เมื่อเห็นภาพเหล่านี้ไล่รี่ผ่านเข้ามา จักรพรรดินีเจาหนิงแทบหลุดเสียงอุทาน
การที่หลูหลินดำรงอยู่ในตัวเองก็คือ "ปฏิทรรศน์" อย่างหนึ่ง
ทั้งเป็น "ตัวแปร" ของโลกใบนี้ที่ด้วยกำลังของผู้เดียวทำลายแผนการวางยุคนานๆ ของหลีหวงลง
แต่กลับเหมือนผู้เล่นหมากมากกว่าหลีหวงเสียอีก
ขณะเดียวกันก็เป็น "ค่าคงที่" ในหมากกระดานที่ยิ่งใหญ่กว่า การดำรงอยู่ที่ชะตาลิขิตให้วนซ้ำบางสิ่งอยู่ร่ำไป
"ข้าจะเดินตามหนทางที่สาม"
แต่หนทางที่สามนั้น จะหนีพ้นชะตากรรมได้จริงหรือ?
หรือว่าตัวมันเองก็คือส่วนหนึ่งของชะตากรรมนั้น การวนซ้ำในมิติที่สูงกว่า?
"หลูเกอ เจ้าเป็นใครกันแน่?" แววตาที่มองไปยังหลูหลิน แฝงความหวาดกลัวเล็กน้อย
กลางสมรภูมิ หลูหลินฟาดหนึ่งฝ่ามือจนหลีหวงต้องถอย รัศมีสีเลือดกระจายสุดสายตา
เศษความทรงจำในทะเลญาณระเบิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ร่างของเขาอึ้งค้างเพียงชั่วขณะ
หลูหลินก็ได้ "เห็น" ภาพคลุมเครือหนึ่ง
ตัวเขายืนอยู่ในมิติโกลาหล รายล้อมด้วยเงาแสงสิบสองดวง
เงาแสงเหล่านั้นเหมือนกับสิบสองจักรพรรดิมารเบื้องหลังหลีหวงทุกประการ แต่มิได้ดูน่าสะพรึงน่าขนลุก กลับแฝงพลังอันปฐมกาลและบริสุทธิ์
ในภาพนั้น หลูหลินเอ่ยกับเงาแสง น้ำเสียงโบราณยิ่งใหญ่ลึกลับ "จงไปเถิด จงเดินตามหนทางของเจ้าทั้งหลาย"
เห็นภาพนี้ จิตวิญญาณของหลูหลินสะเทือนหนักหน่วง ความทรงจำเหล่านี้คุ้นเคยและแปลกประหลาดพร้อมกัน ประดุจตราประทับจารึกลึกในดวงวิญญาณ ทว่าถูกปิดผนึกมานานนับหมื่นยุค