หลูหลินได้ยินดังนั้น หนังศีรษะก็ชาซ่านทั้งหมดในทันที
เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มองไปยังนางหลี่ที่อยู่ตรงหน้า
แต่ใบหน้าของนางหลี่ยังคงยิ้มแย้มเปี่ยมสุข ราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงสะกดจิตที่หลูหลินได้ยินผิดไปเอง
ทว่าหลูหลินมั่นใจว่าตนเองไม่ได้ยินผิด
"หลูเกอ เป็นอะไรไป? หรือว่าแกงที่แม่ทำไม่ถูกปากลูก?" นางหลี่เห็นเขาไม่ยกตะเกียบจึงแสดงความเป็นห่วงเป็นใย
"ไม่...ไม่หรอก"
หลูหลินฝืนยิ้มออกมา เหวี่ยงตีนหมูเค็มชิ้นหนึ่งเข้าปาก
"พ่อ แม่ อร่อยจริง ๆ ครับ" หลูหลินกินไปพลางแก้มทั้งสองข้างก็แดงก่ำด้วยดวงตาเริ่มผิวประดำ
ยังคงสูตรเดิม ยังคงรสชาติเดิม
ถ้าทุกอย่างนี้เป็นเรื่องจริงสักเท่าไรดี?
แต่ในสมอง เสียงหนึ่งกำลังบ้าคลั่งส่งเสียงคำราม
เป็นของปลอม!
ทั้งหมดล้วนเป็นของปลอม!
ผมจมลึกเท่าไร ก็จะตายเร็วขึ้นเท่านั้น!
"อร่อยก็กินเข้าไปเยอะ ๆ"
หลูโห่วนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลูหลิน รินสุราเติมถ้วยให้ตนเองอีกหนึ่งครั้ง สุราหลายถ้วยลงคอ ใบหน้าจึงแดงเรื่อ แววตาที่มองหลูหลินนั้นซ่อนความภาคภูมิใจไว้ไม่มิด
"หลูเกอ ไปเมืองราชธานีแล้วต้องระวังตัวให้ดี เงินที่บ้านมีอยู่สามสิบกว่าเหลียง คราวนั้นจะหยิบให้ไปพร้อมกันทีเดียว บ้านจนหนทางไกลย่อมต้องฟุ่มเฟือย ออกไปอยู่นอกบ้านอย่าเข้มงวดเกินไปนัก"
"ครับ ลูกฟังพ่อทุกอย่าง"
หลูหลินพยักหน้าตามอย่างว่านอนสอนง่าย แต่หัวใจกลับจมดิ่งลงสู่ก้นเหว
หลังอาหาร หลูหลินอ้างว่าจะไปทบทวนบทเรียน จึงเดินกลับเข้าห้องหนังสือของตน
ปิดประตู เดินไปยังโต๊ะหนังสือ สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วพยายามเร่งพลังภายในกาย
หึ่ง!
ไม่มีวี่แววการตอบสนอง
มรดกแห่งจักรพรรดิทั้งห้าส่วนภายในกายหมุนเวียนได้อย่างติดขัดสะดุดงัน แม้แต่พลังจิ่วซานเหอยังเรียกใช้ได้ยากเย็น