บทสนทนาทางโทรศัพท์ครั้งนั้นกินเวลา 20 นาที
เสิ่นหนานซิงไม่ได้กล่าวโทษกู้เฉิงอัน
เธอเพียงถ่ายทอดคำติชมของครูทีละข้อ
เซี่ยวเป่าร้องไห้ก่อนนอนกลางวัน
ต้าเป่าทำการบ้านผิดมากขึ้น
เด็กทั้งสองคนเอ่ยถึงการทะเลาะกันในบ้านสกุลกู้
เซี่ยวเป่าแสดงความต้องการอยากอยู่บ้านแม่
ต้าเป่าเงียบขรึมขึ้นในช่วงนี้
กู้เฉิงอันเงียบฟังตลอดปลายสาย
เขาไม่ได้พูดเหมือนเมื่อก่อนว่า "เธออย่าคิดมาก"
หรือเอ่ยว่า "ให้เด็กปรับตัวเดี๋ยวก็ดีขึ้น"
บางทีอาจเป็นเพราะครูติดต่อเขาไปด้วย
หรืออาจเป็นเพราะช่วงนี้ความยุ่งเหยิงในบ้านสกุลกู้ ตัวเขาเองก็มองเห็นอยู่แก่ใจ
เสิ่นหนานซิงทิ้งท้ายประโยคสุดท้าย ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกู้เฉิงอันกดต่ำมาก "ผมจะจัดการเรื่องในบ้านเอง"
เสิ่นหนานซิงไม่ปล่อยผ่านประโยคคลุมเครือนั้น "จัดการยังไง"
กู้เฉิงอันไม่สามารถเอื้อนเอ่ยได้ชั่วขณะ
คำถามนี้เจาะจงเกินไป
ไม่ใช่แค่คำว่า "ผมจะจัดการ" แล้วจะแก้ไขได้