ตอนที่ 14 ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของผู้บังคับบัญชาที่อายุสั้น! ทั้งบ้านเอาใจจนเป็นไข่ในหิน

หลังจากกินอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น เย่ฟางเฟยก็สวมหมวกฟางใบใหญ่ ปั่นจักรยานเข้าเมือง

เธออาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มุ่งหน้าไปยังเขตตะวันออกก่อน

เมืองในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ยังไม่เจริญรุ่งเรืองเหมือนในยุคหลัง อาคารสองข้างถนนล้วนเป็นตึกหรือบ้านชั้นเดียวสีเทาขาว ภายนอกไม่มีเครื่องประดับหรืองานออกแบบมากนัก แต่กลับตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

แม้อาคารเหล่านี้จะผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานจนดูเก่าแก่ไปบ้าง ทว่าก็ยังคงเป็นประจักษ์พยานเงียบ ๆ ต่อความเปลี่ยนแปลงในชีวิตผู้คน ดูเรียบง่ายไม่หวือหวา ชวนให้สัมผัสถึงเสน่ห์เฉพาะตัวของยุคสมัยนี้

ผู้คนบนท้องถนนแต่งกายเรียบง่าย ปั่นจักรยานไปมาตามถนน เสียงกระดิ่งดังสลับกันไปมา กลายเป็นภาพที่มีเอกลักษณ์

ตั้งแต่ทะลุมิติมา เย่ฟางเฟยเพิ่งได้เข้าเมืองเป็นครั้งแรก เธอปั่นจักรยานไปช้า ๆ พลางสังเกตร้านค้าสองข้างทางอย่างละเอียด

พอเห็นร้านตัดผม เธอก็พลันรู้สึกว่าผมเปียเส้นใหญ่บนศีรษะทั้งร้อนทั้งหนัก

เธอจอดจักรยาน แล้วเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล

หลังบอกช่างตัดผมถึงความต้องการของตัวเอง พอออกมาอีกครั้ง ผมยาวที่เคยยาวถึงใต้สะโพกก็สั้นลงไปหนึ่งในสาม

ตอนนี้ผมยาวเลยช่วงอกลงมาเล็กน้อย ความยาวแบบนี้เป็นแบบที่เย่ฟางเฟยชอบที่สุด

เพราะอากาศร้อน เธอจึงรวบผมเป็นหางม้าสูง แล้วปั่นจักรยานไปยังเขตตะวันออก

การหาบ้านเช่าไม่ราบรื่นนัก เย่ฟางเฟยปั่นตระเวนไปทั่วถนนหลายสายใกล้เขตอุตสาหกรรมทางตะวันออก แม้จะมีบ้านให้เช่าอยู่บ้าง แต่บางแห่งลานบ้านเล็กเกินไป บางแห่งมีหน้าร้านแต่ไม่มีลานบ้าน ดูไปหลายที่ก็ยังไม่เหมาะ