ปลายหมู่บ้านหิน
ตอไม้ไหม้เป็นถ่านกลบังเกิดรัศมีเขียวอ่อนโยน กิ่งหลิวผลึกใสระยิบห้อยลงมา ปลายกิ่งแตะที่กลางคิ้วของสือฮ่าว
แสงสว่างหมุนวน สือฮ่าวนั่งพับเข่าอยู่ข้างกระไกรยักษ์ เนื้อกายจมสู่หลับใหล ขณะที่วิญญาณร่างเล็กไหลไปตามช่องทางที่เทพีหลิวเปิดไว้ พุ่งตรงเข้าสู่มหาสมุทรมิติอันกว้างใหญ่แปลกประหลาด
นี่คือแดนเทพเสมือน
อาณาจักรจิตที่ชนรุ่นโบราณหลอมสร้างขึ้นด้วยพลังจิตบริสุทธิ์
ดินแดนเริ่มต้นหมอกจางพันพัด รอบข้างผู้คนขวักไขว่ ส่วนใหญ่เป็นบุตรหลานแห่งตระกูลใหญ่และวิถีธรรมเก่าแก่ต่าง ๆ ล้วนแต่งกายหรูหรา สีหน้าเย่อหยิ่ง
สือฮ่าวเหยียบเท้าเปล่าลงพื้น สิ่งแรกที่ทำคือจ้องเขม็งลงที่แผ่นหินสีขาวน้ำเงินใต้เท้า
ภายในแผ่นหินนั้นมีอักษรเวทโบราณระยิบระยับ
ของดีชะมัด!
เด็กน้อยแสบไม่ปล่อยเวลาเปล่า ย่อตัวลงตรงกลางช่องทางพอดี ล้วงกระเป๋าเสื้อดึงดาบเหล็กบิ่นออกมา แทงลงไปตามรอยต่อเต็มแรง
เฮ้!
สองแขนออกแรงสุดชีวิต แง้มขึ้นทีเดียว
ยังไงก็ได้เรื่องจริง ๆ เด็กนมถูกแผ่นหินยกขึ้นจนเห็นรอยแยกมุมหนึ่ง
คนที่เดินผ่านมาทั้งหมดชะงักฝีเท้า ทุกคนเบิกตาโพลงจ้องเด็กน้อยตัวเล็กที่สวมหนังสัตว์ขาดรุ่ย ใบหน้าเปื้อนคราวนม
นี่น่ะหรือแดนเทพเสมือน!
ใครกล้าอาละวาดที่นี่กัน?
เจ้าเด็กนี่มันแอบขุดแผ่นหินปูทางกันชะมัด?
"เด็กไร้พระเนตรบ้าอะไรนี่! คลั่งแล้วใช่ไหม!"
"กล้าขุดแผ่นหินแห่งแดนเทพเสมือน ไม่เกรงวิญญาณจะมลายหรือ!"
เปรี้ยง!
ท้องฟ้าพลันเปลี่ยนสี กฎของแดนเทพเสมือนตระหนักถึงความพังทำลาย สายฟ้าใหญ่เส้นหนึ่งร่วงจากเมฆลงมาตกกระทบพื้นข้างเท้าสือฮ่าว พร้อมคำเตือนอันเข้มงวด
สือฮ่าวตกใจเหวี่ยง เงยหน้ามองฟ้า ใบหน้าน้อยตึงเครียด อารมณ์ร้ายพลุ่งขึ้นทันที
ห้ามขุดก็เถอะ มาผ่าฟ้าผ่าคนอีกเหรอ?