เงาสองร่างค่อย ๆ ประนมขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง ยืนเคียงซ้ายขวาหน้าจารึกหิน
ทั้งสองแฝงพลังที่แตกต่างราวน้ำกับน้ำมัน กลับหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างวิปริต ก่อตัวเป็นแรงกดดันสุดสยอง
ร่างด้านซ้ายสวมฉลองอางกว้างลายดำขาวสลับ บนชายเสื้อปักด้วยดวงดาวเจิดจรัสรอบฟ้า ยามลมหายใจหอบ ดวงดาวนับพันก็หมุนเคลื่อนช้า ๆ
ใบหนาโบราณครึ้ม ดวงตาลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง สะท้อนการเกิดดับของจักรวาล และวิถีการแปรเปลี่ยนของสรรพสิ่ง
ร่างด้านขวาสวมชุดเขียวเรียบง่ายแบบนักปราชญ์ ใบหน้าหล่อเหลา มุมปากยิ้มตลอดกาล
มือไม่ถือหนังสือไม่ถือกระบี่ แขนไขว้ข้างหลัง รอบกายแผ่พลังที่คมกริบ
หลูหลินเห็นอัครปราชญ์ทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกัน ใจก็ครืนลง
จากรบตัวต่อตัวกลายเป็นตัวต่อหลาย
แถมยังเป็นอัครปราชญ์สองวิถีธรรมที่ต่างกันมาด้วยกัน ความยากของบททดสอบคงไม่ได้แค่หนึ่งบวกหนึ่ง
“หนูน้อยเดินมาถึงขั้นนี้ เข้าใจแท้ของ ‘อนาคต’ หลอมรวมร้อยสำนักเป็นหนึ่งเดียว นับเป็นอัจฉริยะที่มิได้มีมานับหมื่นปีแล้ว”
ซือแห่งสำนักหยินหยางฝั่งซ้ายเป็นผู้เอ่ยก่อน
“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า สิ่งเดียวในโลกที่ไม่เปลี่ยนแปลง ก็คือการเปลี่ยนแปลงในตัวมันเอง?” คำยังไม่จบ บรรพชนแห่งสำนักจงเหิงฝั่งขวาก็หัวเราะเบา ๆ รับประเด็นต่อ
“ว่าไว้ถูกนัก ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงไร้ที่สิ้นสุดนี้ สิ่งที่คาดเดายากที่สุด สั่นคลอนง่ายที่สุด ย่อมเป็นดวงใจของมนุษย์ วิถีแห่งการนิยามของเจ้าผ่านการบ่มเพาะจนดูเป็นเอกภาพไร้รอยต่อ แต่เมื่อเผชิญกฎที่เปลี่ยนแปลงไม่หยุด และดวงใจมนุษย์ที่คาดไม่ถึง เจ้าจะยืนหยัดได้อีกนานเพียงไหน?”