เวลา 8 นาฬิกา 21 นาที
ชั้นหนึ่ง โถงกลาง
ช่างลิฟต์ตั้งป้ายเตือนเรียบร้อยแล้วก็ลุกขึ้น เดินตรงไปที่ประตู
เฉินจี้กดความสงสัยในใจไว้ แล้วพุ่งเข้าไปขวางช่างลิฟต์ในไม่กี่ก้าว
“ขอโทษนะครับ ผมขอถามหน่อย”
“เมื่อวานคุณก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องมาซ่อมอีกรอบล่ะครับ?”
ช่างลิฟต์ชะงักไป สีหน้าแฝงความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
“คุณพูดอะไรน่ะ?”
“พวกคุณเพิ่งแจ้งซ่อมฉุกเฉินเมื่อวาน ผมเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก”
พูดจบ เขาก็ผลักเฉินจี้ออกอย่างไม่สบอารมณ์ จิ๊ปากเสียงหนึ่ง แล้วเดินออกจากประตูอพาร์ตเมนต์ไป
เพิ่งมา...เป็นครั้งแรกงั้นเหรอ?
แล้วคนที่มาเมื่อวานคือใคร?
อีกอย่าง ที่นี่ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์ ใครเป็นคนแจ้งซ่อมฉุกเฉิน?
หรือว่า...
เฉินจี้ถูกช่างลิฟต์ผลักจนเซ เกือบล้มลงกับพื้น ยังดีที่หูลี่คว้าแขนเขาไว้ทัน
แต่เฉินจี้ไม่พูดอะไรสักคำ แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
สมองของเขาหมุนคิดไม่หยุด ความคิดนับไม่ถ้วนชี้ไปยังคำตอบเดียวกัน
พวกเขา...ย้อนกลับมาที่เมื่อวานอีกแล้ว
มีอะไรพิสูจน์ได้บ้าง?
ปฏิทิน?
นาฬิกา?
เฉินจี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่จำไม่ได้แน่ชัดว่าเมื่อวานวันที่เท่าไร รู้แค่ว่าเป็นวันหนึ่งในเดือนมิถุนายน ปี 2009
แต่เขารู้ว่ามีคนหนึ่งในกลุ่มที่ให้หลักฐานได้!
จวงรุ่ย
เมื่อวาน ตามคำแนะนำของเฉินจี้ จวงรุ่ยถ่ายรูปในโถงกลางไว้หลายใบ เฉินจี้จำได้ว่าเขาถ่ายนาฬิกาในโถงกลางด้วย
มันเป็นนาฬิกาดิจิทัลรุ่นเก่า ซึ่งแสดงวันที่และเวลาปัจจุบันได้