พายุฟ้าผ่ายังคงครหาแผดเผามณฑลแดนบริสุทธิ์มหาสุบิน ส่วนเสียงเรียกขายของฉู่เฟิงผ่านห้องแพร่ภาพสด ดังก้องไปทั่วทั้งสองแดนหยินหยาง
ฉู่เฟิงกวาดตุนของจากตัวทายาทไท่อู่จนเกลี้ยง แม้แต่เสื้อเกราะเงินไหมสวมแนบกายยังไม่ยอมเว้น ฉีกมาสะสมลงถุงเก็บของทันที
ทายาทไท่อู่เหลือกางเกงขาสั้นเพียงผืนเดียว สั่นเทิ้มในสายลมหนาว แววตาทั้งดวงเต็มไปด้วยสิ้นหวังและอัปยศ
"พี่น้องทั้งหลาย ดูให้ชัดเจน อัจฉริยะแดนสว่างแท้ ๆ ไม่มีบรรจุภัณฑ์ ลดราคาพิเศษบัดนี้ เอียนทั้งคนแค่แปดแสนเหรียญจักรวาล!"
ฉู่เฟิงตะโกนเรียกขายใส่เลนส์แพร่ภาพเสียงก้อง
เหล่ามารเฒ่าในเมืองโบราณชายขอบแดนสว่างลุกจากที่นั่งไม่ไหวแล้ว
รังสีแรงกดดันสยดสยองหลายสายพุ่งข้ามผนังกั้นสองแดน แหวกผ่านจุดยึดสัญญาณของห้องแพร่ภาพ บุกมาถึงมณฑลแดนบริสุทธิ์มหาสุบิน
เพดานฟาแตกร้าว ฝ่ามือแดนสว่างหลายคู่ล้วงออกมาจากเมฆา พุ่งตรงเข้าจับฉู่เฟิง
"เหล่าตัวต่อน้อย ถึงเวรตาย!"
เสียงสั่นสะเทือนดั่งหืนฟ้าเก้าชั้น ทั้งมณฑลแดนบริสุทธิ์มหาสุบินแกว่งกวัดแรงสะเทือน
สีหน้าฉู่เฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่องรอยอากาศเหล่านี้เหนือกว่าขั้นราชันเทพโดยมาก ย่อมเป็นผู้เฒ่าระดับเทียนจุนแดนสว่างที่ข้ามแดนมาลงมือแน่แท้
เผชิญหัวกันโดยตรงนั้นไม่มีทางเป็นไปได้
ฉู่เฟิงเงื้อทายาทไท่อู่ขึ้นมา ดั่งเงื้อไก่ตัวหนึ่งมากั้นหน้าตัวเอง
"มาเถิด! เจ้าอาจลงมือลง ข้าจะให้มันตายเป็นเพื่อนข้าไป!"
ฝ่ามือหลายคู่กลางอากาศสะดุดลง หยุดค้างเหนือศีรษะฉู่เฟิงห่างร้อยจัง เพราะมีข้อห่วงใยอยู่จึงไม่กล้าฟาดลง
ทายาทไท่อู่คือเมล็ดพันธุ์แกนกลางของวิถีธรรม หากถูกตบตายเพียงฝ่ามือเดียว กลับไปก็ไม่มีวันสารภาพรอด
ฉู่เฟิงคว้าช่องว่างนั้น กระตุ้นม่านส่งพลังใต้เท้าขึ้นทันที
"ไอ้พวกเฒ่าหัวโล้น ชายหนุ่มข้าไม่เล่นด้วยแล้ว! จงเตรียมค่าไถ่ไว้ให้ดี แล้วพบกันในแพร่ภาพคราวหน้า!"