หลังจากยืนยันจำนวนครั้งที่วนลูปแล้ว ทุกคนก็เดินทางมาถึงห้อง 201 พร้อมกัน
บ้านของหวังซู่กับติงเสี่ยวฉิน
เป็นไปตามที่เฉินจี้กับจั่วซื่อหมิงคาดไว้ ทุกครั้งที่วนลูป สิ่งของในอพาร์ตเมนต์จะกลับไปอยู่ที่เดิม สิ่งของที่หูลี่กับเฉินจี้ย้ายไปเก็บไว้ในห้องนั่งเล่นเมื่อวานนี้ กลับไปอยู่ในห้องเก็บของอีกครั้ง
แต่รูปถ่ายหน้าศพของหวังลี่จวินยังคงอยู่ในกระเป๋าสะพายรูปหมีของเฟยเอ๋อร์
จวงรุ่ยเอ่ยว่า “เสี่ยวเฉิน นี่น่าจะเป็นไอเท็มภารกิจสำคัญสินะ”
เขายังจำอุปมาที่เฉินจี้ใช้เล่าเรื่องเกมให้ฟังเมื่อวานได้ ตอนนี้จึงเข้าใจกลวิธีบางอย่างในเขตนี้มากขึ้น
เฉินจี้พยักหน้า ขณะนี้เขากำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น พลิกค้นกล่องใบหนึ่ง
ทั้งเจ็ดคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจน จวงรุ่ยกับเฟยเอ๋อร์รับหน้าที่ย้ายของจากห้องออกมาอีกครั้ง หูลี่กับหยวนหยวนละเอียดรอบคอบ จึงจัดแยกประเภทสิ่งของ ส่วนคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันค้นทีละจุด
ส่วนสิ่งของที่พบแล้วว่าไม่มีประโยชน์ในรอบก่อน อย่างไหใส่ซีอิ๊ว ก็ยังคงทิ้งไว้ในห้องเก็บของ
เมื่อทยอยยกกล่องจากส่วนลึกของห้องออกมา ทั้งเจ็ดคนก็พบว่าสิ่งของข้างในยิ่งเก่าแก่ขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นาน มู่หรงฉิงก็พบเบาะแสใหม่
“ภรรยาที่ตายในห้อง 502 ชื่อเวยอะไรสักอย่างใช่ไหม?”
เธอพูดพลางหยิบกระดาษสีแดงสดกองใหญ่จากกล่องที่เพิ่งขนเข้ามา
เฉินจี้กับหูลี่สบตากัน นึกถึงเทปกาวบนผนังเมื่อวานได้ทันที จึงลุกขึ้นเดินไปหามู่หรงฉิง
เป็นเกียรติบัตรจริง ๆ
กองหนาเตอะจนไม่รู้ว่ามีกี่ใบ ตั้งแต่ระดับประถมไปจนถึงมหาวิทยาลัย แถมหลายใบยังเป็นรางวัลจากการแข่งขันนอกโรงเรียนด้วย
“หวังเวยเวย!”
“เป็นเธอจริง ๆ เธอคือลูกสาวของบ้านนี้”
ทั้งหกคนพากันเข้ามามุง จวงรุ่ยอุทานอย่างทึ่งว่า “ตัวท็อปเลยแฮะ”
เฉินจี้เปิดกล่องที่พบเกียรติบัตร ข้างในมีอุปกรณ์การเรียนของนักเรียนอัดแน่น ทั้งตำราเรียน เหรียญรางวัล และของอื่น ๆ อีกมากมาย