หลูหลินไม่เอ่ยปาก ในทะเลญาณ รอยประทับจักรพรรดิดวงแรกที่เป็นตัวแทนแห่งมรดกตระกูลต้ายง เปล่งแสงขึ้น
ต้ายง — เหตุผลและมหาศาสตร์!
หึ่ง!
โลกในสายตาพลันเปลี่ยนผันในชั่ววูบ
บนแว่นฟ้าเหนือราชธานี เส้นเส้นเหตุปัจจัยนับแสนนับล้านพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์
เส้นเหตุผลเหล่านี้คือชะตากรรมของสรรพชีวิตนับล้านในเมือง แต่บัดนี้กลับทั้งบิดเบี้ยว ทั้งดิ้นรน และสุดท้ายไหลบรรจบกันสู่จุดหมายเดียวกัน
วังหลวง พระวิหารบรรพชน!
ที่แห่งนั้นคือแกนกลางของเส้นเส้นเหตุปัจจัยทั้งปวง และยังเป็นดวงตาแห่งค่ายกลของมหาค่ายกลบูชาด้วยเลือดทั้งผืน!
ชั่วขณะนั้นเอง จากความลึกของทะเลญาณ จุดยึดนิรันดร์ซึ่งก่อกำเนิดจากนิวัติแสนของจักรพรรดินีเจาหนิง ก็ส่งสัญญาณขึ้นอีกครั้ง
พระอัชฌาจารย์ของพระนางอ่อนล้าจนแทบรับรู้ไม่ได้แล้ว อาจดับสูญเมื่อใดก็ได้
เวลาเหลือไม่มาก
หลูหลินก้าวเท้าออก ประสงค์จะเคลื่อนกาย
แต่เพียงก้าวแรก ท่วงท่าก็หยุดชะงัก ทอดสายตามองไปยังทิศทางของถนนหลวงสายที่นำเข้าสู่ราชธานี
ไม่ธรรมดา
บนถนนหลวง มี "มนุษย์" ยืนเต็มไปหมด
นับพันนับหมื่น ไร้ขอบเขต ทอดยาวจากประตูเมืองจรดชายขอบของสายตา
ทั้งหลายนับแสนรูป กลับเงียบสงัดดั่งหลุมศพ ทุกคนคงท่าทางแข็งเย็น หาไม้ตายหาดีจำไม่เคลื่อนไหว
ภายใต้แว่นฟ้าสีเลือดนั่น ภาพอันลี้ลับยิ่งนัก ทำให้หนังศีรษะชาซ่าส์
หลูหลินก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว
ในที่สุดก็เห็นสภาพของ "มนุษย์" เหล่านั้นชัด
ทวินัยแดงช้ำ ไร้แววตาแม้แต่น้อย ผิวพรรณเป็นสีหม่นเทาผิดธรรมชาติ กายทั้งกายแผ่พลังแห่งความตายอันข้นหนา