แผ่นดินรกร้างไหม้เกรียมทั้งผืนสั่นสะเทือนรุนแรงภายใต้เสียงคำราม
บนพื้นดิน ร่องเหวลึกเหลือก้นแผ่ออกไปอย่างบ้าคลั่ง ก้นเหวมืดลึกมีแสงสีแดงหม่นหมุนวน
หลี่หู่และโจวผิงใบหน้าซีดขาวดั่งกระดาษ ลมหายใจแผ่บ่นหนักหน่วง
หนิวต้าลี่ที่นอนกึ่งหมดสติอยู่ข้าง ๆ แม้สติสัมปชัญญะจะมัวหมอง กายก็ยังคล้อยตามสัญชาตญาณดั้งเดิม สั่นสะท้านรุนแรง
จากความมืดมิดไร้ปลายในสุดสุสานหลวง ร่างหนึ่งทยอยก้าวออกมา
หลูหลินเงยหน้ามองไป เห็นร่างสูงใหญ่ในความมืดนั้นสวมฉลองพระองค์มังกรดำ สวมพระมาลาสิบสองประจำเบญจา
รอบกายห้อมล้อมด้วยเงามังกรดำสนิทหกตัวที่แตกฉานจากมารพลังหายนะซึ่งบริสุทธิ์ชนิดหาที่มิได้!
มังกรดำแต่ละตัวลอยกระจายพลังสยองไม่เบากว่าจักรพรรดิมารแต่ละองค์ที่เผชิญมาก่อน
ทว่ามังกรดำทั้งหกนี้ ไม่เสียทีเป็นเพียงเครื่องประดับห้อมล้อมข้างกาย
เขาคือศูนย์กลาง!
คือเจตจำนงเดียวหนึ่งเดียวแห่งฟ้าดินทั้งมวลนี้!
หลูหลินสีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองร่างนั้นแน่นหนา พลังมรดกแห่งจักรพรรดิสามส่วนในกายคำรามก้องอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับถูกอำนาจราชศักดิ์ที่เก่าแก่และเด็ดขาดยิ่งกว่ากดขี่เอาไว้สนิท
ในเบ้าตาลึกของหลูหลิน แสงสีแดงเพลิงราวปีศาจรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะล้นออกมาจากเบ้าตา
องค์ปฐมจักรพรรดิมารหยุดยื้อ ดวงพระเนตรเบิกเพลิงหายนะกวาดมองทั้งสี่ของหลูหลินอย่างเยือกเย็นไร้ความปรานี
“ฝูงมดยุคหลัง กล้าหวังจะแย่งชิงมรดกของเจิ้นหรือ?”
แท้จริงวาจายังไม่ทันจบ องค์ปฐมจักรพรรดิมารก็ชำรือพระหัตถ์ขวาขึ้นง่ายดาย แล้วสะบัดลง
“ฮื้อ!”
มังกรดำทั้งหกที่ห้อมล้อมกายคำรามกึกก้อง แปรร่างเป็นสายฟ้าดำหกสาย พุ่งเข้าสังหารหลูหลินจากทิศทางทั้งหก!
แต่ละสาย ล้วนแบกพลังทำลายฟ้าถล่มพิภพ!
หลี่หู่และโจวผิงความคิดถูกแช่แข็งทันที แม้แต่แรงคิดจะต่อต้านก็ไม่อาจก่อตัว จะพูดถึงการเคลื่อนไหวรับมือก็เป็นไปไม่ได้
พลังระดับเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเอาจินตนาการไปถึงได้เลย!