เจียงอันเซิงอุ้มอิ๋งเจิ้งน้อย เร่งรุดมุ่งหน้าสู่ต้าเป่ยเฉิง
ต้าเป่ยเฉิงเป็นศูนย์กลางการค้าของหานตาน และเขตตะวันออกเฉียงเหนือเป็นที่พำนักของขุนนางผู้ดีและพ่อค้ามั่งมี
จวนของหลี่ว์ปู้เหวยก็ตั้งอยู่ที่นั่น
เจียงอันเซิงอ้อมประตูหน้าจวนสกุลหลี่ว์ แบกคนปีนข้ามกำแพงเตี้ยด้านหลังเข้าไป
จวนสกุลหลี่ว์แม้จะถูกตรวจค้นริบทรัพย์จนเกลี้ยงแล้ว แต่ย่อมมีหลงเหลือบ้าง อย่างเช่นเงินส่วนตัวที่ร่างเดิมฝังซ่อนไว้
'ข้าจำได้ว่ามีอย่างน้อยสามก้อนทองนี่? น่าจะพอแลกเสบียงได้บ้าง ยังต้องแลกยาด้วย พี่เจิ้งมีไข้ หากโชคร้ายกลายเป็นคนโง่เขลา ข้าคงเป็นคนบาปตลอดกาล'
เจียงอันเซิงพร่ำพึมพำอยู่ในใจ หาต้นไม้ที่ซ่อนเงินในความทรงจำของร่างเดิมพบ ก็วางอิ๋งเจิ้งน้อยลง หมอบลงขุดดินฮึกๆ อย่างไม่รั้งรอ
อิ๋งเจิ้งที่ถูกลมพัดจนไข้ลดลงบ้างแล้ว ยืนจ้องอยู่ครู่หนึ่ง ก็นั่งยองลงตาม ยื่นมือช่วยเจียงอันเซิงขุดด้วยกัน
เจียงอันเซิง: "อ๊ากกกกก——"
ทันใดนั้นได้ยินเสียงกรีดร้องของเจียงอันเซิง อิ๋งเจิ้งน้อยตกใจจนสะดุ้ง เขาลนลานมองไปทางคนข้างตัว กลับเห็นว่าเจียงอันเซิงไม่ได้อ้าปากสักหน่อย
แต่เสียงที่ดังข้างหูยังคงอยู่ "น่ารักจับใจเหลือเกิน! เหตุใดพี่เจิ้งถึงว่านอนสอนง่ายปานนี้! อยากจุ๊บมือน้อยๆ ของเขา! จุ๊บใบหน้าเล็กๆ ของเขา!"
อิ๋งเจิ้งฟังเข้าใจเพียงคำว่ามือน้อยและใบหน้าเล็ก คิดว่าเจียงอันเซิงหิวโหยมากขึ้น จะกัดมือของเขาไปด้วย รีบโยนดินในมือทิ้ง ซ่อนมือน้อยไว้ข้างหลัง
"ไม่อร่อย" อิ๋งเจิ้งน้อยเอ่ยอย่างจริงจัง
พี่เจิ้งคงไม่เข้าใจว่าข้าหิวจนต้องขุดดินกินกระมัง?
เจียงอันเซิงเข้าใจผิดว่าเขากำลังบอกว่า 'ดิน' ไม่อร่อย จึงพยักหน้าตาม แสร้งทำสีหน้าเคร่งขรึม "อืม ไม่อร่อย เจ้าอย่ากิน"
เห็นเจียงอันเซิงขุดดินต่อไป อิ๋งเจิ้งน้อยจึงถอนหายใจโล่งอก เอามือน้อยออกมา
คนผู้นี้ ช่างประหลาดจริง
คำพูดที่เอ่ยปาก กับคำพูดที่ปิดปาก แตกต่างกัน
ไม่นานเจียงอันเซิงก็ขุดพบไหดินเผาเล็กใบหนึ่ง ข้างในมีก้อนทองสามก้อน เหรียญที่ร้อยเป็นพวงทั้งเหรียญปู้ เหรียญเตา เหรียญหวนอีกจำนวนหนึ่ง และยังมีปิ่นทองที่ห่อด้วยผ้านุ่ม นั่นเป็นของที่มารดาผู้สิ้นชีพจากการคลอดยากของร่างเดิมทิ้งไว้ให้
เจียงอันเซิงเก็บปิ่นทองนั้นซ่อนไว้ในเสื้อแนบอก แล้วแยกเหรียญพวงเหล่านั้นซ่อนไว้หลายที่ เหลือไว้เพียงก้อนทองสามก้อน ยัดก้อนหนึ่งใส่มืออิ๋งเจิ้ง
"พี่เจิ้ง... เจิ้งเอ๋อร์" เจียงอันเซิงเว้นจังหวะไปครู่ "ข้าจะไปตามหาแม่ของเจ้า ก่อนข้ากลับมา อย่าเดินเตร่ และอย่าส่งเสียง ได้หรือไม่?"
อิ๋งเจิ้งน้อยกำก้อนทองแน่น เบ้าตาเล็กๆ ถูกลมหนาวพัดจนออกแดง "เจิ้งเอ๋อร์ ก็อยากไปหาแม่ด้วย"
"ท่านพี่ ไม่ถูก เรียกว่าพี่ชายเถิด พี่ชายอุ้มเจ้าคงวิ่งไม่เร็ว เจ้าไม่อยากหาแม่เร็วๆ หรือ?" เจียงอันเซิงปลอบโยน "พี่ชายไปคนเดียวหากว่าจะเร็วกว่า"
อิ๋งเจิ้งน้อยก้มหน้าลง จ้องปลายรองเท้าตนเอง น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตา กำลังจะหยดแต่ก็ยังไม่หยด
เขาอยู่คนเดียว หวาดกลัว
คนที่อ้างตัวเป็นพี่ชายผู้นี้ จะเหมือนแม่หรือไม่ ที่รังเกียจเขาเป็นภาระ ทอดทิ้งเขาไม่เหลียวแล?
"เจิ้งเอ๋อร์?"
เจียงอันเซิงประคองใบหน้าเล็กของเขาขึ้น พูดอย่างจริงจัง "เห็นก้อนทองที่พี่ชายให้เจ้าหรือไม่? หากมีผู้ใดพบเจ้าเข้า เจ้าก็ยกก้อนทองให้เขา บอกว่าพี่ชายของเจ้ายังมีก้อนทองอีกสองก้อน อีกไม่นานจะกลับมา ให้พวกเขาอย่าเพิ่งฆ่าเจ้า"
อิ๋งเจิ้งน้อยกัดริมฝีปาก "จะกลับมาจริงหรือ?"
เจียงอันเซิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าบัดนี้เขาเพิ่งอายุแค่สองขวบ เป็นเพียงเด็กน้อยที่สูญเสียบ้านและถูกบิดาทอดทิ้ง จึงอดไม่ได้ที่กอดอิ๋งเจิ้งน้อยไว้แนบอก สาบานว่า "จะกลับมา ข้าสัญญา"
ต่อให้ต้องขาหัก ก็จะกลับมา
ถึงตอนนี้ อิ๋งเจิ้งสามารถแยกแยะได้แล้วว่าคำพูดใดเป็นความคิดในใจของเจียงอันเซิง
ความคิดในใจของเขา น้ำเสียงทุ้มกว่าคำพูดเล็กน้อย
และครั้งนี้ คำที่เอ่ยปาก กับคำที่ปิดปาก เหมือนกันไม่มีผิด
อิ๋งเจิ้งเลือกที่จะเชื่อ เขายื่นมือน้อยออกมาเอง ตบหลังเจียงอันเซิง "พี่ชาย ขอให้พากลับมามีชีวิตอยู่กับแม่ด้วย"
อ๊ากกกกก——
ในใจของเจียงอันเซิงก็อดไม่ได้ที่จะร้องเสียงหลงอีกครั้ง
อิ๋งเจิ้งน้อยทนไม่ไหวเอามือปิดหูเสีย
...
เจียงอันเซิงซ่อนอิ๋งเจิ้งไว้ในห้องลับแห่งหนึ่งของจวนสกุลหลี่ว์
จากนั้นปีนขึ้นกำแพงหลัง เพ่งมองฟ้าพลางท่องชื่อจ้าวจีในใจ กลับไม่เห็นอะไรเลย
ใจของเขาจึงบีบรัดขึ้นมา จ้าวจีสิ้นชีพแล้วหรือ?
เจียงอันเซิงบังคับให้ตนเองสงบสติ อาจเป็นเพราะตัวอักษรเล็กเกินไป ระยะทางไกลเกินไป เขาถึงมองไม่เห็น
"ถ้าชื่อนี้สามารถขยายใหญ่ได้..." เจียงอันเซิงกำลังคิดในใจ พลันเห็นทางตะวันตกเฉียงใต้ของต้าเป่ยเฉิง จู่ๆ ก็ระเบิดตัวอักษรสีแดงใหญ่ยักษ์ทรงพลังไร้เทียมทานสองตัวขึ้นมา
เจียงอันเซิง: ...
พรสวรรค์ติดตัวนี่ช่างสุดยอดเสียจริง!
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของต้าเป่ยเฉิงเป็นเขตชุมชนราษฎร เจียงอันเซิงจ้องมองอยู่พักหนึ่ง เห็นอักษรสีแดงใหญ่พวกนี้ไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนย้าย ก็คาดเดาได้ว่าจ้าวจีสลัดทหารแคว้นจ้าวพ้น หาที่ซ่อนตัวได้แล้ว
มารดาของจักรพรรดิองค์ปฐมช่างน่าทึ่งนัก สมเป็นเทพแห่งการควบคุมและเร้นกาย
อย่างไรก็เพื่อยืนยันให้แน่ใจ เจียงอันเซิงก็ยังวิ่งไปดูสักเที่ยว
...
ชั่วขณะที่บานประตูห้องใต้ดินถูกเปิด จ้าวจีเกือบตกใจจนหัวใจวายตาย
เห็นว่าเป็นเจียงอันเซิง นางถึงค่อยโล่งใจ พลันนึกขึ้นได้ถาม "เจิ้งเอ๋อร์เล่า?"
"ข้าซ่อนเขาไว้ในที่ปลอดภัย" เจียงอันเซิงดึงนางออกมา แล้วถามว่า "เจ้าปีนกำแพงเป็นหรือไม่?"
หากจ้าวจีปีนกำแพงเป็น เขาก็จะซ่อนจ้าวจีและอิ๋งเจิ้งไว้ด้วยกันในจวนสกุลหลี่ว์ได้
ที่ที่อันตรายที่สุดย่อมเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ผิงหยวนจวินคงคาดไม่ถึง คนที่เขาต้องการหา กลับซ่อนอยู่ใต้จมูกของเขาเอง
ทว่าจ้าวจีมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ข้าไม่เป็น"
เจียงอันเซิงยกมือกุมขมับ ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งถึงพูดว่า "ช่างเถิด ข้าจะส่งเจ้ากลับไปยังตระกูลมารดาของเจ้าก่อน แล้วค่อยหาโอกาสส่งเจิ้งเอ๋อร์ไปทีหลัง"
จ้าวจีส่ายหน้า ใบหน้าอาลัย "ข้าพาเจิ้งเอ๋อร์กลับไปแล้ว ตระกูลจ้าวบอกว่าในจวนซ่อนเราไม่ได้ จึงซ่อนเราไว้ข้างนอก"
เจียงอันเซิงเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี "ซ่อนไว้ที่ใด?"
จ้าวจีเอ่ยอย่างหงอยเหงา: "ร้านขายของจิปาถะนั่น"
หากตอนนั้นเจียงอันเซิงไม่ได้ไป นางและเจิ้งเอ๋อร์ก็คงซ่อนตัวอยู่ที่นั่นได้นานกว่านี้
เจียงอันเซิง: ...
เฮ้อ ดูเรื่องที่เกิดขึ้นนี่สิ
เจียงอันเซิงเลื่อนสายตาหนีอย่างรู้สึกผิด "ช่างเถิด เจ้าซ่อนอยู่ที่นี่ก่อน รอข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว จะมารับเจ้าไป"
จ้าวจี: "ข้าอยากพบเจิ้งเอ๋อร์ เพียงไม่เห็นหน้าเขาแค่ครู่เดียว ข้าก็ใจคอไม่ดีแล้ว"
เจียงอันเซิง: "เช่นนั้นเจ้าปีนกำแพงเป็นหรือไม่?"
จ้าวจี: "...ข้าฝึกเอาก็ได้"
...แม้เจ้าจะรักเรียนก็จริง แต่ตอนนี้ได้โปรดอย่ารักเรียนเลย
"เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนเถิด" เจียงอันเซิงเอ่ยอย่างจนใจ "เจ้าพาเจิ้งเอ๋อร์หนีไปด้วยกัน เป้าหมายใหญ่เกินไป สู้แยกกันไม่"
"แต่ว่า..." จ้าวจีมองใบหน้าเล็กอ่อนเยาว์ของเจียงอันเซิง อดไม่ได้ที่จะพูด "เจ้าก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น"
ลำพังตัวเขายังเอาตัวไม่รอด แล้วจะเลี้ยงดูเจิ้งเอ๋อร์ได้อย่างไร?
ที่ทำให้จ้าวจีไม่เข้าใจยิ่งกว่าคือ "แล้วทำไมเจ้าถึงช่วยพวกเรา?"
"เพราะพวกเราล้วนเป็นคนที่หลี่ว์ปู้เหวยทอดทิ้ง" เจียงอันเซิงแต่งเหตุผลส่งเดช "ข้าจึงต้องลากพวกเจ้าให้มีชีวิตอยู่ด้วยกัน กลับไปแคว้นฉินถามใจเขาว่าเหตุใดถึงใจดำถึงเพียงนี้"
บนร่างของจ้าวจี ปรากฏให้เห็นถึงท่าทีร่วมเป็นร่วมตายอย่างชัดเจน
นางพึมพำ "ใช่แล้ว ข้าก็จะถามเขาเช่นกัน ว่าจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้"
ก่อนจากลา เจียงอันเซิงถามคำถามหนึ่ง: "คุณหนูจ้าว บิดาของท่านนามว่าอะไร ประมุขตระกูลจ้าวนามว่าอะไร?"