ตระกูลตัวร้ายของข้ายิ่งใหญ่ ดอกแพร์ร่วงหน้าต่างเจ้า

【แฟนตาซีราชวงศ์ + ภูมิหลังไร้เทียมทาน + ตัวร้ายระดับท็อป + เกมอำนาจการเมืองเล็กน้อย + แนวเรื่องหมู่ตัวละครแบบไม่เต็มรูปแบบ】

เพ่ยซูเกิดใหม่ในครรภ์และทะลุมิติมายังราชวงศ์แฟนตาซีต่างโลก ชาติกำเนิดของเขากลับเป็นถึงบุตรชายคนโตสายเอกแห่งตระกูลเพ่ย ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่เป็นหนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง

เมื่อพิจารณาให้ละเอียดอีกหน่อย ท่านปู่ของเขาดำรงตำแหน่งรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมราชเลขาธิการ มีบรรดาศักดิ์เป็นเพ่ยกั๋วกง ได้รับการยกย่องว่าเป็นเสาหลักของแผ่นดิน คอยช่วยเหลือบ้านเมืองและปราบปรามใต้หล้า

ทว่าในความเป็นจริง ชายชราผู้นั้นกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในราชสำนัก ยิ่งเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาก็เคยก่อการอย่างเหิมเกริมไร้คุณธรรม ร่วมมือกับฮองเฮาเหนียงเหนียงบั่นทอนอำนาจฮ่องเต้ จนสามารถชี้เป็นชี้ตายและกำหนดชะตาผู้คนได้ เหล่าขุนนางต่างเงียบกริบราวจักจั่นในฤดูหนาว แม้โกรธก็ไม่กล้าพูด

เฉินอ๋องแห่งแดนเหนือห่วงใยฮ่องเต้ จึงยกทัพลงใต้ ทว่ากลับถูกกองทหารม้าอ๋องพิทักษ์เหนือของบิดาขวางไว้ด้านนอกด่านเทียนชั่ว ได้แต่มองราชสำนักตกอยู่ในมือของตระกูลเพ่ย ทั้งยังถูกป้ายสีว่าเป็นคนทะเยอทะยานเยี่ยงหมาป่า จนถูกผู้คนทั่วหล้ารังเกียจ

นับแต่นั้น ฮองเฮาจึงว่าราชการหลังม่านมานานยี่สิบปี สถานการณ์ทั่วหล้าแขวนอยู่บนเส้นด้าย เบื้องบนเบื้องล่างของเมืองหลวงเต็มไปด้วยกระแสใต้น้ำ······

——

เพ่ยซู: ตระกูลตัวร้ายอะไรกัน? ตระกูลข้าวางแผนมาหลายชั่วอายุคน ปณิธานมั่นคงดุจหินผา เฝ้ารอโอกาสแล้วค่อยลงมือ จนในที่สุดก็สร้างคุณูปการใหญ่หลวง ความภักดีของเราส่องถึงตะวันจันทรา จิตใจเราสะเทือนขุนเขาสายน้ำ แล้วเด็กยากจนอย่างเจ้าคิดจะอาศัยเลือดร้อนเพียงหยิบมือเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อกำจัดขุนนางชั่วและปกป้องราชวงศ์หรือ? ดูงิ้วมากไปแล้วกระมัง?

——

ปีนั้น นายทหารชั้นผู้น้อยแห่งกองทหารรักษาพระองค์ผู้ล่วงรู้แผนการของตระกูลเพ่ย ลักขโมยดาบเทพหลงเชวี่ย แล้วหนีเอาชีวิตรอดไปได้ ก่อนหลบซ่อนตัวอยู่ในเปิ้งโจวถึงยี่สิบปีภายใต้ประกาศจับของราชสำนัก

วันที่หนึ่งเดือนเจ้อ เพ่ยซูมองตำแหน่งที่นักพรตจ้านซิงจื่อผู้รับใช้ในราชสำนักคำนวณจากปรากฏการณ์บนท้องฟ้า แล้วเผยรอยยิ้มบางๆ:

รองผู้บัญชาการเซียว หากท่านมีเรื่องคับข้องใจหรือถูกใส่ร้าย เหตุใดไม่ไปร้องทุกข์กับทางการเล่า?