ฐานที่มั่นห้อง 403 เข็มนาฬิกาชี้เวลา 10:30
ทั้งเจ็ดคนรวมตัวกันในห้องนั่งเล่น เพื่อรวบรวมเบาะแสทั้งหมดที่ได้มาจนถึงตอนนี้
“เราพอจะสรุปความสัมพันธ์ของสามตระกูลนี้ได้คร่าว ๆ แล้ว”
เฉินจี้นั่งอยู่บนโซฟา พูดอย่างรวดเร็ว “หวังซู่จากห้อง 201 กับหวังลี่จวินจากห้อง 305 เป็นพี่น้องกัน ส่วนหวังลี่จวินเป็นป้าของหวังเวยเวยจากห้อง 502”
“ส่วนตระกูลหวัง อาจอาศัยอยู่บนผืนดินแถบนี้มานานนับร้อยปี ตั้งแต่หมู่บ้านตระกูลหวัง สวนจี๋เสียง มาจนถึงย้ายเข้าอพาร์ตเมนต์ลี่ถิงหลังปี 2000”
“ผีเฒ่าหญิงเป็นแม่ของพี่น้องหวังซู่ ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเร่ร่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้”
เขากวาดตามองทุกคน ก่อนจะครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า
“ในบรรดาผีสองตนที่ปรากฏตัวตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะยังไม่แสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์ แต่เราก็ยังต้องระวังตัวไว้”
“เสี่ยวเฉินพูดถูก”
จั่วซื่อหมิงพยักหน้า “นี่เพิ่งเป็นการวนซ้ำครั้งที่สอง วันนี้เธอก็ไม่ปรากฏตัวอีก ทุกอย่างยังสรุปแน่ชัดไม่ได้”
พอพูดถึงผีสองตน เฉินจี้ก็นึกขึ้นได้แล้วกล่าวต่อว่า “ยังมีอีกเรื่อง”
“เรื่องผีในลิฟต์ ผมคิดว่าจุดอ่อนของมันคือถูกขังอยู่ในปล่องลิฟต์ ขอแค่ไม่ใช้ลิฟต์ มันก็ทำอันตรายเราได้ไม่มาก”
เขาพูดอย่างหนักแน่น ที่จริงแล้ว ข้อสันนิษฐานนี้ได้มาจากการทดสอบตลอดทั้งวัน
ระหว่างที่ทั้งเจ็ดคนออกตามหาเบาะแส พวกเขาผ่านหน้าลิฟต์ในแต่ละชั้นมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่เกิดอันตรายใด ๆ
ส่วนการตายของอู๋จงไห่ เมื่อประกอบกับชะแลงและไขควงที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น รวมถึงศีรษะที่ถูกประตูลิฟต์หนีบจนขาด ทั้งเจ็ดคนก็สรุปสาเหตุการตายของเขาได้ตั้งแต่การพูดคุยกันก่อนหน้านี้แล้ว
เขาอาจถูกหลอกล่อ หรือไม่ก็รีบร้อนอยากออกจากชั้น 5 ที่ถูกปิดกั้น