“พี่รอง ครอบครัวเราตัดขาดกับบ้านใหญ่แล้ว!”
“อะไรนะ ตัดขาดกัน? ทำไมล่ะ?”
ซงซีไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงบอกว่า “รายละเอียดไว้ระหว่างทางข้าค่อยเล่าให้พี่ฟัง พี่รองกลับไปกับข้าก่อนเถอะ”
“ไม่ได้ น้องเล็ก ข้ายังไปกับเจ้าไม่ได้!” ซงอิ๋นยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าขมขื่น
ซงซีคิดว่าพี่รองกังวลเรื่องเงิน จึงรีบเกลี้ยกล่อม “พี่รอง ข้ามีเงินติดตัวอยู่ เราไม่อยู่ที่นี่แล้ว!”
“ฮึ เรื่องนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้หรอก!” เสียงชายหนุ่มเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง แฝงความหยิ่งยโสเต็มเปี่ยม
ซงซีหันขวับไปมอง เห็นชายวัยกลางคนพุงพลุ้ย ดวงตาหรี่เล็กเดินเข้ามา เขาคือผู้ดูแลที่เพิ่งดุด่าพี่รองไปเมื่อครู่
เขากวาดสายตามองซงซีตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเยาะ “เด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยก ปากกล้าไม่เบาเลยนี่
“ตอนนั้นย่าของเจ้าเซ็นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกับข้า ทั้งยังกดลายนิ้วมือไว้ แล้วเบิกเงินล่วงหน้าไป 5 ตำลึง! พี่ชายเจ้าต้องทำงานจิปาถะที่นี่ให้ครบ 5 ปี ขาดไปแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้! ตอนนี้คิดจะไปหรือ? ฝันไปเถอะ!”
หัวใจซงซีพลันหนักอึ้ง
ก่อนหน้านี้อู๋สือกลับมาด้วยท่าทางตื่นเต้น บอกว่าคนตระกูลจ้าวมีน้ำใจ เห็นแก่ที่ครอบครัวเราเลี้ยงหลานหลานมา ได้ยินว่าที่บ้านกำลังลำบาก จึงหางานในโรงเตี๊ยมให้พี่รอง
ตอนนั้นอาการของบิดาร่อแร่ ไม่มีใครรู้เบื้องหลังเรื่องนี้
แต่ใครจะคิดว่าอู๋สือใจร้ายถึงขั้นขายคนให้โรงเตี๊ยมตรง ๆ แล้วยังกุเรื่องมาหลอกพวกนางอีก
สมควรตายนัก!
มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของซงซีกำแน่นขึ้นฉับพลัน เล็บจิกลงกลางฝ่ามือจนลึก