หนึ่งทุ่มตรง กู้เฉิงอันมาถึงหน้าตึกตามเวลานัด
เดิมทีเสิ่นหนานซิงตั้งใจจะพาเด็ก ๆ ไปส่งที่ประตู แต่เซี่ยวเป่าอิดออดไม่ยอมใส่เสื้อคลุม จะยัดตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวเล็กใส่กระเป๋านักเรียนให้ได้
“วันนี้มันจะไปอยู่บ้านพ่อกับผม พรุ่งนี้ค่อยกลับมา”
เสิ่นหนานซิงย่อตัวลงช่วยเขารูดซิป “ไดโนเสาร์กลับไปได้ แต่หนูก็ต้องกลับไปดี ๆ นะ”
เซี่ยวเป่าหมอบบนที่เท้าแขนโซฟา มือน้อย ๆ ยังไม่ยอมปล่อยหมอนอิง “ผมอยากนอนบ้านแม่”
มือที่กำลังขยับของเสิ่นหนานซิงชะงักไปชั่วขณะ
เธอลูบหัวเขา “แม่รู้จ้ะ เราค่อย ๆ ปรับกันนะ”
ต้าเป่าหยิบกระดาษข้อสอบของตัวเองลงมาจากโต๊ะหนังสือ แล้วคิดอีกที ก็หนีบกลับเข้าไปบนบอร์ดไม้ก๊อก
“อันนี้เก็บไว้ที่นี่แล้วกัน”
เสิ่นหนานซิงมองท่าทางของเขา ในใจทั้งอบอุ่นและเจือจางความเปรี้ยวปน
เธอจูงเด็กทั้งสองลงไปชั้นล่าง
กู้เฉิงอันยืนอยู่ข้างรถ กำลังก้มดูโทรศัพท์ ได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมา สายตาตกลงที่ตัวเด็กก่อน แล้วกวาดผ่านพวกเขาไป มองไปยังตัวตึกและสภาพแวดล้อมของหมู่บ้าน