คุณป้าเจ้าได้รับการยอมรับจากเด็กสองคนอย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่เพราะเธอเอาอกเอาใจเก่ง
แต่เพราะเธอรู้จักขอบเขต
เธอไม่เข้าห้องหนังสือของต้าเป่าตามอำเภอใจ
ทุกครั้งที่จะทำความสะอาด เธอจะเคาะประตูก่อน
'ต้าเป่า ขอเข้าไปเช็ดโต๊ะหน่อยได้ไหม'
ถ้าต้าเป่าบอกว่าให้รอสักครู่ เธอก็จะรอสักครู่จริง ๆ
นี่ทำให้ต้าเป่าประหลาดใจมาก
ที่บ้านสกุลกู้ แทบไม่มีใครเคาะประตูห้องเขา
คุณย่ามักจะผลักประตูเข้ามา ตรวจการบ้าน จัดโต๊ะหนังสือไปพลาง บางครั้งยังบ่นไปพลางว่าของเขารก เด็กผู้ชายไม่ควรอืดอาดแบบนี้
ต้าเป่าไม่ชอบ แต่ไม่ค่อยพูด
เพราะพูดไปก็ไม่มีประโยชน์
แต่ครั้งแรกที่คุณป้าเจ้าเคาะประตู เขาเงยหน้ามองอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าอนุญาต 'ได้สิ'
ต่อมาเขาก็ค่อย ๆ ชิน
กับการมีคนเคารพพื้นที่ของเขา
แค่เรื่องนี้เองก็ทำให้เขาผ่อนคลาย
ส่วนเซี่ยวเป่าชอบคุณป้าเจ้า ก็เพราะเธอไม่ยุ่งกับไดโนเสาร์ของเขาจริง ๆ
มีครั้งหนึ่งตอนทำความสะอาดห้องนั่งเล่น คุณป้าเจ้าเห็นบนพรมไดโนเสาร์มีโมเดลวางเรียงรายอยู่มากมาย