เฉินจี้พูดจบก็พลิกกระดาษทันที ด้านหลังยังเหลืออีกครึ่งหน้า
มุมขวาบนเขียนเลข【29】ไว้อย่างหวัด ๆ
“ด้านนี้ต่างหากที่บันทึกว่า วันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง”
เขารีบอ่านประโยคด้านล่างออกมา:
【เมื่อคืน ฉันไม่ได้กลับหอพัก
ผีปากกาช่วยฉันไว้มากเลย.....ขอบคุณนะ ผีปากกา
(ลายมือหวัด ๆ: ไม่ต้องขอบคุณ)
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมห้องเก็บอุปกรณ์ถึงมีน้ำมันเบนซินอยู่ แต่โชคชะตาก็ยากจะคาดเดาเช่นนี้แหละ
ผีปากกา ตกลงเธอเปลี่ยนอะไรไปกันแน่?
(ลายมือหวัด ๆ: ^^)
เสียงออดเข้าเรียนตอนเช้าดังไปนานแล้ว ฉันรู้ว่าพวกเขากลับไปที่อาคารเรียนกันหมด
เวลานี้ ฉันนั่งอยู่หน้าห้องเก็บอุปกรณ์ ได้ยินเสียงเปลวไฟลุกไหม้ข้างในอย่างชัดเจน
โชคชะตาที่ผีปากกาจัดให้ฉัน เริ่มจากห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา แล้วไปสิ้นสุดที่อาคารเรียน
เขาบอกฉันว่านี่คือเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง
(ลายมือหวัด ๆ: ใช่แล้ว)
ช่างเถอะ ทุกครั้งที่เรียนพละ เธอก็เยาะเย้ยฉันแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
อ้อ ยังมีการลงโทษทางร่างกายอีก อาจารย์จางสั่งให้เธอทำกับพวกเราใช่ไหม?
.....เขาตายแล้ว
ไม่ทันได้ฟังคำถามของฉันจนจบ
ฉันเห็นกับตาว่าครูพละถูกไฟคลอกตาย แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ผิวหนังของเขาค่อย ๆ กลายเป็นถ่าน แตกร้าว แล้วหลุดลุ่ย....
ความรู้สึกแสบร้อนบนร่างกาย เจ็บมากใช่ไหม?
ความรู้สึกสิ้นหวังที่ติดอยู่ในห้อง หนีออกมาไม่ได้ เป็นอย่างนั้นใช่ไหม?
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเทียบกับความเจ็บปวดตอนที่เยว่กระโดดตึกไม่ได้
และเทียบกับความสิ้นหวังตอนที่ลี่กับเมิ่งจมน้ำตายไม่ได้เช่นกัน
ฉันจะไปที่อาคารเรียนแล้ว รอฉันนะ เยว่ เมิ่ง ลี่
(ภาพวาดง่าย ๆ: ดูเหมือนเด็กผู้หญิงสี่คนจับมือกัน ยิ้มกว้างจนปากฉีกถึงใบหู)
(ภาพวาดง่าย ๆ: ข้าง ๆ มีปากกาหมึกซึมหนึ่งด้าม ถูกวาดให้มีใบหน้ายิ้มด้วย)
จากบันทึกทั้งสามหน้า สภาพจิตใจของเจ้าของไดอารี่ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด จนกระทั่งพังทลายลงโดยสิ้นเชิง