นอกอาคารเรียน
หยาดเหงื่อเม็ดโตหยดลงบนพื้นซีเมนต์
ลมหายใจของติงเซียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เธอซ่อนตัวอยู่ในกองหญ้า ร่างถูกบังมิด
ติงเซียงต้องเฝ้าอยู่ที่นี่... เพื่อแจ้งให้ผู้เข้าสู่เขตลี้ลับคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่ข้างนอกทราบว่า อาคารเรียนอยู่ต่อไม่ได้แล้ว!
หัวใจของเธอยังคงเต้นรัว สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เธอลืมสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย!
หลังเสร็จจากการวิ่งออกกำลังกาย เธอเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนตามลำพัง แต่กลับไม่เห็นอู๋เยี่ยนกับฟางเจีย
ติงเซียงเพียงหันกลับไปมอง คิดจะตามหาผู้หญิงทั้งสอง ทว่าด้านหลังซึ่งก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยเสียงผู้คน กลับไม่เหลือใครอยู่เลย
เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เธอก็ชะงักงัน
เบื้องหน้าว่างเปล่า ทั้งบันไดขนาดใหญ่ ทางเข้าอาคารเรียน ตลอดจนระเบียงทางเดิน ล้วนเงียบเหงาไร้ผู้คน
ราวกับทุกคนหายวับไปในชั่วพริบตา!
เหลือเพียงเธอที่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
แม้แต่ในห้องเรียนก็ไม่มีเสียงใด ๆ
ความไม่สบายใจพลันก่อตัวขึ้นในใจติงเซียงอย่างรุนแรง แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงเดินหน้าต่อ รอข่าวจากเฉินจี้กับอีกสองคน
ทว่าเมื่อเดินมาถึงข้างห้องเรียน ภาพที่เห็นผ่านหน้าต่างกลับทำให้แผ่นหลังของติงเซียงเย็นวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
ศพนับไม่ถ้วนสวมชุดนักเรียน ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าดำเกรียมเหมือนถ่าน ถูกแขวนไว้กับหลอดไฟสีขาวบนเพดาน
ลมหนาวพัดผ่านจากด้านนอก ศพเหล่านั้นจึงแกว่งไกวไปมา กระทบกันดังกรุ๋งกริ๋งราวกับกระดิ่งลม
ติงเซียงค่อย ๆ ถอยหลัง ในห้องเรียนอยู่ต่อไม่ได้แล้ว
ขณะที่เธอย่องผ่านหน้าประตู ศพที่ห้อยอยู่ด้านในก็พลันเหมือนจะรับรู้บางอย่าง
ศีรษะหลายสิบหัวหันขวับมาทางเธอพร้อมกัน
ใต้เบ้าตาลึกโบ๋ ใบหน้าที่ถูกเผาจนบิดเบี้ยวหลอมละลายของพวกมันพลันอ้าปากเป็นรอยแยก