“หวังอวี่ อยู่ดี ๆ นายก็คิด...”
หลี่จิ้งอี๋ถูกหวังอวี่กดจูบอย่างแรง อดไม่ได้ที่จะตกใจ
บางทีอาจเพราะรู้สึกผิดในใจ หลี่จิ้งอี๋ก็ตอบรับตามไป
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
หวังอวี่สูบบุหรี่พลางหรี่ตามอง หลี่จิ้งอี๋ค่อย ๆ เช็ดเหงื่อ แววตาแฝงแววตำหนิ
“นายฉีกถุงน่องฉัน ฉันต้องซื้อใหม่แล้ว”
ถึงจะพูดอย่างนั้น ริมฝีปากแดงของเธอก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา
แม้หวังอวี่จะไม่มีเงินในตอนนี้ แต่เขามีรูปร่างกำยำและเข้าใจความต้องการของหลี่จิ้งอี๋เป็นอย่างดี
นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้หลี่จิ้งอี๋ไม่อยากจากหวังอวี่ง่าย ๆ
ขณะที่หลี่จิ้งอี๋กำลังเคลิบเคลิ้มและครุ่นคิดอยู่ในใจ ไม่คิดว่าหวังอวี่จะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเครียดว่า “หลี่จิ้งอี๋ เราเลิกกันเถอะ”
หลี่จิ้งอี๋คิดว่าตัวเองฟังผิดไป ดวงตางามเต็มไปด้วยความตกใจ “เละ...เลิก? นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
หวังอวี่ยิ้มเยาะเยียบก่อน แล้วค่อยอธิบาย:
“วันนี้ถึงเธอไม่แซ่บกับจางหมิง พรุ่งนี้เธอก็คงไปแซ่บกับคนรวยคนอื่นอยู่ดี”
“ที่เธอยังอยู่กับฉันตอนนี้ ก็แค่ใช้ฉันเป็นตัวสำรอง เป็นกระเป๋าตังค์และตั๋วข้าวเท่านั้น”
“หรือไม่ก็เห็นว่าฉันมีโอกาสได้บรรจุ คิดว่าฉันเป็นหุ้นดีถึงอยู่กับฉัน”
“พอเธอสบายกว่าฉันเมื่อไหร่ ก็คงไม่ลังเลที่จะทิ้งฉันไปหาผู้ชายที่รวยกว่า ฉันพูดถูกไหม?”
หลี่จิ้งอี๋ได้ฟังก็ร้อนใจรีบจับมือหวังอวี่แล้วสาบานว่า “ฉันสัญญาว่าจะไม่แซ่บกับใครอีกแล้ว เชื่อฉันนะ”
“หวังอวี่ ฉันขาดนายไม่ได้จริง ๆ ขอร้องอย่าเลิกกับฉัน!”
ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยคำวิงวอน
แต่หวังอวี่ก็มองเธอออกทะลุแล้ว!
“หลี่จิ้งอี๋ มีคำพูดว่า ไม่ซื่อสัตย์แม้ครั้งเดียว ก็อย่าได้ใช้อีกเป็นร้อยครั้ง”
“เมื่อเธอล้ำเส้นฉัน ก็อย่าโทษที่ฉันไร้เยื่อใย”
“อ้อ ตอนเธอพักผ่อน ฉันแอบส่งแชทที่เธอแซ่บกับจางหมิงให้แฟนสาวครูสอนเต้นของจางหมิงที่ชื่อหลินโย่วหนีไปแล้ว!”
“จางหมิงคิดจะขุดแฟนฉัน ฉันก็ไม่ให้มันอยู่ดี! จางหมิงก็คงไม่สามารถช่วยเธอให้ได้บรรจุแล้ว ฝันสลายแล้วล่ะ”
ได้ยินประโยคสุดท้ายของหวังอวี่ หลี่จิ้งอี๋ก็เหมือนคนไร้วิญญาณในทันที
เธอนึกถึงแผนการและอนาคตที่วางไว้อย่างดี ถูกหวังอวี่ทำลายอย่างไม่ปรานี ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา!
“หวังอวี่ นายให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้ แล้วทำไมต้องมาทำลายความสุขฉันด้วย!”
หลี่จิ้งอี๋ตะคอกด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
หวังอวี่ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
ดูสิ เธอร้อนตัวแล้ว เผยธาตุแท้แล้ว
“จะพูดยังไงก็ช่าง ยังไงฉันก็ทิ้งนังแพศยาอย่างเธอแล้ว”
หวังอวี่คว้าเสื้อผ้าและของจำเป็นนิดหน่อย ปิดประตูเสียงดังปังแล้วออกไป!
ในห้องก็ดังเสียงร้องไห้โยนข้าวของของหลี่จิ้งอี๋ขึ้นมาทันที “หวังอวี่ นายจะต้องเสียใจ นายจะต้องเสียใจแน่!”
หวังอวี่หัวเราะแห้ง ๆ แววตาค่อย ๆ คมกริบ
เสียใจงั้นเหรอ?
ฉันเสียใจจริง ๆ นั่นแหละ ที่ไม่ได้มองธาตุแท้ของเธอให้เร็วกว่านี้
แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย
ไม่นาน สายวิดีโอคอลผ่านวีแชทก็ดังขึ้น คนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นรองผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยจางหมิงนั่นเอง
“หวังอวี่ แกไปเอาวีแชทแฟนฉันมาได้ยังไง แถมยังส่งแชทของฉันกับหลี่จิ้งอี๋ให้นางอีก!”
ฟังเสียงตะคอกโกรธเกรี้ยวของเขา หวังอวี่กลับใจเย็นมาก ยิ้มบาง ๆ:
“หนึ่ง ฉันเป็นเซลส์ จะหาวีแชทหลินโย่วหนีแฟนแก ก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
“สอง ถ้าแกไม่คิดจะขุดแฟนฉัน ฉันจะส่งแชทให้หลินโย่วหนีไหม?”
“หลินโย่วหนีทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ขนาดนั้น แกอุตส่าห์ตามจีบตั้งปีกว่า เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนางถึงตกลงคบกับแก คงยังไม่ทันได้จูบด้วยซ้ำ”
“แต่ตอนนี้แกไม่มีโอกาสแล้วล่ะ”
“ส่วนนังแพศยาอย่างหลี่จิ้งอี๋ ฉันหวังอวี่ก็เล่นเบื่อแล้ว ถือว่าเป็นอาหารหมาหยิบยื่นให้แกแล้วกัน”
พูดจบ หวังอวี่ก็วางสายไปเลย
จางหมิงโกรธจนกระโดดดิ้น มือถือแทบจะบีบแตก!
เขาส่งข้อความสองสามข้อความถึงแฟนสาวนักเต้นหลินโย่วหนีเพื่อลองง้อ
แล้วก็ขับรถกลับกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งทันที
เรื่องดี ๆ เขาไม่เคยทำ แต่เรื่องร้าย ๆ เล่นตุกติก แก้แค้น เขาไม่เคยแพ้ใคร!
“ไอ้หวังอวี่บัดซบ คิดว่าไม่ได้อยู่แผนกเดียวกัน ฉันจะจัดการแกไม่ได้รึไง?”
“ฉันจะให้พวกเด็กฝึกงานอย่างแกได้เห็นความโหดร้ายของสังคม!”
...
ทางด้านหวังอวี่พอวางสายจางหมิงแล้ว ในใจก็มีความคิดอยู่เหมือนกัน
จางหมิงคงต้องแก้แค้นแน่
หวังอวี่จึงเตรียมใจรับมือกับแผนร้ายที่สุดไว้แล้ว
คนเราอยู่เพื่อศักดิ์ศรี จะให้ใส่หมวกเขียวไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ถ้ามีโอกาส หวังอวี่ก็ไม่รังเกียจที่จะสวมหมวกเขียวให้จางหมิงบ้าง!
ที่สำคัญกว่านั้น หวังอวี่มีไพ่เด็ดอยู่ในมือ
นั่นก็คือสัญญาใหญ่สิบล้านที่สาวสวยรวยทรัพย์หลินไนเซียงให้เขาตอนเช้านี้!
...
กลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง
ในฐานะหนึ่งในสิบกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ประจำเมืองเอก ตกแต่งอาคารสำนักงานใหญ่อลังการหรูหราฟู่ฟ่า
พวกพนักงานสาวเซ็กซี่สวมกระโปรงสั้นแบบต่าง ๆ เข้ากับถุงน่องส้นสูง
แต่งตัวประชันความสวยงาม มีกลิ่นหอมเย้ายวน
เงินทอง สถานะ สาวสวย
รวมกันเป็นทิวทัศน์เมืองที่งดงามที่สุด
นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่หวังอวี่ชอบที่นี่มาก ต้องบรรจุให้ได้
และอยู่ที่นี่ให้มั่นคง
แต่ที่หวังอวี่ยังบรรจุไม่ได้ ก็เพราะหัวหน้างานเถียนฮุ่ยคอยกดเขาไว้ตลอด
เถียนฮุ่ยปีนี้อายุสามสิบ มีใบหน้ารูปไข่เรียวสวย ตัดผมสั้นสีน้ำตาล ดูกระฉับกระเฉงเฉียบขาดแบบมืออาชีพ
หน้าอกใหญ่มาก ดันเสื้อเชิ้ตผู้หญิงให้โค้งขึ้นมาอย่างเกินจริง
เธอชอบใส่ชุดกระโปรงสั้นเข้ากับรองเท้าส้นสูงสีดำและถุงน่อง ก็ดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ
แม้แต่ในกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งที่มีสาวสวยมากมาย ก็ถือว่าเป็นสาวงามระดับหนึ่ง
แต่เธอนั้นหยิ่งยโสและขี้อวดมาก
เพราะหวังอวี่เป็นคนต่างถิ่น แถมยังมาจากชนบท ไม่มีเส้นสาย ไม่มีทรัพยากร
เลยถูกเธอเล่นงานทั้งเปิดเผยและลับหลังอยู่บ่อย ๆ
งานหนักงานเหนื่อยต่าง ๆ ก็โยนให้หวังอวี่ทำ
ทำดีก็ไม่เคยชมหรือให้รางวัล
ทำไม่ดีก็ต้องโดนด่าต่อหน้าอย่างจัง
คนอื่นเขาสามเดือนก็บรรจุ หวังอวี่กลับถูกลากไปถึงหกเดือน!
หวังอวี่ก็อดทนต่อทุกสิ่งไม่เป็นธรรมเพื่อให้ได้บรรจุ
“อดทนอีกหน่อย แล้วบวกกับสัญญาใหญ่ของหลินไนเซียงด้วย ครั้งนี้ฉันคงได้บรรจุแล้วแหละ”
แต่ทันทีที่หวังอวี่กลับมาถึงฝ่ายขาย ก็ถูกสาดน้ำเย็นใส่หน้า
เถียนฮุ่ยเรียกเขาไปที่ห้องทำงานเลย:
“หวังอวี่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ระยะทดลองงานของแกจบลงทันที ไล่ออกเลย เก็บของออกไปได้!”
“อะไรนะ?”
หวังอวี่จ้องเถียนฮุ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ ความโกรธที่เก็บกดมาเนิ่นนานถึงครึ่งปี ก็พลุ่งขึ้นมาทันที!
ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานของเถียนฮุ่ย!
เสียงดังตึง! จอคอมพิวเตอร์ร่วงลงพื้นทันที ทั้งห้องทำงานเหมือนสั่นสะเทือนไปหมด!
เถียนฮุ่ยตกใจหน้าซีด ก้นเกือบหล่นจากเก้าอี้
เธอไม่คิดเลยว่าหวังอวี่เด็กฝึกงานที่ปกติก็ซื่อตรง ทำงานหนักไม่เคยบ่น
ตอนโมโหจะน่ากลัวถึงขนาดนี้ เหมือนหมาป่าหิวโหยที่จะกินเนื้อ
แต่เถียนฮุ่ยเป็นหัวหน้างาน ก็ตั้งสติได้เร็ว ตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “หวังอวี่ แกจะก่อกบฏหรือไง!”
หวังอวี่จ้องตาเธอเขม็ง กัดฟันถาม “ให้เหตุผลฉันมา ทำไมถึงไล่ฉันออก!”
“ไม่งั้นถ้าฉันจนมุม แกก็จะชิบหายไปด้วย!”
เถียนฮุ่ยเหลือบตาขาวใส่ฉินอวี่ ไขว่ห้างสวยในถุงน่องสีดำ ริมฝีปากแดงยิ้มบาง:
“ไม่มีเหตุผล! เพราะฉันมีอำนาจไล่เด็กฝึกงานคนไหนในทีมก็ได้!”
หวังอวี่ได้ฟังคำตอบที่ลวก ๆ สุด ๆ แถมยังดูถูก
ก็โกรธจนแทบคลั่ง!
ความเหนื่อยยากตรากตรำ ตั้งแต่เช้ายันค่ำของเขานานถึงครึ่งเดือน
ถูกผู้หญิงคนนี้พูดประโยคเดียวก็ลบทิ้งได้ง่าย ๆ!
ใครจะทนได้!?
ตอนนั้นเอง มีผู้ชายคนหนึ่งผลักประตูเข้ามา แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า
“หัวหน้าเถียนฮุ่ย ก็บอกเขาไปตามตรงสิครับ ว่าไล่เขาออกก็เพราะเขาทำให้ผมไม่พอใจ!”
หวังอวี่มองไป เห็นว่าผู้มาเยือนคือรองผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยจางหมิง!
หวังอวี่เข้าใจทันที!
นี่คือการแก้แค้นของจางหมิง!
เป็นจางหมิงที่ข้ามแผนกมาสั่งให้เถียนฮุ่ยไล่เขาออก!