หลังแสงวาบถี่ ๆ ติดต่อกันสิบครั้ง......
แปะ
ไฟติดแล้ว
ทางเดินสว่างราวกับกลางวัน
ทุกคนจึงได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของทางเดินสายนี้
มันเป็นอุโมงค์วงแหวนสีเทาขาวตลอดทั้งสาย โล่งสะอาดราวกับถ้ำหิมะ
ทุกระยะสิบกว่าเมตรจะมีเฟอร์นิเจอร์อย่างโซฟาและตู้วางอยู่ บางชิ้นอยู่ใกล้ทางเดินที่เชื่อมกับทางเข้าซึ่งมีรอยเลือด บางชิ้นก็ชิดกำแพง
บนพื้นซึ่งค่อย ๆ สูงขึ้น มีเลือดหยดเป็นจุด ๆ ในทางเดินที่สะอาดสะอ้านเช่นนี้จึงดูขัดตาอย่างยิ่ง
เฟิงฮุยซ่อนตัวอยู่หลังโทรทัศน์เครื่องใหญ่ มือปิดปากแน่น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
นี่คือเขตแดนครั้งที่สี่ของเขา
แม้จะรอดตายมาได้หลายครั้ง เฟิงฮุยก็ยังสลัดความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกเมื่อเผชิญหน้ากับผีไม่พ้น
ต่อต้านไม่ได้ สื่อสารไม่ได้ ทำได้เพียงหนี
ความกดดันและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุดเช่นนี้ประทับแน่นอยู่ในจิตใต้สำนึกของเขาแล้ว
ประสบการณ์รอดชีวิตจากเขตแดนสามครั้งมอบความระแวดระวังและความไวในการตอบสนองที่เหนือคนธรรมดาให้แก่เฟิงฮุย
แทบจะทันทีที่ไฟเริ่มกะพริบ เขาก็ตระหนักถึงทางรอดแล้ว
ซ่อน!
หลังแสงวาบครั้งก่อน ทุกแห่งจมอยู่ในความมืดมิดไร้ก้นบึ้งเมื่อไฟดับ
แต่แสงวาบครั้งนี้ แสงย่อมต้องเปลี่ยนไปเช่นกัน
นั่นก็คือ.....ไฟติด!
เมื่อทางเดินสว่างจ้าขึ้น ทุกคนก็จะเผยตัวต่อสายตาของผี!
ในเขตแดนย่อมต้องมีทางรอด เฟอร์นิเจอร์ที่เขาชนมาตลอดทางก็คือที่ซ่อนซึ่งเขตแดนประทานให้พวกเขา
เฟิงฮุยรู้ว่าผีใช้การได้ยินล่าเหยื่อในความมืด.....
ดังนั้นเขาจึงไม่ส่งเสียงเตือนเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างหน้า
แต่ถอยเงียบ ๆ ไปซ่อนหลังโทรทัศน์ที่อยู่ด้านหลังเพียงลำพัง