บทที่ 15 ถูกไล่ไป
เย่ฟางเฟยเบิกตาใส่ “บอกให้กินก็กินสิ อากาศร้อนขนาดนี้ เธอวิ่งขายของมาตั้งครึ่งวัน ร่างกายจะทนไหวได้ยังไง อย่ามัวแต่หาเงินนิดหน่อยจนสุดท้ายสุขภาพพัง ถึงตอนนั้นจะเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว”
พอเย่ซานหู่เห็นน้องสาวโกรธเข้า ก็ได้แต่กินไอศกรีมแท่งนั้น
ไม่นานนัก คนในโรงงานก็ทยอยเดินออกมา
เย่ฟางเฟยตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง “พี่น้องทั้งหลาย มาดูนี่เร็ว! มีไอศกรีมแท่งหวานชื่นใจ แก้กระหายด้วยนะ มีไส้ถั่วแดง ถั่วเขียว รสส้ม แล้วก็ไอศกรีมนมด้วย! หน้าร้อนแบบนี้ แค่ได้กินไอศกรีมแท่งเย็นหวานชื่นใจสักคำ ก็เย็นซ่าถึงข้างในเลย...”
เย่ซานหู่ได้ยินน้องสาวคนเล็กตะโกนเรียกลูกค้าขึ้นมากะทันหัน ก็ได้แต่มองเธอตาค้าง น้องเล็กไปเรียนพูดแบบนี้มาจากไหนกันนะ พูดเก่งกว่าน้องสี่เสียอีก
“ไอศกรีมนมแท่งละเท่าไร?”
“หนึ่งเหมา”
“เอามาให้ฉันสองแท่ง”
“ได้เลยค่ะ รับไปนะคะ ขอบคุณที่อุดหนุน พรุ่งนี้แวะมาใหม่ได้นะคะ”
ชายคนนั้นฟังแล้วหัวเราะเสียงดัง “หนูคนนี้พูดจาเก่งจริง ๆ”
“ขอบคุณที่ชมค่ะ”
เย่ฟางเฟยเห็นพี่สามจ้องเธอตาค้าง จึงยื่นมือไปสะกิด “พี่ รีบรับเงินสิ”
“อ้อ อ้อ... ได้... ได้เลย...” เย่ซานหู่เพิ่งได้สติ รีบร้อนรับเงินทอนจนมือไม้พันกัน เย่ฟางเฟยช่วยหยิบไอศกรีมส่งให้
พี่น้องสองคน คนหนึ่งรับเงิน อีกคนคอยเรียกลูกค้า ต่างทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ พอคนในโรงงานทยอยกลับกันเกือบหมด ไอศกรีมสองลังก็เหลืออยู่เกินครึ่งลังนิดหน่อย
เย่ฟางเฟยเอาผ้าห่มนวมคลุมไอศกรีมที่ขายไม่หมด แล้วปิดฝาลัง “พี่สาม ต่อไปจะไปขายที่ไหน?”
เย่ซานหู่ชี้ไปยังโรงงานด้านหลัง “พี่จะไปโรงงานแก้ว น้องเล็ก ไม่งั้นเธอไปช่วยพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ดีไหม พวกเขาอยู่ตรงประตูทิศใต้ของโรงงานเครื่องจักรไฟฟ้า วันแรกที่ขายของยังไม่มีประสบการณ์ เธอพูดเก่งกว่า ไปช่วยแนะนำหน่อย”