ตรุษจีนผ่านไปแล้ว
แต่กลิ่นอายปีใหม่ในเมืองยังไม่จางหายหมด
โคมแดงหน้าหมู่บ้านยังแขวนอยู่ ในลิฟต์มีใบแจ้งกิจกรรมวันหยวนเซียวจากนิติบุคคล หน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มไปด้วยกล่องของขวัญถังหยวน ผู้คนปากบอกว่าปีใหม่หมดแล้ว แต่มือยังถือผลไม้กับของขวัญไปเยี่ยมญาติ
เสิ่นหนานซิงยืนอยู่ในร้านของเล่น มือถือชุดตัวต่อสองชุด
ชุดหนึ่งเป็นธีมอวกาศที่ต้าเป่าชอบ
อีกชุดเป็นรถดับเพลิงที่เซี่ยวเป่าชอบ
เดิมทีเธอแค่จะซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ วันหยวนเซียว แต่เลือกไปเลือกมา ก็เผลอหยิบหนังสือภาพเพิ่มอีกสองเล่ม สีเทียนน้ำหนึ่งกล่อง และกระติกน้ำลายหมีน้อยอีกสองใบ
พนักงานขายยิ้มส่งของขวัญที่แพ็กให้เธอ “คุณพี่ ซื้อให้เด็กสองคนใช่ไหมคะ”
เสิ่นหนานซิงพยักหน้า
“เด็กผู้ชายเหรอคะ”
“ค่ะ เด็กผู้ชายสองคน”
พูดประโยคนี้ออกไป จิตใจเธออ่อนยวบลงทีหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เวลาซื้อของให้ลูก เธอต้องคำนวณอยู่นานเสมอ
ค่าเช่าเดือนนี้ ค่ากินอยู่ ค่าเทอมลูก ค่าประกันสุขภาพ ค่าประกันสังคม งานดูแลผู้ป่วยที่รายรับไม่แน่นอน เงินทุกราวกับก้อนหินเล็ก ๆ ทับอยู่บนบ่า เวลานั้นไม่ใช่เธอไม่อยากซื้อให้ลูก แค่ทุกครั้งที่หยิบขึ้นมา ก็จะแอบวางกลับเงียบ ๆ