หลังจากหลินซืออวี่ก้าวเข้ามาในบ้าน คนแรกที่แสดงท่าทีห่างเหินคือต้าเป่า
เขาไม่ส่งเสียงดัง
ไม่งอแง
แถมยังสุภาพกว่าเซี่ยวเป่าเสียอีก
เมื่อหลินซืออวี่มาที่บ้านสกุลกู้ เขาจะทักทายอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ คุณป้าหลิน”
เวลากินข้าว เธอคีบกับข้าวให้ เขาก็แค่เงยหน้าขึ้นอย่างเกรงใจ “ขอบคุณครับ”
เธอถามเรื่องการบ้าน เขาก็ตอบ
แต่มันก็มีเพียงเท่านั้น
ไม่พูดเกินมาแม้แต่คำเดียว
ไม่เข้าหาก่อน
ไม่ยอมรับความสนิทสนมใด ๆ ที่เกินเลยไปกว่ามารยาท
ตอนแรกคุณแม่กู้ยังไม่ทันสังเกต
เธอคิดว่าต้าเป่าเป็นเด็กเงียบ ๆ อยู่แล้ว ผู้ชายโตขึ้นหน่อยก็ไม่ติดคนเหมือนเซี่ยวเป่า
ทว่าหลินซืออวี่กลับรู้สึกได้
คืนนั้น เธอนำแบบฝึกหัดใหม่มาสองเล่ม บอกว่าเป็นโจทย์เสริมสำหรับเด็กประถมที่เพื่อนร่วมงานแนะนำ
“อีหมิง แม่ได้ยินว่าหนูเก่งคณิตศาสตร์ หนังสือเล่มนี้เหมาะกับหนูนะ”