หลัวปินพยายามหลบเลี่ยงผู้คนบนถนนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอกลับมาถึงหน้าบ้าน ประตูรั้วก็ปิดแง้มอยู่
ผลักประตูเข้าไป เขาก็เห็นกู้หย่านั่งอยู่ในห้องโถงทันที ดวงตาที่ร้องไห้จนแดงบวม ส่วนหลัวเฟิงไม่พูดไม่จา แต่ใบหน้ากลับดำคล้ำราวกับเขม่าถ่าน
“พ่อ...แม่...” หลัวปินเอ่ยเสียงแหบ
กู้หย่ากับหลัวเฟิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“เสี่ยวซาน!” กู้หย่าดีใจสุดขีด รีบวิ่งมาทางประตูรั้ว
หลัวเฟิงลุกพรวดขึ้นยืน สีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม!
หลัวปินยังเดินไปไม่ถึงสองก้าว กู้หย่าก็มาถึงตรงหน้าแล้ว
น้ำตาของเธอเอ่อคลอและไหลพรากออกมา ชั่วขณะหนึ่งพูดจาไม่รู้เรื่อง “นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น เสี่ยวซาน เธอ...”
“เมื่อวานผมไปบ้านพี่เสี่ยวหลิงมาใช่ไหมครับ โชคร้ายจริง ๆ โดนเอากระสอบคลุมหัว แล้วก็ถูกตีจนสลบ”
“ผมฟื้นขึ้นมาหลายครั้ง แต่ก็โดนตีซ้ำไปเรื่อย ๆ หลังจากนั้นก็ถูกโยนทิ้งไว้ พอรู้ตัวอีกทีก็เห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว”
“แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่เป็นไร แค่เจ็บเนื้อเจ็บตัวนิดหน่อย” หลัวปินอธิบายพลางยิ้ม แล้วเกาหัว แต่พอแผลถูกดึงรั้งก็สูดปากออกมา
“เห็น ๆ อยู่ว่าจางจวินทำให้ครอบครัวเราเดือดร้อน เธอก็ถือว่ามีความสัมพันธ์กับพวกนั้นอยู่บ้าง แต่พวกอันธพาลกลับลงมือกับเธอรุนแรงขนาดนี้! ในหมู่บ้านนี้ยังมีกฎเกณฑ์อยู่หรือเปล่า!” กู้หย่าพูดเสียงสั่น ใบหน้าซีดสลับแดง
หลัวเฟิงเดินมายืนข้างกู้หย่าแล้วพูดว่า “วันนี้มีจับสลาก เริ่มตอนบ่ายสามโมง เธอไปล้างตัวให้สะอาด ให้แม่ทายาให้ แล้วก็นอนพักเถอะ”
กู้หย่าชะงัก มองหลัวเฟิงด้วยสีหน้าประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม “จะปล่อยให้เรื่องจบแค่นี้เหรอ?”
หลัวเฟิงไม่ตอบ เขาหันหลังกลับไปยังจุดที่ยืนอยู่ก่อนหน้า แล้วเริ่มลับมีดอย่างตั้งอกตั้งใจ
กู้หย่าสูดหายใจเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “แม่ไปต้มน้ำให้”