ตีสี่
บนเตียงใหญ่ของคฤหาสน์หรู เสียงโยกไหวเป็นจังหวะดังแว่วมาเป็นระยะ
ถุงน่องที่ถูกกระชาก ขาดวิ่น, รองเท้าส้นสูงสีดำราคาแพง,
และชุดเครื่องแบบสตรีระดับไฮเอนด์ ถูกโยนระเกะระกะอยู่บนพื้น
หลายชั่วโมงต่อมา
หวังอวี่นอนชิดขอบเตียง เช็ดคราบเหงื่อร้อนอย่างเงียบงัน
มองหญิงงามผู้เลิศที่อยู่เบื้องหลังของฟากเตียง
หลินไนเซียง
เศรษฐินีโสดชื่อดังแห่งยุนเฉิง และยังเป็นลูกค้าคนสำคัญที่หวังอวี่พยายามดึงตัวมาเป็นลูกค้าตลอด
ผิวพรรณขาวดุจหิมะ งามสง่าโดยธรรมชาติ อีกทั้งบำรุงรักษาเป็นเลิศ ฝึกโยคะเป็นนิจ
ดังนั้นแม้นางจะอายุสามสิบแปดปีแล้ว ก็ยังดูราวสามสิบเท่านั้น
ทรวดทรงองเอวของหญิงสาวผู้ผ่านสมรส โดยเฉพาะช่วงบนที่อิ่มเอิบ ช่างเป็นอาวุธร้ายแรงเสียจริง
ทุกครั้งที่หวังอวี่พบหน้าเธอ ทั้งตัวทั้งใจล้วนพลุ่งพล่านไปด้วยความเร่าร้อน
ทว่าไม่คาดคิด คืนนี้เมื่อหวังอวี่ไปเยี่ยมถึงบ้าน พยายามเกลี้ยกล่อมให้หลินไนเซียงเซ็นสัญญา
กลับถูกหลินไนเซียงซึ่งเมามายโถมเข้ากอด จูบปล้ำถอดเสื้อผ้าอยู่ฝ่ายเดียว
สิ่งที่ทำให้หวังอวี่ประหลาดใจคือ ปกติหลินไนเซียงเย็นชาอย่างยิ่ง เป็นประธานสาวผู้บริหารทรงเสน่ห์แบบพี่สาวผู้ทรงอำนาจ
แต่ในยามนั้น กลับแสดงออกตรงข้ามอย่างยิ่ง อีกทั้งมีกิเลสแรงกล้า
เพราะฉะนั้นค่ำคืนที่ผ่านมา สำหรับหวังอวี่แล้ว ช่างเป็นรสชาติที่หอมหวานและตราตรึงใจจนยากพรรณนา
บัดนี้ ในใจหลินไนเซียงก็รู้สึกเกินคำบรรยาย
เมื่อคืนเพราะทะเลาะกับลูกสาวอย่างหนัก อารมณ์ของนางเลวร้ายถึงขีดสุด
แต่เพื่อนสนิทของนางไปต่างประเทศ นางไม่มีที่ระบายทุกข์
ได้แต่กลืนเหล้าแก้กลุ้ม สงสารเวทนาตนเองอยู่เพียงลำพัง
หวังอวี่ก็ปรากฏกายขึ้นมาอย่างบังเอิญราวกับผีนำทาง
ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ ประกอบกับแรงกระตุ้นที่อยากเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ หลินไนเซียงจึงไม่อาจห้ามใจจูบหวังอวี่
แล้วเกิดเป็นความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนในภายหลังดั่งนี้เอง
เห็นหลินไนเซียงพินิจครู่หนึ่งว่า:
"หวังอวี่ เรื่องเมื่อคืนนี้ พี่ขอโทษเธอ"
"อย่าไปบอกใคร พี่จะไม่ปล่อยให้เธอเสียเปรียบในภายหลัง"
หวังอวี่พลันใจลอยไปชั่วขณะ
"เมื่อคืน…เธอกลับมาขอโทษฉันงั้นหรือ?"
"นี่ฉันกำลังฝันอยู่รึเปล่า?"
หวังอวี่ตั้งสติอยู่สักครู่ รับเงินกับสัญญามา
เขาเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานไร้เต้าสกุล ที่บ้านยากจนไร้อำนาจ อีกทั้งยังถูกหัวหน้าฝ่ายหญิงกลั่นแกล้ง
เข้าร่วมฝึกงานในกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งมาเกือบครึ่งปีแล้วก็ยังไม่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ
สัญญาฉบับนี้ถือเป็นโอกาสสุดท้ายของเขา
ยิ่งกว่านั้น เขายังมีเหตุผลที่จำต้องอยู่ในติ่งเซิ่งเพื่อไต่เต้าขึ้นไป!
เมื่อห้าปีก่อน เกิดวิกฤตใหญ่แก่ครอบครัว บิดามารดาต่างสูญหายไปทั้งคู่!
หวังอวี่รู้เพียงว่าบิดามารดาเป็นแพทย์ชื่อดังแห่งยุนเฉิง สองท่านร่วมกันวิจัยโครงการหนึ่ง โดยผู้ลงทุนเบื้องหลังคือกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง
เพียงชั่วข้ามคืน ผู้คนกลับเงียบหายไร้ร่องรอย กระทั่งบัดนี้ก็ยังไร้วี่แววว่าอยู่แห่งใด!
เพื่อสืบสวนความจริง เพื่อตามหาบิดามารดา หวังอวี่จึงตัดสินใจเข้าร่วมกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง!
ทว่า หวังอวี่ก็ยังคงจำคำสอนของปู่ อย่าได้เผยวิชาแพทย์และวรยุทธ์ของตนง่ายๆ อย่าซ้ำรอยเดิมของบุพการี!
หวังอวี่ในบัดนี้ ต่อให้เริ่มจากลูกจ้างระดับล่างสุด ก็ไม่มีวันยอมละทิ้งการค้นหาความจริงในปีนั้น!
พอเรียกสติกลับมาแล้ว หวังอวี่เดินไปที่ประตูห้องน้ำ เอ่ยทวนเบาๆ ว่า:
"พี่ไนเซียง ผมไปก่อนนะครับ"
ทว่าหลินไนเซียงรั้งเขาไว้: "แผนของเธอไม่เลวเลย เมื่อคืนพี่ก็เซ็นไว้แล้ว แต่ดันเมาเลยลืมบอกเธอ"
ได้ยินคำนี้ หวังอวี่พลันรู้สึกยินดีอย่างใหญ่หลวง พุ่งตรงสู่กลางใจ!
"ที่แท้ ก่อนที่ฉันกับเธอจะดีกัน เธอก็เซ็นสัญญาให้แล้ว!"
ความพยายามของฉัน ได้รับการยอมรับจากเธอ!
"ขอบคุณครับ พี่ ขอบคุณครับ!"
สิ้นคำ หวังอวี่ก็เร่งฝีเท้าจากไป
ภายในห้องน้ำ
หลินไนเซียงทอดถอนใจเบาๆ: "ตั้งแต่สิบแปดปีก่อนที่คลอดลูกสาว พี่ก็รักษาเนื้อกายให้บริสุทธิ์มาตลอด"
"ทว่าเมื่อคืนกลับขึ้นเตียงกับหนุ่มน้อยวัยยี่สิบสอง แถมยังเป็นฝ่ายโถมเข้ากอดเองก่อน!"
"สวรรค์ ฉันทำอะไรลงไป!"
เพียงแต่เมื่อหวนนึกถึงความเร่าร้อนกับหวังอวี่เมื่อคืน นางก็มีรสตราตรึงใจอย่างมิอาจเอื้อนเอ่ย
ทว่านางรู้สึกอย่างเลือนรางว่า หวังอวี่ราวกับมีเรื่องในใจ หรือกล่าวอีกนัยก็คือ เขาซ่อนเร้นความลับอะไรบางอย่างไว้
เอาเถอะ ต้องบอกว่าสัญชาตญาณของสตรีย่อมแม่นยำอยู่แล้ว สัญชาตญาณของหลินไนเซียง เศรษฐินีโสดอันดับหนึ่งแห่งยุนเฉิง ยิ่งแม่นยำกว่า!
……
อีกด้านหนึ่ง หวังอวี่ถือเงินสามหมื่นกับสัญญา อารมณ์ดีเป็นที่สุด
"ครั้งนี้ได้สัญญาก้อนโตจากหลินไนเซียง ฉันต้องได้บรรจุเป็นพนักงานประจำแน่ ถ้าจิ้งอี๋รู้เข้าคงต้องดีใจมาก!"
เขากับหลี่จิ้งอี๋แฟนสาว ล้วนมาจากอำเภอเล็กๆ ด้วยกัน
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ก็เข้าร่วมเป็นนักศึกษาฝึกงานใน 'กลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง' องค์กรสิบอันดับแรกของเมืองด้วยกัน
หวังอวี่อยู่แผนกขาย หลี่จิ้งอี๋อยู่แผนกธุรการ
หลี่จิ้งอี๋หน้าตาเปล่งปลั่งสวยสะพรั่ง มีขาเรียวสวยงามดึงดูดใจยิ่ง
ในบริษัทเป็นที่หมายปองของเพื่อนร่วมงานชายเป็นพิเศษ
นี่ทำให้หวังอวี่รู้สึกถึงวิกฤต
เพราะฉะนั้นเขาจึงรีบร้อนอยากจะบรรจุเป็นพนักงานประจำให้สำเร็จ เพื่อจะได้หยั่งรากในมหานคร
ถึงจะมีกำลังใจที่จะมอบชีวิตมั่นคงให้หลี่จิ้งอี๋
ตอนที่หวังอวี่กลับมาถึงห้องเช่า หลี่จิ้งอี๋แต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย กำลังถ่ายรูปเซลฟี่อย่างสวยงาม
ชุดเครื่องแบบสาวออฟฟิศโอแอลกระโปรงสั้นสีดำ รัดเรือนร่างให้แสนเซ็กซี่
เรียวขายาวสวมถุงน่องกับส้นสูง เปี่ยมเสน่ห์ของสาวเมืองกรุง
แม้ทั้งสองจะอยู่ด้วยกันมากว่าครึ่งปี อะไรที่ควรเกิดก็เกิดไปหมดแล้ว
พอหลี่จิ้งอี๋เห็นเขากลับมา ใบหน้างามหยดของนางเผยแววประหลาดใจ: "เธอ…เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"
หวังอวี่กระตุกคิ้ว คิดในใจว่าเธอแค่ถ่ายเซลฟี่ไม่ใช่หรือ
ทำไมสีหน้าดูตื่นตระหนก?
ลางสังหรณ์ร้ายแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจ
"ฉันเพิ่งกลับมา" หวังอวี่ทำสีหน้าเรียบเฉย สังเกตสีหน้ายิบย่อยของหลี่จิ้งอี๋
เบื้องหน้า หลี่จิ้งอี๋แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก มือขวากำมือถือแน่นอย่างไม่รู้ตัว
หวังอวี่เคยเรียนวิชาจิตวิทยาสีหน้าระดับสูงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
สัญชาตญาณกับความรู้เฉพาะทางบอกเขาว่า มือถือของหลี่จิ้งอี๋ต้องซุกซ่อนความลับไว้แน่
หวังอวี่ยิ้ม: "ถ่ายรูปสวยอะไรไว้ ให้ฉันดูหน่อยซิ"
หลี่จิ้งอี๋ยิ้มบางด้วยริมฝีปากแดง: "ก็แค่ถ่ายเก็บไว้เป็นเรื่องราวชีวิตน่ะ ไว้ก่อนเถอะนะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว ฝึกงานอยู่ไปสายไม่ดีหรอก"
ไม่คาดหวังอวี่จู่โจมฉกมือถือหลี่จิ้งอี๋มาได้
"เธอทำอะไรเนี่ย!" หลี่จิ้งอี๋สีหน้าถอดสีในฉับพลัน
เพราะมือถือของนางยังไม่ได้ล็อกหน้าจอ!
แต่นางอยากจะแย่งคืน ก็สายไปเสียแล้ว
เพราะหวังอวี่เห็นประวัติแชตของนางกับผู้ชายคนหนึ่ง
จางหมิง รองผู้จัดการแผนกรักษาความปลอดภัยของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง
ประวัติแชตของทั้งสอง ก็เริ่มตั้งแต่คุยเรื่องชีวิตประจำวัน
ทว่าตอนหลังกลับยิ่งล้ำเส้นมากขึ้นทุกที
จางหมิงบอกว่า เขาสามารถใช้ทรัพยากรและเส้นสายในกลุ่ม ช่วยให้หลี่จิ้งอี๋เป็นพนักงานประจำของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งได้
แน่นอนเขาก็พูดตรงๆ ว่าต้องดูความจริงใจของหลี่จิ้งอี๋
หลี่จิ้งอี๋แสร้งทำปัดปฏิเสธอยู่สองสามหน หลังจากจางหมิงส่งอั่งเปาเงินหลักพันให้
นางก็ถ่ายรูปถุงน่องเซ็กซี่ส่งให้จางหมิงสองสามรูป
จางหมิงถูกยั่วจนอารมณ์พลุ่งพล่าน บอกว่ายังอยากดูรูปที่เร่าร้อนกว่านี้อีก
แต่หลี่จิ้งอี๋บอกว่า รอให้จางหมิงช่วยนางบรรจุเป็นพนักงานประจำก่อน แล้วจะให้จางหมิงเป็นเซอร์ไพรส์ใหญ่เลย
ส่วนว่าจะเป็นเซอร์ไพรส์อะไร ผู้ใหญ่ย่อมรู้ดี
พออ่านจบ หวังอวี่รู้สึกว่าเปลวไฟโทสะพลุงสู่ขั้วใจ: "เออ หลี่จิ้งอี๋ เธอแอบทำเรื่องบัดสีกับคนอื่นลับหลังฉันงั้นรึ?"
หลี่จิ้งอี๋รู้ตัวว่าผิด จึงรีบกอดหวังอวี่ ดวงตางามเต็มไปด้วยการอ้อนวอน:
"เธอก็รู้ ว่าการจะเป็นพนักงานประจำของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งนั้นยากแค่ไหน!"
"ฉันแค่หลอกใช้จางหมิง หวังให้เขาช่วยฉันได้บรรจุเท่านั้นเอง! ฉันไม่ได้นอกใจไปมีสัมพันธ์กับเขา ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอ!"
หวังอวี่ผลักนางออก ด่าอย่างโกรธเกรี้ยว: "วันนี้เธอกล้ายั่วผู้ชายคนอื่น พรุ่งนี้ก็กล้าขึ้นเตียง! แค่เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น!"
หลี่จิ้งอี๋ถูกแทงใจดำ ก็ร้อนรนขึ้นมา:
"จางหมิงมันก็แค่ขี้หลี แต่เขาไม่ได้โง่ ฉันไม่ให้ข้อดีแก่เขาบ้าง เขาจะช่วยฉันด้วยอะไร?"
"ถ้าเธอมีความสามารถ ฉันจะต้องไปทำตัวยั่วยวนกับจางหมิงด้วยรึไง!"
พอได้ยินคำนี้ หวังอวี่ก็รู้สึกพูดไม่ออกเสียจริงๆ
เธอไปทำตัวยั่วผู้ชายคนอื่น ยังกลายเป็นความผิดของฉันอีก?
เขาได้รู้แล้วว่า หลังจากออกมาสู่สังคม หลี่จิ้งอี๋ถูกครอบงำด้วยชีวิตวัตถุอันหวือหวาฟู่ฟ่า
จิตใจที่เคยดีงามนั้น ได้หันเหไปแล้ว
เบื้องหน้า หลี่จิ้งอี๋เห็นแววตาหวังอวี่เปลี่ยนไป ใจก็ยิ่งพร่อง
หลี่จิ้งอี๋รู้ดีว่าจางหมิงก็มีแฟนสาวอยู่แล้ว ฝ่ายนั้นเป็นครูสอนเต้นที่ประสบความสำเร็จ เปิดสถาบันสอนอยู่หลายแห่ง
ดังนั้นจางหมิงคงได้แค่เก็บหลี่จิ้งอี๋ไว้เป็นเมียเก็บ ไม่อาจรักใคร่ทะนุถนอมเอาใจใส่เทิดทูนเธอได้เหมือนหวังอวี่
สำคัญกว่านั้น ก่อนหลี่จิ้งอี๋จะบรรจุเป็นพนักงานประจำ เธอยังต้องการการเอาใจใส่และเลี้ยงดูของหวังอวี่อยู่
เพราะฉะนั้นหลี่จิ้งอี๋จึงโถมเข้ากอดหวังอวี่อีกครั้ง: "ที่รัก เมื่อกี้ฉันโมโหไปพูดพล่อยๆ อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ…"
หวังอวี่ส่ายหน้า สวมกอดเอวบางของนาง: "ระยะนี้เราต่างก็กังวลเรื่องการบรรจุเป็นพนักงานประจำกันทั้งนั้น ฉันเข้าใจได้"
หลี่จิ้งอี๋ถอนหายใจโล่งอก ใจพลันรู้สึกโชคดีขึ้นมา
"หวังอวี่ เธอดีกับฉันจริงๆ นะ ค้นพบว่าฉันขาดเธอไปไม่ได้แล้ว"
พูดพลางก็จูบหวังอวี่หนึ่งที นี่คือวิธีล้างสมองหวังอวี่ที่หมือนางใช้อยู่เสมอ
หวังอวี่เห็นนางยังเสแสร้งแสดงละครอยู่ ในใจก็อดแค่นหัวเราะอย่างเย็นเยือกไม่ได้ ตัดสินใจเด็ดขาด
เขาจะต้องปิดบังเรื่องที่ตนกำลังจะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำไว้
และจำต้องรีบบอกเลิกหลี่จิ้งอี๋ ก่อนที่หลี่จิ้งอี๋จะทำให้เขาเป็นเต่า
แน่นอนก่อนจะเลิก เขาต้องเอาสิ่งที่ทุ่มเทไปหลายปีนี้ คืนมาพร้อมดอกเบี้ย!
"จิ้งอี๋ ฉันรู้สึกอยาก"
หวังอวี่สูดลมหายใจหนึ่งเฮือก ดูดดื่มริมฝีปากแดงของหลี่จิ้งอี๋ แล้วโน้มกดนางลงบนเตียงไปตามน้ำ…