หวังเสี่ยวหมิงใช้พลังวัตถุอาถรรพ์ของตนทันที!
ร่างของเขาหายไปจากฝูงชนอย่างสมบูรณ์ ก่อนจะกลืนหายเข้าไปในอากาศ
สีหน้าจางเหิงมืดครึ้ม จ้องเฉินจี้เขม็ง ไม่คิดเลยว่าคนที่ตายจะไม่ใช่เขา!
ชายผมแดงไม่ได้ตั้งข้อสงสัยใด ๆ ที่เฉินจี้รอดชีวิต กลับดึงจางเหิงกับหยุนยวนเข้ามา แล้วพูดอะไรบางอย่างกับทั้งคู่
ดูเหมือนเขาจะโกรธอยู่บ้าง
เฉินจี้ยืนเงียบ ๆ พิงกำแพงอยู่คนเดียว จ้องไปยังจุดที่หวังเสี่ยวหมิงหายตัวไป
เขาไม่ได้ดีใจกับโชคดีครั้งนี้ กลับรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ที่จริงแล้วเฉินจี้...หาวิธีคลี่คลายสถานการณ์ได้แล้ว
แต่กว่าจะมั่นใจอย่างสมบูรณ์ก็เป็นช่วงครึ่งหลังของเกมรอบนี้
ถึงตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว
จางเหิงกับอีกสองคนเดินกลับมาอีกครั้ง ยืนเงียบ ๆ มองอากาศอยู่ข้าง ๆ
หยุนยวนตวัดสายตาใส่จางเหิงอย่างเกรี้ยวกราด ความขุ่นเคืองในใจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด!
หลังจากพูดคุยกัน เธอถึงได้รู้ว่า ที่จริงแล้วคราวนี้ทุกคนควรจะพูดประโยคที่ถูกต้องได้
และถ้าทุกคนพูดถูก เกมก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์!
คำโกหกของผีใช้กับพี่สามไม่ได้ แต่จางเหิงกลับแก้ไขมันเองโดยพลการ!
เธอไม่เคยมองจางเหิงอยู่ในสายตา คิดว่าเขาใจแคบและมองการณ์สั้นเกินไป
การกระทำต่าง ๆ ของจางเหิงในตอนนี้ยิ่งตอกย้ำภาพจำที่หยุนยวนมีต่อเขา
มิน่าก่อนเริ่มเกมรอบก่อน พี่สามถึงได้กำชับจางเหิงเป็นพิเศษ...
จางเหิงทำราวกับมองไม่เห็นสายตาของหยุนยวน สีหน้าสงบนิ่ง
ถึงจะฆ่าเฉินจี้ไม่สำเร็จ แต่ถ้าหวังเสี่ยวหมิงตาย เขาก็ยังได้กำไร
กลางอากาศ เสื้อเชิ้ตลายตารางตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกะทันหัน ก่อนจะลอยละล่องตกลงบนพื้น
หวังเสี่ยวหมิงยังคงตายอยู่ดี
ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครสังเกต แม้แต่ตอนตายก็ยังไร้ตัวตนเสียเหลือเกิน...
เขาหลบหนีจากผีได้ แต่หนีการกัดกร่อนของวังวนที่มีต่อร่างกายไม่พ้น