ฟ้าเพิ่งรุ่งสาง
แต่ทั้งราชธานีกลับเดือดประทุขึ้นจนหมดสิ้น
คฤหาสน์ติงกั๋วโหว ผู้ดีขุนนางชั้นแนวหน้าที่สืบตระกูลมาแต่ก่อตั้งต้าเชี่ยกว่า 600 ปี ในคืนเดียว ถูกกองทหารรักษาพระองค์หลักทรัพย์ตรวจค้นเสียแล้ว!
ประตูคฤหาสน์ถูกปิดผนึกด้วยแผ่นปิดตรา ทหารสวมเกราะยืนเรียงแน่น ไม่มีแม้เงาน้ำจะลอดผ่าน
แม้แต่คฤหาสน์ติงกั๋วโหวที่ผูกพันเป็นเนื้อเดียวกับราชวงศ์ยังเจอภัย ขุนนางศักดินาเหล่าทหารคนอื่นจะนั่งเฉยได้อย่างไร?
หรือว่านี่คือสัญญาณที่ฝ่าบาทจะเอาผู้ดีขุนนางลงดาบ?
บุตรหลานขุนนางศักดินานับไม่ถ้วนต่างรีบรุดวิ่งหาทาง เคาะประตูวัง แต่ถูกกันไว้นอกประตูทั้งหมด
...............
ภายในพระโรงไท้เหอ
ขุนนางพลเรือนและทหารมาชุมนุมพร้อมหน้า บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่ากาลใด
หลูหลินสวมฉลององค์ขุนนาง ยืนอยู่ท้ายสุดของแถวข้าราชการ
สายตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหารนับสิบดวง ถูกส่งมาจากแถวของแม่ทัพและขุนนางศักดินา จ้องมั่นตรงมาที่หลูหลิน
ถ้าไม่ใช่อยู่บนพระโรงไท้เหอ คงชักดาบฟันหลูหลินถึงที่แล้ว โหดห้ำจนเกลียวกลายเป็นเสี่ยว ๆ
หลิวกงยืนอยู่หัวแถวขุนนางพลเรือน หันกลับมามองหนึ่งครั้ง ก็รับรู้ศัตรูของเหล่าขุนนางศักดินาได้ชัดเจน
แต่เมื่อมองไปที่หลูหลิน กลับไม่เห็นความสับสนวุ่นวายแม้แต่นิดเดียวจากตัวเขา
"สติปัญญาและการฝึกจิตฝึกใจของหลูเกอนี่สู้ได้ไม่เลว..." หลิวกงหันกลับไป วางสายตาลงบนจักรพรรดินีเจาหนิงที่เพิ่งประทับบนบัลลังก์มังกร
เบื้องบนบัลลังก์ จักรพรรดินีเจาหนิงดวงพระเนตรนกยูงแฝงเคราะห์สังหาร ทอดพระเนตรเย็นชาผ่านเหล่าข้าราชการเบื้องล่าง แล้วสำลักหัวเราะเสียงหนึ่ง
"หกร้อยปี!"
"ต้าเชี่ยเลี้ยงบัณฑิตไว้หกร้อยปี สุดท้ายก็เลี้ยงมาเป็นพวกเจ้าเหล่าอสูรกายที่ลืมบุญคุณ หัวใจเป็นหมาป่าแบบนี้เรอะ!"
เมื่อจักรพรรดินีเจาหนิงประสูติพระโองการประโยคแรก ทั้งพระโรงไท้เหอก็เงียบกริบ
เหล่าข้าราชการต่างมองจมูกที่ปลายจมูก มองหัวใจที่ปลายหัวใจ ไม่กล้าหายใจโตเสียด้วยซ้ำ
จักรพรรดินีเจาหนิงทอดพระเนตรเต็มไปด้วยความผิดหวังกวาดผ่านแถวขุนนางศักดินาและแม่ทัพ แล้วยังคงตรัสต่อ