หลังจากหลินซืออวี่กลับไป ต้าเป่าก็เงียบทั้งคืน
เขาทำการบ้านเร็ว อาบน้ำแปรงฟันเร็ว แม้แต่ที่เคยเตือนเซี่ยวเป่าอย่าบีบยาสีฟันเยอะเกิน คืนนี้ก็ไม่ได้พูด
กู้เฉิงอันดูออก
เขายืนอยู่หน้าประตูห้องเด็กสักพัก แล้วเคาะประตู
“อีหมิง คุณพ่อเข้าไปได้ไหม”
ต้าเป่านั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กำลังจัดกระเป๋านักเรียน
“ได้ครับ”
กู้เฉิงอันเดินเข้าไป ลากเก้าอี้มานั่ง
ในห้องเปิดไฟตั้งโต๊ะ แสงตกกระทบใบหน้าต้าเป่า ยิ่งทำให้เขาดูเงียบสงบกว่าอายุจริง
กู้เฉิงอันพลันไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร
เมื่อก่อนเขาต่อหน้าครอบครัวคนไข้ สามารถอธิบายอาการป่วยที่ซับซ้อนได้
ต่อหน้าที่ประชุมแผนก ก็สามารถนำเสนอแผนงานได้ชัดเจนเป็นระบบ
แต่ต่อหน้าลูกชายตัวเอง เขากลับพูดไม่ออกอยู่บ่อยครั้ง
กู้เฉิงอันนั่งลงข้างต้าเป่า “วันนี้คุณป้าหลินมา เธอไม่พอใจหรือ”
ต้าเป่าเอาดินสอใส่กล่อง
“ไม่ใช่ไม่พอใจสักหน่อย”
ประโยคนี้คล้ายเสิ่นหนานซิงเหลือเกิน