วันนี้เป็นวันแรกที่น้องชายจะมาถึงบ้าน
ไม่รู้ว่าน้องชายหน้าตาเป็นอย่างไร ผมสีทองหรือผมสีดำ? ดวงตาสีดำหรือสีฟ้า? เขาจะพอใจพี่ชายอย่างเขาหรือเปล่า?
อัลเลนกังวลใจอย่างยิ่ง แต่เขาจะดูแลและปกป้องน้องชายให้ดีแน่นอน!
เขาชะเง้อมองอย่างรอคอย เกาะประตูใหญ่ไว้แน่น ในที่สุดก็เห็นรถม้าของตระกูลสก็อตต์มาจอดตรงหน้าประตูอย่างช้า ๆ
อัลเลนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างประหม่า “น้องชาย น้องชาย! ฉัน เอ่อ...”
อัลเลนที่กำลังเดินยิ้มร่าเข้าไปหาพลันชะงักค้างอยู่กับที่ คนขับรถม้าเปิดประตูออก เด็กหญิงผมทองในชุดกระโปรงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ผมสีทองหยักศกเล็กน้อยถูกรวบเป็นมวยคู่เล็ก ๆ ร่างน้อยบอบบางน่าทะนุถนอม ทั้งน่าสงสารและน่ารัก พอได้ยินเสียงเขา นางก็แอบเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง
ดวงตาสีเขียวมรกตกลมโต ฉ่ำวาวเป็นประกาย
ราวกับถูกหัวใจเข้าอย่างจัง อัลเลนถึงกับสมองตื้อ พูดจาติดขัด “ท่านพ่อ นะ...น้องชายสวยเหมือนเด็กผู้หญิงเลยครับ!”
เขาจงใจใช่ไหม! จงใจทำให้นางอับอายหรือไง?!
เจียงซินเหลียนแอบถลึงตาใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราด ในใจตบหน้าเขาไปสองฉาด กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร นางมีตรงไหนที่ทำให้คนคิดว่าเป็นผู้ชายกัน!
บนใบหน้ากลับแสดงท่าทีเหมือนน้อยใจและทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะจับแขนเสื้อดยุกวิลเลียมไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ
วิลเลียมถลึงตาใส่ลูกชายคนเดียว “อัลเลน รีบขอโทษเจียงเจียง เรื่องนี้พ่อจะอธิบายให้ฟังทีหลัง จากนี้เจียงเจียงจะเป็นน้องสาวของลูก ในฐานะพี่ชาย ลูกต้องดูแลน้องให้ดี”