ณ ดินแดนเก่าสุดท้าย สือฮ่าวถือดาบหลวงลอหู่ในมือ ชี้ตรงไปยังจักรพรรดิเซียนซากศพบนบัลลังก์
การปะทะกันระหว่างระดับจักรพรรดิเซียน ทุกการเคลื่อนไหวคือการทำลายฟ้าถล่มแผ่นดิน
ทั้งสองปะทะเข้าหากัน เสียงคำรามสะเทือนทะลุผ่านทะเลอาณาเขต แผดเผาไปทั่วนภาจักรวาลทั้งปวง
สายธารชั่วเวลาขาดสะบั้นในตอนนั้น เงาสะท้อนของนับไม่ถ้วนยุคสมัยผลิและดับไปในคลื่นแรงสะเทือนจากการประมือของทั้งสอง
ลมหายใจหนึ่ง จักรวาลรุ่งเรืองแห่งหนึ่งถือกำเนิดในแสงดาบ ลมหายใจต่อมา ก็มลายเป็นนิรวาณในลมมือของจักรพรรดิเซียน
กฎทั้งปวงของสรรพสิ่งครวญครางพังทลาย ไม่อาจรับพลังระดับเช่นนี้ได้เลย
"ผู้มาภายหลัง เจ้าทรงพลังยิ่งนัก แต่ยังไม่พอ!"
จักรพรรดิเซียนซากศพเบิกปาก พ่นกระหน่ำแสงดำออกมา
ดาบหลวงลอหู่กลับหัวเผลอกัน ทิ่มตรงเข้าหัวใจของสือฮ่าว
พร้อมกันนั้น แก่นแท้แห่งความมืดภายในร่างจักรพรรดิเซียนซากศพระเบิดออกจนหมดสิ้น กลายเป็นสมุทรสีดำบังฟ้าบังดิน ต้องการจะบังคับให้สือฮ่าวกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกัน
คมดาบทะลุเข้าร่าง แก่นแท้แห่งความมืดไหลรี่เข้าผ่านบาดแผลอย่างไม่หยุดยั้ง แทะเซาะชีวิตของสือฮ่าวอย่างโหดร้าย
เนื้อกายของสือฮ่าวเริ่มแตกร้าว ร่างกายระดับจักรพรรดิเซียนน้อยดูเปราะบางต่อหน้าแก่นแท้ของจักรพรรดิเซียน
ปัง!
ร่างของสือฮ่าวระเบิดสลาย กลายเป็นเม็ดเลือดนับพันล้านเม็ด โปรยตกลงสู่สายธารชั่วเวลาที่ขาดสะบั้น
เม็ดเลือดทุกเม็ดลุกไหม้ด้วยแสงสีแดง ล่องลอยจมดิ่งในสมุทรมืด
"แท้จริงเป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิเซียน ยังกล้าขัดขืนสวรรค์หรือ?" จักรพรรดิเซียนซากศพกลับไปประทับบนบัลลังก์ดังเดิม เตรียมดูดกลืนอาหารเลือดที่หามาได้ยากยิ่งนี้
ในพันโลกมหึมา หลูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็คลายออก