คำกล่าวนี้ดังขึ้น ทั้งเต็งหาได้ร้อนรนไปหมด
สถานการณ์ถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะแบ่งกำลังออบุกสองแนวอีกหรือ?
มิทันให้เหล่าทหารเอ๋ยถาม หลูหลินก็เริ่มออกคำสั่งทันที
"ซวินไฉ!"
"ข้าน้อยพร้อมพ่ะย่ะค่ะ!" ซวินไฉก้าวออกไปหนึ่งก้าว
"พรุ่งนี้ เจ้าจงนำทหารห้าร้อยนาย สวมอาวุธธรรมดา ออบุกสู่ช่องเขาเฮยเฟิงโขมงด้วยกองใหญ่ เพื่อเป็นเหยื่อหลอกตาต่อหน้า"
แล้วหลูหลินหันสายตาไปยังโจวผิง
"โจวผิง เจ้าคัดเลือกสามร้อยนายที่เก่งกาจที่สุด เปลี่ยนเข้าอาวุธที่ดีที่สุดของเรา พร้อมหน้าไม้เทวารากแข็ง ลัดเลาะทางลัด อ้อมไปด้านหลังช่องเขาเฮยเฟิง รอฟังคำสั่งของข้า ตัดทางถอยของศัตรู ตีกระหนาบเข้าด้านข้าง!"
เปิดทางให้เห็น แอบยกทัพผ่านทางลับ
เหล่าผู้นำเข้าใจเจตนาของหลูหลินในทันที
"ส่วนค่ายใหญ่ที่นี่..." มุมปากหลูหลินโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา "ข้าจะคุมเชิงด้วยตนเอง มหาปราชญ์ม่อประสานหนุนเชิงอยู่ตรงกลาง พวกเราก็กางถุงหว่านไว้เช่นกัน เชิญพวกพระตำหนักฉางเชิงเข้ามาติดกับ!"
ซวินไฉฟังจบ ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว ก้าวขึ้นหน้าเองแล้วคำนับหลูหลิน
"นายท่าน ข้าน้อยขออาสา! ข้าน้อยยินดีเป็นเหยื่อล่อ ใช้อาวุธชุดนี้ พิสูจน์ต่อหน้าและต่อทั่วแผ่นดินว่ากำลังรบของกองทัพใหม่ของเรา ไม่เคยพึ่งพาสิ่งอื่นใด!"
"ดี!" หลูหลินมองซวินไฉอย่างเงียบสงบชั่วครู่ แล้วจึงพยักหน้า
"นับข้าด้วยเลยครับท่าน!" หนิวต้าลี่ได้ยินดังนั้นจึงนั่งไม่ติด รีบก้าวออกมาทันที "ซวินไฉลุยไปคนเดียวข้าไม่ไว้ใจ ข้าต้องไปด้วย! ตีพวกมันแตกพล่านเลย!"