ยามนี้ทะเลสาบไท่หูได้จมดิ่งสู่ความเงียบงันสนิทแล้ว
สายฝนเลือดเงยหายไป แสงจันทร์พุ่งทะลุเมฆกลับมาส่องสาดลงบนผืนน้ำสีแดงเข้ม สะท้อนความสงบอันเป็นปริศนาออกมาทั่วบริเวณ
แต่ความสงบนี้ ยิ่งกว่าการสังหารหมู่อันเลือดสาดเมื่อครู่ ยิ่งทำให้อึดอัดใจนัก
กลางผืนน้ำ เงาร่างหนึ่งสวมฉลองพระองค์มังกรสีเสวียนกำลังลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
แม้เพียงยืนอยู่ที่นั่น อากาศรอบทะเลสาบไท่หูในรัศมีร้อยลีก็เยือกแข็ง ผืนน้ำหยุดนิ่ง แม้แต่เสียงลมก็แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ความหยิ่งผยองอันสืบเนื่องจากจุดสูงสุดของสรรพชีวิต ปกคลุมพื้นที่เล็ก ๆ ของทะเลสาบไท่หูไว้ทั้งหมด
หลินโม่ไป๋ เจี่ยคง เจ้าอูจี้ ทั้งสามล้วนเป็นผู้ถึงครึ่งก้าวปรมาจารย์อักษรที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งยุคสมัย บัดนี้ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างกายแข็งชาจนขยับตามใจสั่งไม่ได้
ปราณอักษรภายในร่างของทั้งหลาย ครั้นก่อนยังขลังจนก่อกวนฟ้าเรียกลม พลิกแม่น้ำคว่ำทะเลได้ แต่บัดนี้กลับเคลื่อนไหวได้อย่างติดขัดจนถึงขีดสุด
สุดท้ายก็ได้สัมผัสด้วยกายตนเองแล้ว ว่าอะไรคือแสงหิ่งห้อยเมื่อเทียบกับดวงจันทร์เต็มดวง
เขาทั้งหลายหลงเชื่อว่าตนยืนอยู่บนยอดเขาสูงสุดของวิถีการบำเพ็ญ แต่บัดนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับเพียงเงาร่างที่ปรากฏขึ้น
กลับเหมือนกำลังเงยหน้ามองภูเขาเทพ
ความดื้อรั้นพากเพียรบนใบหน้าเจ้าอูจี้ หายสิ้นไปแล้วทั้งหมด สีหน้าเคร่งเครียด วางอาการสำแดงกล้าพูดจาหยิบกระดาษเมื่อครู่ไม่เหลือแม้ครึ่ง
ร่างขเจี่ยคงสั่นระริก จิตธรรมะที่บำเพ็ญมานับร้อยปี ยามนี้แม้ความคิดฝืนต่อสู้แม้แต่แรงเดียวก็ก่อตัวขึ้นไม่ได้
กระบี่ยาวในมือหลินโม่ไป๋ส่งเสียงกึกก้องเบา ๆ สายสวรรค์อันบริสุทธิ์ที่เคยทะยานทุกด้านตลอดกาล ยามนี้เมื่อเผชิญเจตจำนงแห่งเงาร่างหลีหวง จึงตะเกียกตะกายหดตัวอยู่รอบกาย ไม่อาจก่อพลังคลื่นลมได้อีก