ทันทีที่ปฐมเต๋าว่านเซียงลืมพระเนตร เสียงทั้งหมดภายในวิหารประชุมเก้าชั้นฟ้าก็เงียบกริบลงพร้อมกัน
เพียงแค่สายอาถรรพ์จากร่างเงาที่ยังเลือนลางนั้น ก็สามารถบีบบังอาณาเขตกฎของทุกคนให้ดับสูญได้
อริยเต๋าผนึกฟ้าทั้ง 31 คน ไม่มีสักคนที่จะกล้าคายกฎของตนออกมาภายใต้แรงกดดันนี้ได้
นี่คือปฐมเต๋า
อริยเต๋าผนึกฟ้าผนึกคือสวรรค์ แต่ปฐมเต๋าคือส่วนหนึ่งของสวรรค์เอง
ระยะห่างระหว่างสองขั้นนี้ ยิ่งใหญ่กว่าเหวลึกระหว่างอริยเต๋ากับจอมเต๋านับร้อยเท่าพันเท่า
ร่างเงาของปฐมเต๋าว่านเซียงยังคงเลือนลาง มีเพียงดวงพระเนตรคู่ที่เพิ่งเบิกอันกว้างใหญ่โบราณและเย็นชา
“เถียงกันเสร็จหรือยัง”
สายพระเนตรของปฐมเต๋าว่านเซียงกวาดผ่านวิหารประชุมอย่างเชื่องช้า กวาดผ่านดาบบ้าคลั่ง จงเหยียน ผู้อาวุโสชางฉง และอริยเต๋าอวี่เหิงที่กำลังเถียงกันรุนแรง ก่อนจะตกลงบนภาพฉายทับร่าง
ในภาพนั้น ร่างเงาของอินผ่อเทียนเต็มไปด้วยรอยแตกลายงาทั่วทวน แรงกดดันระดับปฐมเต๋าได้กดอริยเต๋าผนึกฟ้าแห่งเผ่ามนุษย์ทั้งสี่ให้เข้าเส้นตายแล้ว
ปฐมเต๋าว่านเซียงถอนสายพระเนตร
“ในพันโลกมหึมา ผู้ใดไม่บรรลุปฐมเต๋า ย่อมเป็นเพียงหมากทั้งนั้น”
น้ำเสียงราบเรียบ เพียงกล่าวความจริงข้อหนึ่งเท่านั้น
“หลูหลินพรสวรรค์เลิศล้ำ บรรลุกฎแห่งเวลาขั้นสมบูรณ์ ขั้นเซียนศักดิ์สิทธิ์ มิเคยมีมาก่อนนับหมื่นกาล”
“แต่พรสวรรค์สูงเพียงใด ยามนี้ก็เพียงเรียกนำหนึ่งกระดานตายมา”
“หมากตาย ย่อมเป็นหมากตาย”
ภายในวิหารประชุม อริยเต๋าอวี่เหิงแหงนขึ้นตรงทันทีที่ได้ยิน แผ่นอกเบิกกว้างขึ้นหลายส่วน
ตัวแทนของพันธมิตรพาณิชย์ว่านเซียงอีกห้าคนแทบลุกจากที่นั่งพร้อมกัน โค้งคารวะร่างเงาของปฐมเต๋าเป็นเอกฉันท์
“ปฐมเต๋าทรงมองไกลยิ่ง!”
อริยเต๋าอวี่เหิงหันกายเผชิญหน้าคณะทั้งหมดในวิหารประชุม
“ทุกท่านได้ยินกันแล้ว! นี่คือคำวินิจฉัยของปฐมเต๋า!”
“ต่อชีวิตหนึ่ง ช่างเป็นเรื่องเล็กน้อยยิ่งเบื้องหน้าชะตากรรมของเผ่าพันธุ์ หลูหลินเป็นอัจฉริยะเพียงใด เขาก็เป็นเพียงคนเดียว เผ่ามนุษย์มีเก้ามหาอาณาเขต มีสรรพชีวิตนับหมื่นพันล้าน! หนักเบาอย่างไร ยังต้องเถียงกันอีกหรือ”