[กระดานทรายจิ่วซานเหอตรวจจับความผันผวนรุนแรงในจิตใจของซู่อ๋อง ความสงสัย ความงุนงง และความระแวงปะปนกันอยู่]
หลูหลินแอบหัวเย็นในใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงอาการใด ๆ กลับยิ่งฉวยโอกาสก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ประสานมือคารวะกล่าวว่า "ท่านอ๋อง กระหม่อมเห็นว่าเรื่องขยายกำลังทหารนั้น ควรรีบไม่ควรชักช้า"
"บัดนี้ขวัญกำลังใจของกองทหารใหม่ของหม่อมฉันกำลังรุ่งเรือง แถมเพิ่งตรวจค้นตระกูลเชียนมาได้ไม่นาน ได้ของกอบกู้มากมาย พอดีจะใช้เป็นรากฐานได้"
"กระหม่อมกล้าอาสา ขออนุญาตท่านอ๋องคัดเลือกทหารผ่านศึกผู้ชำนาญรบจำนวน 3,000 นายจากค่ายต่าง ๆ ของสำนักแม่ทัพใหญ่ มาเป็นแกนหลักของกองทหารใหม่หลังขยายกำลัง"
"แล้วจึงเกณฑ์ทหารใหม่จากเมืองต่าง ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือ เมื่อเช่นนั้นไม่เกินสามเดือน ย่อมจัดระเบียบกองทัพเสร็จสิ้น และก่อกำลังรบได้!"
คำพูดชุดนี้มีเหตุมีผลชัดเจน แผนการละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อไปเข้าหูซู่อ๋อง ยิ่งทำให้พระคิ้วของพระองค์ขมวดมุ่ง
เหมือนหลูหลินใจจริงใจทุ่มเทให้การป้องกันทางตะวันตกเฉียงเหนืออย่างสุดความสามารถ
ความระแวงในดวงพระเนตรของซู่อ๋องจึงเบาบางลงอีกหลายประการ
หรือแท้จริงเป็นเพราะพระองค์คิดมากไปเอง?
หรือว่า หลูหลินยังหนุ่มอยู่จริง เพิ่งได้ตำแหน่งสูง แถมชนะศึกมาติดต่อกัน กำลังอยู่ในช่วงหวนครั้งใจ อยากแผ่ขยายแสนยานุภาพ
ที่พระองค์ยกเรื่องขยายกำลังทหารขึ้นมา จึงเผลอๆ ตรงกับความต้องการของมันพอดี?
คิดถึงตรงนี้ ใจของซู่อ๋องจึงมั่นคง จึงพูดตามคำของหลูหลินว่า "แผนการของจั่วจือช่างเลิศเลอ!"
"แต่ว่า ทัพห้าหมื่นนาย แม่ทัพนายกองย่อมขาดแคลน เรื่องฝึกทหารช่างสับสนวุ่นวายนัก เจ้าคนเดียวคงเรี่ยวแรงเดียวไม่พอ"