สิ่งที่ทำให้กู้เฉิงอันเหนื่อยล้าที่สุด ไม่ใช่การทะเลาะกัน
แต่เป็นเพราะทุกคนรู้สึกว่าตัวเองถูกกระทำ
คุณแม่กู้รู้สึกว่าตัวเองถูกกระทำ
เธอบอกว่าตัวเองเลี้ยงหลาน ทำกับข้าว ดูแลบ้านเรือน ถึงไม่มีผลงานก็มีน้ำพักน้ำแรง หลินซืออวี่หลังจากเข้าบ้านมาไม่เห็นอกเห็นใจเธอ แถมยังเรียกร้องเส้นแบ่งทุกที่ ทำเหมือนมองเธอเป็นคนนอก
หลินซืออวี่ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกกระทำ
เธอบอกว่าตัวเองไม่ได้เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของเสิ่นหนานซิง และก็ไม่ได้มาเป็นแรงงานฟรีของบ้านสกุลกู้ เธอมีงาน มีแผนอาชีพ มีนิสัยการใช้ชีวิตของตัวเอง เป็นไปไม่ได้ที่พอเข้าบ้านก็จะวนเวียนอยู่แค่ในครัวกับดูแลลูก
กู้เฉิงอันยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้า
เขากลางวันจัดการคนไข้ที่โรงพยาบาล กลางคืนกลับบ้านมาจัดการเรื่องครอบครัว
ทุกคนต้องการให้เขาแสดงจุดยืน