กู้เฉิงอันมาถึงตอนที่ตำรวจชุมชนเพิ่งออกไปได้ไม่นาน
เขาวิ่งมาอย่างรีบร้อน
ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย เสื้อกาวน์แล็บมีเสื้อโค้ตทับอยู่ข้างนอก ดูออกว่าเร่งรีบมาจากโรงพยาบาล
ทันทีที่ประตูเปิด สายตาแรกของเขามองไปที่ต้าเป่า
ต้าเป่านั่งอยู่บนโซฟา สวมชุดอยู่บ้านที่เสิ่นหนานซิงเตรียมไว้ให้ ในมือถือแก้วนมร้อน
เห็นกู้เฉิงอัน ร่างกายของเด็กน้อยเกร็งไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด
ใจของกู้เฉิงอันร่วงลงไป
"อีหมิง"
ต้าเป่าไม่ได้ลุกขึ้นยืน
แล้วก็ไม่ได้เรียกคุณพ่ออย่างที่เคย
เขาแค่ก้มหน้ามองแก้ว
เสิ่นหนานซิงยืนอยู่ข้างๆ น้ำเสียงราบเรียบ "เด็กให้ข้อมูลกับตำรวจไปแล้ว ตอนนี้อารมณ์ยังไม่คงที่นัก"
กู้เฉิงอันมองไปที่เธอ
"แม่ผมยอมรับว่าไปช้าไปไม่กี่นาที ไม่คิดว่าเด็กจะเดินออกไปเอง"
เสิ่นหนานซิงไม่รับคำอธิบายนั้น