กายของหลูหลินกระตุกตึงขึ้นทันที ผิวพรรณเปื้อนลวดลายสีทองมืด กระดูกทั้งภายในร่าง รอยสลักแห่งวู่เต้าอันเป็นแท้ 206 รอยพร้อมเผยแสงระยับขึ้นพร้อมกัน
รอยสลักเหล่านั้นสั่นกังวานเป็นความถี่สูง เลือดใหม่ที่ก่อกำเนิดจากเนื้อในกระดูกลึกสุดแผ่ราวสีทองมืด ชะล้างเส้นเลือดส่งเสียงกึกก้องดั่งแม่น้ำใหญ่พุ่งทะยาน
ม่านพลัง "สรรพวิชาย่อมไม่อาจทำอันตราย" ที่เคยปกคลุมอยู่เหนือผิวกายได้หยุดการแผ่ขยายออกภายนอก
แล้วเริ่มยุบตัวเข้าหาภายในอย่างบ้าคลั่ง
ผิวหนัง เอ็น เนื้อในกระดูก เซลล์ทุกตารางนิ้วถูกบีบอัดอย่างโหดร้าย ก่อนจะประกอบร่างใหม่
เนื้อเลือดเดิมถูกลอกออก เนื้อเลือดใหม่ถูกทอสานขึ้นอีกครั้งด้วยวิถีที่ขัดต่อกฎของพันโลกมหึมาโดยสิ้นเชิง
เตาหลอมสรรพสิ่งถูกดึงเต็มกำลัง แก่นแท้เพียงหนึ่งในสองล้านส่วนของปฐมเต๋าเผ่าเทพ ภายใต้แรงยุบที่บดขยี้ถึงขั้นล้ำล้ำ พลันแตกสลายสูญสิ้น กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ยิ่ง ซึมซาบเข้าเติมช่องว่างของกระดูกทุกรอย
เมื่อการยุบตัวถึงขีดสุด
ปัง!
สนามพลังใหม่ถือกำเนิดขึ้น โดยมีร่างกายของหลูหลินเป็นศูนย์กลาง บีบแผ่ออกภายนอกอย่างก้องกัมปนาท
สนามพลังนี้ไม่แผ่ขยายไร้ขอบเขต หากหยุดนิ่งแม่นยำ ณ รอบกายระยะ 10 เมตร
ภายใน 10 เมตร อากาศเยือกแข็งนิ่งสนิท
กฎแห่งมิติและกฎแห่งเวลาของพันโลกมหึมา คลื่นของม่านอักขระใต้รากฐานนครเจิ้นหยวนเมือง ล้วนถูกสนามพลังนี้ขับไล่ออกไปอย่างรุนแรงไร้ปี่ไร้นาม
หลูหลินลืมเบ้าตา ดวงตาลึกมีดาวสีน้ำตาลเข้มหมุนวน วิวัฒนาการของระบบดาวในจักรวาลจิ๋วเกิดและดับในรูม่านตา
ร่างบู๊แห่งปฐมกาล ระยะที่สองสมบูรณ์
คุณสมบัติแก่นกลของมันผุดขึ้นในจิตใจโดยธรรมชาติ แดนสัมบูรณ์
หลูหลินเงยมือขวาขึ้น กำหนี่ใช้ห้านิ้วหุบลงช้า ๆ รับรู้ถึงพลังอันเพิ่งถือกำเนิดนี้