[จุดฝากสมอง]
“เจียงเฉิน นายถูกไล่ออกแล้ว”
“เก็บของซะ ให้ช้าที่สุดพรุ่งนี้ ออกจาก RNG”
ภายในเบส RNG เท้าซ้ายที่เจียงเฉินยกค้างไว้ยังไม่ทันได้ก้าวลง เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ของผู้จัดการทีมก็ดังเข้าหูก่อนแล้ว
“เมื่อวานไม่ใช่ชนะแล้วหรอ?”
เจียงเฉินรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ที่จริงเขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ใช่คนของโลกนี้แต่แรก เป็นผู้ข้ามโลกมาจากโลกคู่ขนาน
โลกคู่ขนานนี้พัฒนาแทบจะเหมือนกับโลกเดิม แต่มีส่วนแตกต่างเล็กน้อย
ปกติแล้ว S7 RNG มีซัพพอร์ตแค่หมิงคนเดียว
แต่ในโลกคู่ขนานนี้ เจ้าของร่างเดิมเป็นตัวสำรองของหมิง
ทว่าเจ้าของร่างเดิมยังไม่ทันได้เปิดตัว เจียงเฉินก็ข้ามมิติมาเสียก่อน...
นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเจียงเฉินไม่ได้รับสืบทอดฝีมือของเจ้าของร่าง
ฝีมือของเจียงเฉินมีแค่ระดับเงิน สายเงินเรื้อรังพันธุ์แท้แบบเก่าแก่หมื่นปี
เมื่อวาน เจียงเฉินจึงต้องกัดฟันลงแข่ง
ภาพของมือเงินที่ลงแข่งโปรนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ เจียงเฉินถูกฝั่งตรงข้ามตีกลับบ้านตั้งแต่เลเวล 1
ตอนนั้นหน้าอูจื่อดำเป็นหมึก
หลังจากนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก เจียงเฉินโดนฆ่าทั้งเกมร่วมสิบกว่าครั้ง มากกว่ายอดรวมจำนวนครั้งที่เพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนตายเสียอีก
ฝั่งตรงข้าม LGD มองเจียงเฉินเป็นตู้เอทีเอ็มใสๆ ไล่กดเงินจากเจียงเฉิน จนอิมป์ที่กำลังแข่งอยู่ถึงกับหลุดขำ
แต่ที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือ LGD ที่นำด้านทรัพยากรกลับตัดสินใจพลาด โดน RNG ที่แบกเจียงเฉินตัวถ่วงนี้ไว้พลิกกลับมาชนะได้
ถึงแม้จะชนะเกม แต่ก็ลบล้างฟอร์มสุดเพลย์ที่เจียงเฉินแสดงออกมาไม่ได้
หลังเกม อูจื่อหน้าแดงเถือกทันที เจียงเฉินยังเห็นมือของอูจื่อบีบเก้าอี้แน่น สงสัยคงคิดจะเอาเก้าอี้ฟาดหัวเขาอยู่
ล่วงเกินคนที่ล่วงเกินไม่ได้ที่สุดของ RNG ผลลัพธ์ที่ถูกไล่ออกจริงๆ ก็อยู่ในความคาดหมายของเจียงเฉินอยู่แล้ว
ที่แกล้งโง่ถามไป ก็เพราะเขาต้องการงานนี้ รายได้ก้อนนี้
“ผู้จัดการทีม ท่านว่าพอจะ... ให้โอกาสผมอีกสักครั้งได้ไหม? เกมหน้าผมจะเล่นให้ดีแน่”
“ไม่มีเกมหน้าแล้ว” ผู้จัดการทีมพูดเย็นชาว่า “อูจื่อหลังแข่งเมื่อวานไม่ยอมกินข้าว เขาบอกว่ายอมอายุสั้นสิบปี ดีกว่ามาแข่งกับนาย”
พูดถึงตรงนี้ ผู้จัดการทีมก็อดประชดไม่ได้ “นายเล่นห่วยขนาดนี้ รีบกลับไปเลี้ยงหมูซะเถอะ ตอนนี้สังคมสนับสนุนให้นักศึกษาบัณฑิตทำธุรกิจส่วนตัว นายไปเลี้ยงหมูอาจจะอนาคตกว่าตีอาชีพอีก”
“อ้อ ใช่ นายก็ไม่ใช่นักศึกษาบัณฑิตนี่...”
“แต่ไม่ใช่นักศึกษาบัณฑิตก็ไม่เป็นไร เลี้ยงหมูไม่ได้มีเกณฑ์สูงอะไร”
หมัดของเจียงเฉินแข็งขึ้น
การพูดอ่อนข้อสองสามคำเพื่อรักษางานนั้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่ของอีกฝ่ายนี่เข้าขั้นดูถูกตัวตนแล้ว
“โครม!”
ภายใต้ความโกรธสุดขีด เจียงเฉินง้างเท้าออกข้างหนึ่งเตะถีบตู้กดน้ำของเบสล้มคว่ำ
“เจียงเฉิน! นายจะทำอะไร?!”
ผู้จัดการทีมตกใจหน้าเสีย แต่เจียงเฉินไม่ได้คิดจะลงไม้ลงมือกับเขา กลับยิ้มแย้มพูดกับเขาว่า “ดูท่าตกใจของแกนั่นสิ ต่อให้ฉันไปเลี้ยงหมู ก็ยังดีกว่าหน้าตาหมาได้เจ้าอาวาสแบบแกเป็นหมื่นเท่า
ที่นี่ไม่เก็บขุนเขา ที่อื่นย่อมมีที่ให้ ทีม RNG นี้ก็ไม่ใช่ที่ที่ดีอะไร ไม่อยู่ก็ได้
ใช่แล้ว ฉันขออวยพรให้แกต่อไปไม่ได้ค่าจ้างสักแดงเดียว”
พูดจบ เจียงเฉินหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
มองแผ่นหลังของเจียงเฉินที่เดินจากไป ผู้จัดการทีมก็ได้สติ รวบรวมความกล้า ถ่มน้ำลายใส่หลังเจียงเฉินอย่างแรง
“อะไรกันนักหนา ฝีมือห่วยแบบนั้น ยังทำเป็นกร่าง”
พลางพูด เขามองตู้กดน้ำที่ล้มอยู่บนพื้น หน้าดำพลางพึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่ได้สักแดง? นายนั่นแหละจะไม่ได้สักแดง!”
......
วันรุ่งขึ้น หน้าประตูเบส RNG
เจียงเฉินแบกสัมภาระ เตรียมจะจากไป
คิดว่าคงไม่มีใครมาส่ง กลับปรากฏร่างของเลตมี
“ไปแล้วหรอ?” เลตมีถาม
เจียงเฉินพยักหน้า
อาจเป็นเพราะสถานะของเลตมีในทีมก็ไม่สูงด้วย เหตุนี้ทั้งสองเข้ากันได้ดี
“ถึงไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันแล้ว ส่วนตัวก็ยังเป็นเพื่อนกัน”
“นายก็อย่าเสียใจเกินไปเลย นายยังเด็กอยู่ กลับไปเรียนก็ยังทัน”
พูดจบเลตมีก็รู้ว่าไม่ค่อยสมจริง ทั้งสองคนต่างเงียบไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง
เจียงเฉินไม่อยากให้บรรยากาศอึดอัดเกินไป เลยตบบ่าเลตมีพลางพูดว่า “ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ใช่เนื้อคู่สายอาชีพ นายจวินเจ๋อเล่นให้ดีๆ เถอะ พอนายได้เกียรติยศ ฉันไปคุยโวกับคนอื่นจะได้มีพื้นฐานหน่อย”
เลตมีถอนหายใจ ยื่นห่อเล็กๆ ให้เจียงเฉิน
“อย่าปฏิเสธนะ ข้างในเป็นของขึ้นชื่อบ้านฉัน ถือว่าเก็บไว้เป็นที่ระลึกละกัน”
เจียงเฉินมองเลตมีครู่หนึ่ง รับห่อนั้นมา แล้วลากกระเป๋าเดินจากไปไกลขึ้นเรื่อยๆ
เห็นดังนั้น ในใจเลตมีก็รู้สึกคละเคล้ากันไป
ทั้งสองรู้จักกันไม่ลึกซึ้ง ความสัมพันธ์จะว่าสนิทกันมากก็ไม่เชิง แต่เลตมีหาเงาของตัวเองในตัวเจียงเฉินเจอ ล้วนเป็นจุดต่ำสุดของห่วงโซ่ชีวภาพในทีม
ตอนเจียงเฉินยังอยู่ ยังช่วยแบ่งเบาจุดสนใจให้เขาบ้าง
พอเจียงเฉินไป เขาก็กลับเป็นคนที่โดนหนักสุดในทีมอีกครั้ง
......
ภายในโรงแรม เจียงเฉินนอนอยู่บนเตียง
เขาไม่ได้เงินเดือนจาก RNG
ตามเหตุผลแล้ว RNG ไล่เขาออกเป็นฝ่าย RNG ผิดสัญญาก่อน ต้องจ่ายค่าปรับผิดสัญญา
แต่ RNG นิสัยยังไงเจียงเฉินก็รู้ดี จึงตั้งแต่แรกจนสุดท้ายก็ไม่ได้คิดว่าจะได้เงินก้อนนี้
โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมปกติไม่ค่อยใช้จ่าย มีเงินเก็บอยู่บ้าง และตอนตรวจห่อที่เลตมีให้ เจียงเฉินพบเงินสดหลายพันหยวน
“ไป๋อวิ๋น ต่อไปถ้าฉันได้ดี จะต้องออกทุนให้นายพิมพ์ตำราแม่ลูกอ่อนเล่ม 2 แน่”
แต่ตอนนี้เจียงเฉินก็ค่อนข้างสับสน เพิ่งข้ามมิติมาก็ถูกสโมสรไล่ออก ต่างถิ่นต่างที่ ผู้คนไม่คุ้นเคย ค่าใช้จ่ายในเซี่ยงไฮ้ก็สูง...
เงินในมือของเขา คงประคองได้อีกไม่นาน
สำคัญที่สุดคือ หลังจากนี้เขาจะหาเงินจากอะไร?
ทำงานรับจ้างก็เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางในชีวิตนี้ที่จะทำงานรับจ้าง
“คงได้แต่ไลฟ์สดแล้ว”
“ถึงฝีมือจะไม่ดี แต่ตอนนี้อุตสาหกรรมไลฟ์สดกำลังเป็นช่วงขาขึ้น สตรีมเมอร์สายบันเทิงมีคนดูมากกว่าสายฝีมืออีก”
“ทำไงได้... คงต้องดูดกระแสลบของอูจื่อแล้ว”
จริงๆ แล้วเจียงเฉินไม่ได้เกลียดอูจื่อ เพราะเขาฝีมือแย่จริง
อีสปอร์ต ฝีมือแย่คือบาปกำเนิด
แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก เพื่อปากท้อง เขาจึงต้องไปเกาะกระแสลบของอูจื่อ
คิดตกลงแล้ว เจียงเฉินเปิดคอม เริ่มไลฟ์สดบนแพลตฟอร์มหมาฟัน
ชื่อไลฟ์: อย่าดูถูกคนจน
ช่วงนี้ RNG เพิ่งตั้งทีมรวมจีนล้วน กระแสสูงมาก ระดับการพูดคุยยิ่งสูง
เพิ่งเปิดไลฟ์สดไม่นาน ก็มีแฟนคลับ RNG ทะลักเข้ามาในห้องไม่ขาดสาย
แฟนคลับ RNG ส่วนใหญ่ ด่าเขาทีหนึ่งแล้วก็ออกไป
แต่ก็มีพวกชอบดูเรื่องวุ่นๆ ชอบนินทาต่อเนื่อง พักอยู่ในห้องไลฟ์สดคอยดูตลอด
มองดูคนห้าสิบกว่าคนที่ค้างอยู่ในห้องไลฟ์สด เจียงเฉินก็รู้สึกว่ามาเดินเส้นทางนี้ถูกแล้ว
ถึงแม้ในห้องไลฟ์สดส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับแอนตี้ แต่ก็ยังดีกว่าห้องไลฟ์สดพวกนั้นที่เปิดแล้วไม่มีคนดูเลยตั้งเยอะ
มองดูข้อความบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและด่าทอ เจียงเฉินพูดสตั้นหลุดโลกในไลฟ์ว่า:
“นักแข่งแบบไหนก็มีแฟนคลับแบบนั้น ลมปากไร้แชมป์เชียร์กันให้ลอยฟ้า
เก่งจริงไปหาเรื่องสตรีมเมอร์เล็กๆ มีดีก็ไปเอาแชมป์สิ!”
“ฉันชอบพูดความจริง”