หลูหลินปิดดวงตาลง
พลังวิญญาณแผ่ออกไป สำรวจไปตามเส้นสายแห่งเหตุปัจจัยอันไร้ทิศทางนับนับไม่ถ้วน
เส้นสายแต่ละเส้นบรรจุข้อมูลอันมหาศาล ทุกครั้งที่แตะต้อง ย่อมส่งผ่านภาพตัดของอนาคตมาเป็นช่วง ๆ มีความรุ่งเรือง มีความเสื่อมถอย มีความภักดี และมีการทรยศ
สารสนเทศเหล่านี้หลั่งไหลเข้าสู่ทะเลญาณดุจน้ำท่วม กระหน่ำกระแทกวิญญาณของหลูหลินไม่หยุดหย่อน
รอยแตกบนตราประจำจักรพรรดิมนุษย์ยังคงขยายวงกว้างออก ความเจ็บปวดสาหัสซัดเข้ามาอีกครั้ง
หลูหลินกัดฟันแน่น มิได้ถอยหลังแม้แต่น้อย
กาลเวลา ณ ที่แห่งนี้ไร้ความหมายไปเสียแล้ว
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ในวินาทีที่วิญญาณของหลูหลินใกล้จะถูกเวรกรรมแห่งเหตุปัจจัยไร้ที่สิ้นสุดบดขยี้จนแหลกลาญ
เขาก็ "มองเห็น" มัน
ณ ก้นบึ้งสุดของเส้นสายสีเทาหม่นนับอนันต์ ในมุมที่โดดเดี่ยวที่สุดแห่งสายธารเหตุปัจจัย เขามองเห็นเส้นสายหนึ่ง
เส้นสายสีทองที่อ่อนแอจนแทบขาด แต่กลับเปล่งประกายแสงจาง ๆ
ปลายหนึ่งของเส้นสายสีทอง วางไว้เชื่อมโยงกับราชวงศ์ที่รุ่งเรืองสูงสุดใน "ขณะนี้"
ส่วนอีกปลายหนึ่ง ลอดผ่านเส้นดำซึ่งหมายถึง "การล่มสลาย" แล้วทอดยาวไปสู่อนาคตอันไกลโพ้นที่ไม่มีใครรู้จัก เต็มไปด้วยความเป็นไปได้อันไร้ขอบเขต!
เส้นสายนี้ ไม่ได้หมายถึงการหลบหนี ไม่ได้หมายถึงการเผชิญหน้า
หากหมายถึงวัฏฏะ!
หมายถึงนิรวาณ!
หมายถึงเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นใหม่จากเถ้าถ่านแห่งการทำลายล้าง!
พบแล้ว!
หลูหลินเบิกดวงตา ยกมือขึ้นอีกครั้ง ปลุกพลัง "สัญญา" อันเป็นของจักรพรรดิมารต้าอี้ที่สถิตอยู่ในกาย
ฮืม!
อักษรวิเศษสีทองพร้อมกันประชุมกันเหนือห้วงอากาศ ร่างขึ้นเป็นสัญญาสัมฤทธิ์ฉบับที่สอง
หลูหลินใช้วิญญาณเป็นปากกา ลงอักษรบนสัญญาเปล่า
[บัดนี้ จีเสวียนหยวน พระเจ้าแห่งต้ายง ขอสถาปนาสัญญาที่สองกับวิถีแห่งสวรรค์!]