ก่อนเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ จู่ ๆ เสิ่นหนานซิงก็นึกอยากกลับไปดูแถวบ้านที่เคยอยู่หลังเก่า
เธอไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน
แค่จอดรถริมทาง มองข้ามถนนไปยังตึกที่คุ้นตา
ตอนนี้บ้านหลังนั้นยังเป็นของกู้เฉิงอัน
ในสัญญาหย่าระบุไว้ชัดเจน บ้านเป็นของฝ่ายชาย ลูกอยู่ในการดูแลของพ่อชั่วคราว เสิ่นหนานซิงได้รับเงินชดเชยสองแสน
ตอนที่เธอเซ็นชื่อ ฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมด
เธอไม่ใช่ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
หมายความว่าเธอต้องย้ายออกจากบ้านที่อยู่มานานหลายปี
หมายความว่าเธอไม่อาจเห็นลูกตื่น กินข้าว ทำการบ้านทุกวันได้อีก
หมายความว่าคนอื่นใช้คำว่า "เธอไม่มีบ้าน" มาปิดกั้นสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเธอได้ง่าย ๆ
ตอนนั้นในใจเธอก็มีความแค้น