ประมุขศาลาไท่ฉูเบ้ขบเสียให้ดังครืด แสงฆาตเกือบจะก่อตัวเป็นรูปธรรม
“ประนีประนอมคือหนทางสู่ความตายเท่านั้น!”
“คนที่เลือกผิดทางในครานั้น บัดนี้ย่อมไม่มีวันก้าวเข้าสู่กับดักเดิมอีกเป็นแน่!”
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนเบ้ริ้วรอยแล้วส่ายศีรษะ
“เป็นเรื่องง่ายนักหรือ...”
“เจตจำนงจักรวาลแทรกซึมลึกเกินไปนัก ในวิหารประชุมเก้าชั้นฟ้า ไม่ต้องพูดถึงอริยเต๋าที่ถูกประทับตราไว้แล้ว ล้วนพลิกผันหักหลังได้ทุกเมื่อ”
“ปฐมเต๋าว่านเซียงลงมืออย่างโจ่งแจ้ง เอนเอียงไปข้างสวรรค์ ยังยืนหยัดให้สวามิภักดิ์ตามจิตสำนึกนั้น เขาอยากยกหลูหลินนี่มอบไป เพื่อแลกโอกาสให้เผ่ามนุษย์ได้ยื้อชีวิตอยู่รอดต่อไป”
มีดจากภายใน ย่อมเป็นหนึ่งในสังหารยิ่งกว่าศัตรูจากภายนอกเสมอ
พันธมิตรพาณิชย์ว่านเซียงกุมเส้นเลือดทรัพยากรของเผ่ามนุษย์ไว้ถึงเจ็ดในสิบ เมื่อปฐมเต๋าว่านเซียงเอนไปทางสวรรค์โดยสมบูรณ์ เผ่ามนุษย์ภายในก็จะแตกกระจัดกระจายในทันที
หลูหลินฟังถึงตรงนี้ กลับหัวเราะขึ้นมาโดยไม่ทันรู้ตัว
“หากข้ากราบท่านสองผู้อาวุโสว่า ข้ามีวิธีชำระล้างตราประทับของเจตจำนงจักรวาลทิ้งได้ ท่านจะว่าอย่างไร”
ประมุขศาลาไท่ฉูหันศีรษะกลับมาทันควัน ดวงตาเบิกกว้าง จ้องหลูหลินไม่วางตา
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนถึงกับก้าวข้ามมายืนตรงหน้าหลูหลินในหนึ่งบาท
“เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ!”
หลูหลินไม่เสียเวลาเปล่า ดลพลังจักรวาลจิ๋วภายในร่างขึ้นทันที
เปรี้ยง!
พลังยิ่งใหญ่แห่งชีวิตใหม่ที่สิ้นเชิงเป็นอิสระจากพันโลกมหึมา พวยพุ่งออกจากกายหลูหลิน
พลังแห่งการรวมร่างวิญญาณกับเนื้ออันเป็นผลจากการหลอมรวมอารยธรรมบู๊เข้ากับอารยธรรมจิตวิญญาณ ระส่ำระสายอยู่ทั่วมหาโลกลับ
พลังนี้บริสุทธิ์และเด็ดขาด ปนเปื้อนมลทินแห่งพันโลกมหึมาแม้แต่น้อย ดันกระแสโกลาหลรอบข้างให้แยกออกโดยพลัน