"หวังอวี่ ทำไมหน้าโกรธขนาดนั้น?"
จางหมิงจ้องหวังอวี่ ยิ้มเหี้ยมทั้งใบหน้า:
"เด็กฝึกงานอย่างแก กล้าดียังไงมาทำลายเรื่องดี ๆ ของฉันกับแฟน นี่แหละจุดจบที่สมควรได้รับ!"
หวังอวี่รู้สึกโทสะพลุ่งพล่าน อยากชกจางหมิงให้หน้าคว่ำสักครั้ง
แต่เขาก็อดทนไว้
ตอนนี้ยิ่งใจร้อน ก็ยิ่งถูกจางหมิงกับเถียนฮุ่ยรังแก
ตนต้องสงบสติ
เห็นหวังอวี่จ้องตาเถียนฮุ่ย ขบฟันถามว่า: "จางหมิงให้อะไรคุณ ถึงได้ไล่ผมออก!"
เถียนฮุ่ยยังนั่งบนเก้าอี้สำนักงาน ไขว่ห้างขาเนียนในถุงน่อง ใบหน้าแฝงแววเย้ยหยัน:
"ฉันก็ว่าไอ้เด็กฝึกงานอย่างแกนี่ ไม่มีประสบการณ์ชีวิตเลยจริง ๆ"
"รู้ไหมว่าอยู่ในเครือใหญ่ ถ้าตัวคนเดียวไปไม่รอดหรอก"
"ลูกพี่ลูกน้องของฉัน เป็นหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของจางหมิง"
"ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงของจางหมิง เป็นหัวหน้ากลุ่มในแผนกธุรการ"
"แล้วหล่อนก็เป็นเพื่อนซี้ของฉัน"
"ดังนั้นพวกเราจึงรวมกลุ่มกันเป็นวงเล็ก ๆ เป็นการส่วนตัว"
"แกไปมีเรื่องกับจางหมิง ก็เท่ากับหาเรื่องพวกเราทั้งกลุ่ม เข้าใจไหม?"
"แน่นอน พี่จางหมิงเขาเอาอกเอาใจคนเก่ง โอนเงินให้ฉันหนึ่งหมื่นเป็นค่าน้ำชา"
ระหว่างพูด เถียนฮุ่ยส่งสายตาชื่นชมไปให้จางหมิง
จางหมิงก็ได้ใจนัก โบกมือยิ้ม
เห็นฉากนี้ หวังอวี่ถึงจะเข้าใจ
ว่าทำไมตอนที่จางหมิงแซ่บกับหลี่จิ้งอี๋ ถึงบอกว่ามีวิธีช่วยให้หลี่จิ้งอี๋ได้บรรจุ
ที่แท้เบื้องหลัง มันมีการกระทำอันไม่ชอบมาพากลมากมายที่ไม่มีใครรู้
นอกจากวงเล็ก ๆ ของจางหมิงกับเถียนฮุ่ยแล้ว
ในหมู่ผู้บริหารระดับกลางถึงระดับสูงของเครือ ก็ต้องมีวงเล็ก ๆ ที่ซับซ้อนกว่านี้แน่
เดิมคิดว่าเป็นแค่ในละคร ไม่คิดว่าความจริงจะโหดร้ายกว่า
วันนี้หวังอวี่ได้เปิดโลกจริง ๆ
ตอนนี้ มือถือจางหมิงดังขึ้น ทางแผนกรักษาความปลอดภัยมีประชุม เขาต้องกลับก่อน
ก่อนออกจากห้องทำงานเถียนฮุ่ย จางหมิงมองหวังอวี่ สีหน้าเหมือนล้างแค้นสำเร็จ:
"ไอ้บ้านนอก ถ้ารู้จักเจียมตัวก็รีบไสหัวไป ไม่งั้นฉันพาคนจากแผนกขึ้นมาไล่แกออกไป ขายหน้านัก!"
พูดจบ จางหมิงก็เดินหยิ่ง ๆ จากไป
ในห้องทำงาน เถียนฮุ่ยยิ้มบางกับริมฝีปากแดง เย็นชา:
"หวังอวี่ วันนี้ถือว่าสอนบทเรียนชีวิตอันล้ำค่าให้แกแล้ว ไสหัวไปซะ"
พูดพลางยกมือเรียวงามที่ทำเล็บประณีต ชี้ตรงไปที่ประตูห้องทำงาน
แต่หวังอวี่ไม่ได้ไป กลับยิ้ม
นั่นทำให้เถียนฮุ่ยรู้สึกแปลกใจมาก: "แกหัวเราะอะไร?"
ในน้ำเสียงซักถามนั้น แฝงความระแวดระวัง
หวังอวี่เปิดมือถือ เล่นบันทึกเสียง
เนื้อหาข้างในนั้น แท้จริงคือสิ่งที่เถียนฮุ่ยพูดออกจากปากตัวเอง ว่าเธอกับจางหมิงมีวงเล็ก ๆ
แล้วก็รับเงินหนึ่งหมื่นเป็นค่าตอบแทนจากจางหมิง จนไล่หวังอวี่ออกทั้งหมด
"หัวหน้าเถียนฮุ่ย คุณคิดว่าถ้าบันทึกนี้หลุดเข้าไปในกรุ๊ปภายในของเครือ จะเกิดผลกระทบขนาดไหน?"
"ผมว่าเบา ๆ คุณก็จะถูกไล่ออก สถานะที่สร้างมาหลายปีพังในวันเดียว หนักหน่อยก็ถูกเครือดำเนินคดี ไปนอนคุกผู้หญิงสักสองสามปีไหม?"
หวังอวี่พูด ส่งสายตาดุเดือดจ้องเถียนฮุ่ยตรง ๆ!
เถียนฮุ่ยจิตใจปั่นป่วนในทันที ขาเนียนในถุงน่องที่อยู่ในท่าหยั่งสง่าต้องลุกขึ้นยืน ร่างงามสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้:
"แก แกบันทึกเมื่อไหร่? ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตัวเลย!"
ในน้ำเสียงของเธอ ไม่มีความสูงส่งเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว
มีแต่ความตกใจและหวาดกลัว!
หวังอวี่เห็นท่าทางอย่างนั้นของเธอ ใจรู้สึกโล่งอย่างที่สุด กลั้นไม่อยู่ส่งเสียงหัวเราะ:
"เมื่อกี้คุณพูดถูก ฉันที่เป็นเด็กฝึกงานมีประสบการณ์ในเครือใหญ่น้อยจริง ๆ"
"แต่คุณคิดบ้างไหม ฉันไม่ได้โง่ รู้แก่ใจว่าจางหมิงจะแก้แค้น ฉันจะไม่เตรียมการปล่อยให้มันรังแกหรือไง?"
"ฉันเลยเปิดมือถือบันทึกเสียงไว้ก่อนเข้าบริษัท ป้องกันเหตุไม่คาดคิด!"
"ไม่นึกเลย ว่าจะอัดหลักฐานความผิดของคุณ หัวหน้าคนสวยคนนี้ได้ บางทีนี่อาจเป็นความประสงค์ของฟ้าก็ได้!"
ฟังหวังอวี่พูดอย่างนั้น เถียนฮุ่ยกำหมัดแน่น กัดริมฝีปากแดงเกือบมีเลือดซิบ
เธอเสียใจอย่างที่สุด คิดว่าหวังอวี่เป็นแค่เด็กฝึกงานที่มาจากชนบท
ไม่มีเส้นสาย ไม่มีคนรู้จัก ก็คงไม่รู้อะไรและบ้าบิ่น
จึงประมาทไปหน่อย
ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังพื้นเพธรรมดาของหวังอวี่ จะซ่อนจิตใจที่หลักแหลมผิดปกติ!
ที่สำคัญที่สุด ถ้าบันทึกนี้รั่วไหลออกไป
ตัวเธอเองจะต้องสูญเสียทุกสิ่ง หรือถึงขั้นติดคุก
พอคิดได้อย่างนี้ เถียนฮุ่ยก็พุ่งเข้ามา พยายามช่วงชิงมือถือของหวังอวี่ทันที!
แต่หวังอวี่คาดไว้แล้ว รวดเร็วกว่าจับมือน้อยนุ่มของเถียนฮุ่ยแล้วกดไว้ทั้งร่างของเธอไว้กับกำแพง
"อ๊ะ!"
เถียนฮุ่ยไม่คิดว่าหวังอวี่จะกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้
แต่เธอก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง ทำได้แต่กดเสียงด่าต่ำ:
"หวังอวี่ แกบ้าไปแล้ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันเรียกคนแล้ว!"
หวังอวี่ไม่กลัว กลับยิ้มเยาะจ้องดวงตาสวยของเธอ: "คุณเรียกเลยนะ ดูสิถ้าบันทึกหลุด ใครจะเสียมากกว่ากัน?"
เถียนฮุ่ยโดนกำราบในทันที
คนซื่ออย่างหวังอวี่ถ้าถูกบีบจนมุม ก็ต้องยอมแตกหัก
แต่งานและตำแหน่งหัวหน้าของเถียนฮุ่ย เกี่ยวพันกับชีวิตทั้งหมดของเธอ เธอพนันไม่ได้
"ถ้าแกยอมลบบันทึก ฉันจะให้เงินได้ไหม?"
เถียนฮุ่ยมองหวังอวี่ สายตาเจือคำอ้อนวอนอย่างแรง
"เงิน?" หวังอวี่ยิ้มฮึ: "เงินผมก็อยากได้ แต่ผมไม่ได้โง่ ถ้าเกิดคุณกลับลำมาแจ้งความว่าผมกรรโชกจะทำไง?"
"คุณเป็นผู้หญิงที่หัวไว ผมต้องระวังไว้ก่อน"
เถียนฮุ่ยก็อดร้อนใจไม่ได้
เธอรู้สึกได้ว่าหวังอวี่ระมัดระวังมาก
เรื่องวันนี้คงไม่ได้ใช้เงินแก้อย่างง่าย ๆ
ตอนนี้เธอต้องทำให้อารมณ์ของหวังอวี่สงบลงก่อน อย่าให้เขารีบร้อนไปฟ้องเธอ
ไม่งั้นตัวเองจบแน่
ไม่มีทางเลือก เถียนฮุ่ยจึงเอนร่างงามเข้าหาหวังอวี่
สายตาสวยทั้งอ้อนวอนและออดอ้อน จนริมฝีปากแดงเกือบชิดใบหน้าหวังอวี่:
"หวังอวี่ ฉันรู้ว่าครึ่งปีมานี้กดขี่แกมาตลอด ทำให้แกลำบาก"
"ฉันรู้ว่าผิดแล้ว และเต็มใจจะชดเชย"
"ต่อจากนี้ไป ให้แกกดขี่ฉันแทน... ฉันจะไม่ปริปากบ่นเลย..."
พูดไป เถียนฮุ่ยก็ดึงมือหวังอวี่วางบนตัวเธอ และขาในถุงน่อง
หวังอวี่รู้สึกสัมผัสอันเยี่ยมยอดวูบหนึ่งทันที!
แต่หวังอวี่ก็ยังผลักเธอเบา ๆ: "เถียนฮุ่ย คุณหมายความว่าไง?"
เถียนฮุ่ยนัยน์ตาชวนฝันแฝงความอาย: "ถ้าแกยอมลบบันทึก ฉันจะเป็นผู้หญิงของแก และยังเป็นที่พึ่งให้ในฝ่ายขาย ช่วยให้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว"
ระหว่างพูด เถียนฮุ่ยยื่นริมฝีปากแดงเย้ายวน จูบเบา ๆ บนใบหน้าหวังอวี่ แล้วก็กัดหูหวังอวี่เบา ๆ พูดเสียงนุ่มราวกลีบดอกไม้: "แบบนี้ เข้าใจใช่ไหม?"
หวังอวี่รู้สึกเส้นประสาททั่วร่างเต้นตุบ ๆ ใจตื่นเต้นมาก
เขาไม่คิดว่าเถียนฮุ่ยจะยอมพลีกายให้กัน
"เถียนฮุ่ย อย่าทำแบบนี้เลย อย่าทำผิดต่อไปอีก" หวังอวี่ยังคงระวัง
เถียนฮุ่ยในใจรู้สึกร้อนรนแทบบ้า สายตาเต็มไปด้วยความเร่งด่วน
เพื่อให้หวังอวี่เชื่อใจ เธอจึงล็อกห้องทำงานก่อน
แล้วหันหลังให้ ต่อหน้าหวังอวี่ถอดเสื้อสูทสุภาพสตรีออกเอง
หวังอวี่ตาโตขึ้นทันที ทั้งตาและกายร้อนผ่าว
เถียนฮุ่ยสวย หุ่นสุดยอด สายตากระแทกใจอย่างแรง
ภายในห้องทำงานก็พลันเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเถียนฮุ่ยในพริบตา
ที่สำคัญกว่า เธอเป็นเจ้านายโดยตรงที่ชอบรังแกตนมาตลอด
แต่ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้กลับโผเข้ามาอ้อมแขนด้วยความเต็มใจ
"หวังอวี่ ฉันขอร้องให้แกยกโทษจากใจจริง ฉันยอมเป็นผู้หญิงของแก..."
เถียนฮุ่ยกัดริมฝีปากแดงเบา ๆ กางขาเนียนในถุงน่องอันเย้ายวนคู่ใจของเธอพาดไว้ข้างหน้าหวังอวี่ ป้องกันไม่ให้เขาหลบหนีไป...