หอคำร้องเสียงใจว่าทั่วทั้งสนาม
ผู้ดูแลแห่งพันธมิตรเต๋าทั้งสามผู้ธำรงระเบียบเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน มือประสานอาคม พลังอำนาจกฎไหลหล่อเลี้ยงเสาหินที่รากฐานของม่านพลัง เติมพลังอย่างบ้าคลั่ง
“พิษชนิดนี้...กัดกร่อนม่านพลังของสมาพันธ์เต๋าได้ด้วยหรือ!”
“มรรคาพิษนับหมื่นเพิ่มพูนสามสิบกว่าเท่าก็มีพลังถึงเพียงนี้หรือ!”
“ไม่ใช่ ตู้หนานยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ในรอบแรก! นี่แหละคือระดับที่แท้จริงของนาง!”
ภายในเวทีประลองถูกหมอกพิษกลืนสิ้น มองเข้าไปจากภายนอกเห็นเพียงสีเขียวเข้มอ่อนแปรปรวนม้วนตัวอยู่
ไม่มีสิ่งใดมองเห็นได้อีกแล้ว
ที่นั่งผู้ชมเกิดความครึกโกร่ง ทุกคนแลคอขวดก้มมองเข้าไปในเวที แต่หมอกพิษข้นหนาเกินกว่าราวตาจะทะลุผ่าน
เหลือเพียงหน่วยตรวจวัดเฉพาะของสมาพันธ์เต๋าบนม่านแสงยังทำงานอยู่ยาก ๆ ภาพเลือนราง มองเห็นเงาร่างสองร่าง
หนึ่งอยู่ปลายใต้ของเวที ลายพิษปกคลุมทั้งกาย กำลังคายพิษออกมาไม่หยุด
อีกหนึ่งอยู่ปลายเหนือ เงาร่างยังอยู่ แต่ถูกหมอกพิษเสื้อคลุมห่อหุ้มเป็นชั้น ๆ
หมอกพิษม้วนวน เกลียวสีเขียวซัดเข้าสู่ร่างคลุมขาว เสียงกัดกร่อนดังกึกต่อเนื่อง
เสียงของตู้หนานดังลอดมาจากใต้หมอกพิษ
“รู้สึกถึงแล้วหรือยัง?”
“ผิวเจ้าเริ่มคัน เส้นโลหิตเจ้าลุกเป็นไฟ กระดูกเจ้าเริ่มอ่อนนุ่มลง”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น”
“พิษของข้าจะซึมผ่านผิวหนัง ทะลุเนื้อ แทรกเข้าเยื่อในกระดูก และสุดท้ายจะเทเต็มทะเลญาณของเจ้า”
“ตลอดกระบวนการใช้เวลาราวสามสิบลมหายใจ”
“สิบลมหายใจแรกเจ้ายังยืนได้ สิบลมหายใจกลางเจ้าจะเริ่มชักกระตุก และสิบลมหายใจสุดท้าย....”