ชานเมืองภายนอกสุสานหลวงแห่งราชวงศ์ซ่ง
คณะสี่คนเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง ตรงหน้าคือสำนักที่สร้างจากหินยักษ์สีหยกครามทั้งองค์
เก่าแก่ หนักแน่น ส่อไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาอันเต็มไปด้วยความรกร้าง
รอบสำนักล้อมรอบด้วยหอคอยสูงเสียดฟ้าถึงเก้าตึง ตัวหอสลักด้วยอักขระและตราเผ่าอันวิจิตรพิสดาร ยอดหอแต่ละตึงแขวนตะเกียงสีครามไว้หนึ่งดวง
ตะเกียงครามเก้าดวงแผ่รัศมีอ่อนโยนและใหญ่หลวง รัศมีเหล่านั้นเชื่อมโยงเข้าหากันก่อตัวเป็นผืนแสงมหึมาคลุมทั่วทั้งสำนักไว้ภายใน
สายสวรรค์อันบริสุทธิ์อันสง่างาม กว้างใหญ่ แฝงความหมายแห่งการสั่งสอนชี้นำและการปกป้อง กำลังชะล้างฟ้าดินโดยรอบ
"นี่... นี่คือสุสานหลวงงั้นหรือ?" หลี่หู่เอ่ยเสียงหนักแน่น
ที่แห่งนี้ไม่มีคุณไอ้มารแม้เล็กน้อย ไม่มีประสงค์เข่งฆ่าแม้แต่นิดเดียว สายสวรรค์อันบริสุทธิ์ยังทำให้ความคิดเข่งฆ่าที่พวกมันลุกโชนในใจตนสงบลงได้มาก
ช่างผิดปกติเสียนัก!
โจวผิงจ้องมองหอคอยทั้งเก้า แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง "เจียนเก้าดวง... สำนัก... แท้จริงเป็นเรื่องจริง..."
"โจวผิง เจ้ารู้จักที่แห่งนี้หรือ?" หลูหลินเกิดความอยากรู้เล็กน้อย จึงหันศีรษะถาม
ไม่คิดว่าโจวผิงที่เป็นแค่ชายเถื่อนหยาบช้าจะรู้จักสำนักเจียนเก้าดวงด้วย
โจวผิงพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด แล้วอธิบายว่า "ท่านท่าน บันทึกประวัติศาสตร์กล่าวไว้ว่า ต้าซ่งสถาปนาแผ่นดินมิได้ด้วยอาวุธ หากด้วยการปกครองด้วยวรรณธรรม ปฐมจักรพรรดิต้าซ่งทรงใช้ 'สำนักเจียนเก้าดวง' เป็นรากฐาน สั่งสอนชี้นำห้าใต้หล้า รวบรวมโชคชะตาแห่งมนุษยธรรม จึงได้สร้างมูลฐานต้าซ่งไว้สามร้อยปี"