หลูหลินเงื้อมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่จุดแสงนั้นมิใช่รูปธรรม บุรุษอย่างหลูหลินจะคว้ามันไว้ได้เช่นไร
ความอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงพวกพองขึ้นในใจ
วีรบุรุษยามบั้นปลาย สุดท้ายย่อมกลับคืนสู่ธุลีดิน
แม้เคยเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้เลิศเลอเหนือยุคสมัย ผู้ถือครองอำนาจแห่งกาลเวลา ภายหลังทรมานนับพันปี ก็เหลือเพียงแสงระยับชั่วขณะเท่านั้น
ยามที่จิ่งยวนกำลังจะสลายหาย เจ้าจุดแสงที่ควรดับสู่ความว่างเปล่า กลับหยุดนิ่งขึ้นมาเฉียบพลัน แล้วรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วเหนือความเข้าใจ!
เพียงกระพริบตาเดียว มันก่อตัวเป็นก้อนแสงขนาดกำปั้น แผ่รัศมีจาง ๆ ออกมา!
ฮืมมม!
ก่อนหลูหลินจะทันได้โต้ตอบใด ก้อนแสงกลายเป็นแสงพราวพุ่งเข้าหารอยคิ้วของเขา
เปรี้ยง!
ก้อนแสงจมลงสู่ทะเลญาณ
วินาทีถัดมา สายข้อมูลมหึมาดวงแตกออกในมโนทัศน์ของหลูหลิน
เป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งถึงพื้นฐานแท้ของกฎแห่งกาลเวลา เป็นเทคนิคการใช้อันวิจิตรนับไม่ถ้วน เป็นความลับสูงสุดในการพลิกกลับแสงอาทิตย์และคว่ำสวรรค์วิสัยทัศน์ทั้งมวล!
แต่ที่ไหลตามอำนาจนั้นเข้ามาด้วย คือความทรงจำแห่งความทุกข์ทรมานอสงไขยจิ่งยวนที่ถูกจองจำมานับพันปี!
การทรมานเมื่อโซ่สาปสูบกินวิญญาณ
ความปรารถนาต่ออิสรภาพท่ามกลางเงียบงันไร้ที่สิ้นสุด
ความสิ้นหวังเมื่อเหลียวดูตนเองจากบุตรแห่งสวรรค์กลายเป็นปอกลอบเดินข้ามภพ!
ข้อมูลและอารมณ์อันมั่วซั่ว กระหน่ำซัดเข้าวิญญาณของหลูหลินอย่างรุนแรง
“เอ๊กกก!”
หลูหลินบี้เสียงในลำคอ ทวารทั้งเจ็ดทรุดโทรมเป็นเลือด!
ภายในทะเลญาณ ตราประจำจักรพรรดิมนุษย์สั่นสะเทือน เปล่งแสงระเบิดออกอย่างรุนแรง!