ศกโจวหนานหวังที่ห้าสิบแปด ฤดูหนาว
หานตาน คุกหลวง
เจียงอันเซิงตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง พบว่าตนเองอยู่ในคุกใต้ดินแห่งหนึ่ง
มิใช่เขาพลัดตกน้ำเสียชีวิตขณะตกปลากลางคืนหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่? หรือว่าจะเป็นการทะลุมิติ?
ความทรงจำกระจัดกระจายแวบเข้ามา เจียงอันเซิงพยายามปะติดปะต่อสถานการณ์ปัจจุบันของตน
เขา ทะลุมิติมาเป็นบุตรนอกกฎหมายอายุเจ็ดขวบของพ่อค้าผู้เป็นตำนานที่สุดในช่วงปลายยุครณรัฐ นักการเมืองและนักวางกลยุทธ์ชื่อดัง หลี่ว์ปู้เหวย
ทว่า หลี่ว์ปู้เหวยบอกคนภายนอกว่าเขาเป็น 'บุตรกำพร้าของสหายเก่า' มิได้ยอมรับฐานะบุตรนอกกฎหมายของเขา
เมื่อสองวันก่อน หลี่ว์ปู้เหวยพาตัวประกันแคว้นฉินหลบหนีออกจากหานตาน ผิงหยวนจวินเพื่อสืบหาเส้นทางหลบหนี จึงจับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับหลี่ว์ปู้เหวยขังคุกหลวง สอบสวนทีละคน
เจียงอันเซิงทบทวนความทรงจำ ผู้ที่ถูกนำตัวไป ล้วนมิได้กลับมา
เกรงว่าคงสิ้นชีวิตแล้ว
'เจ้า! ออกมารับการสอบสวนจากผิงหยวนจวิน!'
ขณะนั้น ผู้คุมประตูคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ชี้ไปที่ชายชราผู้หนึ่งด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
ชายชราผู้นั้นหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทาวิงวอน 'ข้าน้อยไม่ทราบสิ่งใดเลยจริงๆ! ได้โปรดไว้ชีวิตกระดูกแก่เฒ่านี่ด้วยเถิด!'
เจียงอันเซิงค้นจากความทรงจำพบตัวตนของคนผู้นี้อย่างรวดเร็ว จ้าวจั่งกุ้ยเจ้าของร้านค้าข้าวของตระกูลหลี่ว์ เป็นคนที่หลี่ว์ปู้เหวยให้ความสำคัญอย่างยิ่ง
หากคาดเดาไม่ผิด คนผู้นี้ครอบครองเส้นทางการซื้อข้าวหลายสาย หากตายไปจะน่าเสียดายยิ่ง
เจียงอันเซิงเอ่ยขึ้นทันทีว่า 'ช้าก่อน!'
ผู้คุมได้ยินดังนั้นหันกลับมา เห็นเป็นเด็กหนุ่มอายุไม่มาก ก็ขมวดคิ้ว 'เด็กเถื่อนมาจากไหน หลีกไปให้พ้น!'
'พี่ผู้คุม ไต่สวนข้าก่อนเถิด!'
เจียงอันเซิงเดินเข้าไป ตบอก 'ข้าต้องการพบท่านผิงหยวนจวิน!'
'นายน้อย...' จ้าวจั่งกุ้ยตกตะลึงมองเขา ไม่คิดว่าเขาจะลุกขึ้นมาปกป้องตน
เจียงอันเซิงหันไปส่งสายตาปลอบประโลม แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้คุมอย่างสงบ 'ข้าคือบุตรสหายเก่าของหลี่ว์ปู้เหวย ข้ารู้เรื่องมากกว่าจ้าวจั่งกุ้ย พวกท่านสอบสวนเขาสู้สอบสวนข้าไม่ได้'
'น่าสนใจทีเดียว' ผู้คุมแสยะยิ้ม เผยฟันเหลืองเต็มปาก 'ได้ เมื่อเจ้ารีบหาที่ตาย ข้าจะสมปรารถนาให้'
เขากระชากปกเสื้อด้านหลังของเจียงอันเซิงขึ้นมาเหมือนจับไก่ แล้วเดินอาดๆ ออกไปข้างนอก
เจียงอันเซิงเดินโซเซตาม นิ้วขยี้ไปมาโดยไม่รู้ตัว
ผิงหยวนจวิน จ้าวเซิ่ง
หนึ่งในสี่กงจื่อแห่งยุครณรัฐ บุคคลระดับอัครมหาเสนาบดีแห่งแคว้นจ้าว ในประวัติศาสตร์ เขาคือผู้เปรียบดั่ง 'เสาหลัก' แห่งแคว้นจ้าว
หานตานถูกกองทัพฉินปิดล้อมนานสองปี ชาวจ้าวล้วนโกรธแค้นชาวฉิน หลี่ว์ปู้เหวยในยามเช่นนี้กลับแอบติดต่อกับแคว้นฉิน สร้างความโกรธแค้นแก่ผู้คน ผิงหยวนจวินต้องการสิ่งที่จะใช้ประหารเพื่อข่มขวัญ เตือนสติ และปลอบประโลมจิตใจราษฎร
'บุตรกำพร้าสหายเก่า' อย่างเขา หากถูกพบว่าเป็นบุตรนอกกฎหมายของหลี่ว์ปู้เหวย มีตายสถานเดียว
จะเผยฐานะที่แท้จริงของตนออกไปมิได้เด็ดขาด
ฉวยจังหวะที่ผู้คุมไม่ทันสังเกต เจียงอันเซิงแอบยื่นมือไปปัดฝุ่นที่กำแพงคุก ป้ายใส่หน้าตน
...
ห้องลงทัณฑ์เต็มไปด้วยเครื่องทรมานและการลงโทษ บนคานทรมานมัดแขกผู้หนึ่งของตระกูลหลี่ว์ไว้ ทั้งตัวเปรอะเลือด ถูกเหล็กร้อนนาบจนผิดรูปผิดร่าง
ผิงหยวนจวินสวมอาภรณ์ผ้าดิ้นทองนั่งบนเก้าอี้ไม้ วัยห้าสิบปีเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจทางการเมือง ภูมิฐานน่าเกรงขาม แววตาเฉียบคม ร่องริ้วรอยตื้นๆ ที่หางตาแฝงความโกรธเกรี้ยวและความรำคาญ
ทว่าแววตาของเจียงอันเซิงกลับเหลือบมองเหนือศีรษะเขาโดยมิอาจห้ามใจ
ทันทีที่เข้าประตูมาก็เห็น เหนือศีรษะผิงหยวนจวินมีอักษรดำใหญ่สองตัวลอยอยู่: จ้าวเซิ่ง
นี่คือพรสวรรค์ติดตัวจากการทะลุมิติของเขาหรือ? สามารถมองเห็นชื่อของผู้อื่นได้?
เพื่อความแน่ใจ เจียงอันเซิงหันไปมองผู้คุมในห้องลงทัณฑ์ ใจลอบถามว่าคนเหล่านี้ชื่ออะไร เห็นเหนือศีรษะพวกเขาปรากฏชื่อสีเทาจางๆ หลายชื่อ
'เจ้ากำลังมองอะไร?' เมื่อเห็นเจียงอันเซิงมองซ้ายมองขวา ผิงหยวนจวินก็ขมวดคิ้ว
เด็กคนนี้ เห็นสภาพเช่นนี้แล้วมิได้หวาดกลัวหรือ?
เจียงอันเซิงตอบตามตรงว่า 'ผู้น้อยไม่เคยเห็นห้องลงทัณฑ์มาก่อน รู้สึกประหลาดใจจึงอดไม่ได้ที่จะมองดูสักหน่อย'
'อ้อ?' แววตาของผิงหยวนจวินคมกริบขึ้นหลายส่วน 'เจ้าไม่กลัวหรือ?'
เจียงอันเซิงก้าวสั้นๆ เข้าไปใกล้ มือประสานกันไว้ที่อก ดวงตาคู่คมใสเงยขึ้นถามด้วยน้ำเสียงดังกังวานว่า 'ไม่ทราบท่านผิงหยวนจวินถามว่าผู้น้อยไม่กลัวเครื่องทรมานอันโหดร้ายนี้ หรือไม่กลัวถูกลูกค้าตระกูลหลี่ว์พัวพันให้ตายอย่างบริสุทธิ์?'
มิเคยคาดคิดว่าเด็กน้อยนี้จะย้อนถาม และชี้ชัดถึงสถานการณ์ของตนในขณะนั้น ผิงหยวนจวินหรี่ตามอง 'ตายอย่างบริสุทธิ์งั้นหรือ เจ้าคิดว่าข้าจะถือโทษโกรธเจ้าเด็กน้อยคนหนึ่งเพราะหลี่ว์ปู้เหวยกระนั้นหรือ?'
แม้หลี่ว์ปู้เหวยแอบติดต่อฉิน พาตัวประกันแคว้นฉินหลบหนี แต่เจียงอันเซิงก็เป็นเพียง 'บุตรกำพร้าสหายเก่า' ของเขา มิได้เกี่ยวข้องกับการแอบติดต่อฉินแต่อย่างใด
จวินจื่อในยุครณรัฐให้ความสำคัญกับเกียรติยศ กระทำการอย่างเปิดเผยมีคุณธรรม เจียงอันเซิงถูกจับต่อหน้าธารกำนัล หากคนรู้ว่าผิงหยวนจวินแห่งจ้าวไม่ละเว้นแม้แต่เด็กไร้เดียงสา จะต้องกระทบชื่อเสียงผู้ทรงคุณธรรมแน่
ดังนั้น ขอเพียงชี้ให้เห็นสักเล็กน้อย ผิงหยวนจวินก็จะไม่ฆ่าเขา
เจียงอันเซิงเผยรอยยิ้มซื่อที่เป็นมิตร 'ก็เพราะทราบว่าท่านผิงหยวนจวินมิใช่ผู้สังหารโดยพลการ ผู้น้อยจึงไม่กลัว'
ผิงหยวนจวินส่งเสียงเหอะ ถึงเจียงอันเซิงยิ้มได้อ่อนเยาว์และดูใสซื่ออย่างยิ่ง แต่เขากลับรู้สึกว่าถูกเด็กคนนี้เล่นตลกเสียแล้ว
'ผู้คุมบอกว่า เจ้ารู้เส้นทางหลบหนีของหลี่ว์ปู้เหวยหรือ?' ผิงหยวนจวินกวาดสายตาคมกริบไปทั่วตัวเจียงอันเซิง หมายจะใช้พลังอำนาจของตนทำให้เจียงอันเซิงหวาดกลัวจนเผยความจริง
'ตอนนั้นเรื่องเกิดกะทันหัน ข้าเห็นเพียงลูกค้าตระกูลหลี่ว์นำแผ่นทองคำไปมากมาย' เจียงอันเซิงหยุดแค่แตะขอบ 'คงจะเอาไปติดสินบนผู้ใดสักคน'
ผิงหยวนจวินเป็นคนฉลาด ก็เข้าใจในทันทีว่าหลี่ว์ปู้เหวยติดสินบนผู้คุมประตูเมืองแล้วหนีออกไป จึงโบกมือว่า 'ส่งตัวกลับไป'
เจียงอันเซิงรีบถามว่า 'ท่านจะส่งข้ากลับไปที่ใดหรือ?'
แน่นอนว่าคุก—
ผิงหยวนจวินกำลังจะเอ่ยปาก เหลือบเห็นเจียงอันเซิงใบหน้าเปื้อนฝุ่นสกปรก มองตนอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ได้แต่เปลี่ยนคำพูด กล่าวอย่างแข็งกระด้างว่า 'ปล่อยตัวออกจากคุก!'
อย่างไรเสียในเมืองขณะนี้ไม่มีข้าว ราษฎรต้องแลกลูกกินกัน เด็กบอบบางผิวขาวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีในบ้านตระกูลหลี่ว์ ต่อให้ออกจากคุก ก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
ตายข้างนอก ถือว่าจ้าวเซิ่งเขาไร้คุณธรรมคงไม่กระมัง!
เจียงอันเซิงย่อมรู้ดี จวนตระกูลหลี่ว์ถูกสอบสวน เขาหมดที่พึ่งพิงแล้ว
ดังนั้น เขาจึงต้องขอผู้ดูแลอีกสักสองสามคนจากผิงหยวนจวิน ขอที่พักพิงสักแห่งด้วยจะดีที่สุด จะได้เริ่มสร้างตัวจากศูนย์ต่อไป
เจียงอันเซิงจึงทิ้งตัวลงกับพื้นทันที
เขาทุบฝ่ามือลงพื้น ร่ำไห้ว่า 'ข้าชื่ออันเซิง พึ่งพ้นเจ็ดขวบ พ่อแม่ก็ไร้! บัดนี้ศึกสงครามก็คืบคลานมา ทุกคนต่างเอาตัวรอด ท่านผิงหยวนจวินให้ข้าหาทางออกเอง ชัดๆ แล้วคือจะให้ข้าตายน่ะ!'
ผู้คุมข้างๆ ตวาดลั่น 'บังอาจ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาป้ายสีท่านผิงหยวนจวิน!'
ผิงหยวนจวินฟังแล้วปวดศีรษะ ศึกหานตานยืดเยื้อไม่ชนะสักที ในเมืองมีข่าวลือว่าเขาไร้ความสามารถ หากแพร่ออกไปอีกว่าผิงหยวนจวินปฏิบัติต่อเด็กอย่างโหดร้าย ไม่แยแสความเป็นตาย ย่อมยากจะหลีกเลี่ยงการสูญเสียใจราษฎร และเสียชื่อ
'เช่นนั้นเจ้าจะเอาเช่นไรกัน?!' เขาอดโมโหถามขึ้นมิได้
เจียงอันเซิงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แอบชำเลืองมองสีหน้าผิงหยวนจวินอย่างรวดเร็ว แล้วจึงว่า 'ข้าอยากขอให้ท่านผิงหยวนจวินไว้ชีวิตเหล่าจั่งกุ้ยและแขกของตระกูลหลี่ว์ คุ้มกันความปลอดภัยของข้า'
'เป็นไปมิได้!' ผิงหยวนจวินปฏิเสธทันที 'พวกเขาอาจเป็นสายลับ ข้าไม่มีทางไว้ชีวิตพวกเขาเป็นอันขาด!'
เจียงอันเซิงก็ว่าในทันที 'เช่นนั้นขอแค่ไว้ชีวิตเหล่าจั่งกุ้ย'
ข้อนี้ดูจะพอเป็นไปได้ ผิงหยวนจวินลอบคิด เหล่าจั่งกุ้ยเหล่านี้ก็แค่หาเลี้ยงชีพภายใต้มือของหลี่ว์ปู้เหวย เลี้ยงครอบครัวเท่านั้น หากเขายืนกรานจะลงโทษ ให้พ่อค้าที่เดินทางมาค้าขายในจ้าวเห็นเข้า จะรู้สึกหนาวเหน็บใจ ไม่ยินดีเดินทางมาจ้าวอีก
ศึกหานตานทำให้แคว้นจ้าวหมดเรี่ยวแรง สิ้นเสบียงและกำลังคน ต้องการพ่อค้ามาค้าขายฟื้นฟูอย่างเร่งด่วน เขาไม่อาจลงโทษคนเหล่านี้ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่ออันละเอียดอ่อนเช่นนี้
ผิงหยวนจวินไตร่ตรองไม่กี่ลมหายใจ ก็ตอบรับเจียงอันเซิง 'ได้'
เมื่อเห็นเขาตอบรับแล้ว เจียงอันเซิงก็เริ่มได้คืบจะเอาศอก 'ข้ายังต้องการร้านค้าของตระกูลหลี่ว์อีกหนึ่งแห่ง'
ไม่ทันที่ผู้คุมข้างหลังผิงหยวนจวินจะเอ่ยปากตะคอกว่าเขาบังอาจอีก เจียงอันเซิงก็ยกมือห้ามเขาไว้ 'ท่านไม่ต้องพูด ให้ข้าพูดเอง'
'ข้าเป็นเพียงเด็กเจ็ดขวบ ออกจากคุกนี้ไปก็ไร้ที่พักพิง หากท่านผิงหยวนจวินมีเมตตาต่อข้า ข้ายินดีใช้ชื่อของท่าน ว่าจ้างเครือข่ายเดิมของตระกูลหลี่ว์ เปิดร้านค้าใหม่ ดูแลบุตรกำพร้าจากราษฎรในเมืองหานตาน ภายหน้าท่านผิงหยวนจวินก็จะได้ชื่อเสียงอันดี'
'เจ้า?' สีหน้าผิงหยวนจวินแสดงความสงสัย
เด็กคนนี้ก็แค่เด็กเจ็ดขวบ จะเลี้ยงดูบุตรกำพร้ามากมายในหานตานได้อย่างไร?
'ผิงหยวนจวินไม่เชื่อข้า แต่น่าจะเชื่อเหล่าจั่งกุ้ยที่ท่านไว้ชีวิตได้กระมัง? พวกเขาได้ไว้ชีวิต ย่อมเต็มใจหาเงินให้ท่านผิงหยวนจวิน' เจียงอันเซิงกล่าวยืนยันหนักแน่น
เป็นจริงดังคาด ผิงหยวนจวินมีท่าทีโอนอ่อนลงบ้าง
'ข้าให้ร้านค้าของตระกูลหลี่ว์แก่เจ้าได้หนึ่งแห่ง แต่ต่อไปห้ามใช้ชื่อหลี่ว์'
เจียงอันเซิงถอนหายใจอย่างโล่งอก 'ขอบคุณท่านผิงหยวนจวิน เช่นนั้นขอท่านผิงหยวนจวินเขียนตราประทับเดี๋ยวนี้ เพื่อให้พวกบุตรกำพร้าอย่างข้ามีที่อยู่อาศัย'
เขาเสริมด้วยสีหน้าเปี่ยมความเชื่อใจว่า 'มิได้หมายความว่าไม่เชื่อใจท่านผิงหยวนจวินเลยสักนิด'
ผิงหยวนจวิน: …
เมื่อได้รับ 'ตราประทับ' แล้ว เจียงอันเซิงก็ถอนหายใจอย่างผ่อนคลายในที่สุด
ตอนเดินตามผิงหยวนจวินออกจากห้องลงทัณฑ์ เขาหันกลับไปมองแขกที่ถูกมัดบนคานทรมาน แววตาฉายแวบของความเวทนา
แต่สุดท้าย เขากลับหลับตา จากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
ช่วยเหล่าจั่งกุ้ยเหล่านั้นได้ก็เป็นโชคดีแล้ว แขกเหล่านี้ติดตามเจ้านายผิดก็เหลือเพียงทางตายเท่านั้น
ส่วนเจียงอันเซิง จะไม่มีทางติดตามเจ้านายผิดเป็นอันขาด
เพราะเจ้านายของเขา ก็คือฉินอ๋องผู้รวบรวมหกแคว้น จิ๋นซีฮ่องเต้ผู้เป็นจักรพรรดิแต่โบราณกาล—อิ๋งเจิ้ง