หลูหลินเพิ่งเดินทางกลับมาถึงหน้าประตูที่มั่นแดนดาราเซียว ร่างของเซียวเหยียนก็พุ่งทะยานออกมาจากประตู
“ท่านพี่หลู! ตู้หนาน! ท่านพี่ชกตู้หนานกระเด็นไปเลยนะ!”
“ด้วยหมัดเดียว!”
“นั่นน่ะอันดับ 29 บนบันไดร้อยผู้แข่งแกร่ง! มรรคาพิษเพิ่มพูนถึง 68 เท่า! หมอกพิษทั้งสังเวียนแม้แต่ม่านพลังของสหพันธ์เต้ายังรับไม่ไหว! ท่านพี่ยืนอยู่ข้างในนานขนาดนั้น พอออกมาเสื้อผ้ายังสะอาดเยี่ยงนี้!”
หลูหลินแลบยิ้มอย่างสุขุมเมื่อได้ยินเช่นนั้น ยิ่งทำให้เซียวเหยียนรู้สึกว่าท่านพี่ช่างกล้าหาญเยี่ยงผู้เฒ่าผู้แก่ผู้อยู่เหนือคนทั้งหลายนัก
ขณะเดียวกัน ในใจก็แอบลอบคิดว่า “โลกเล็กแบบไหนกันแน่ที่จะให้กำเนิดคนแท้เมืองนอกอย่างท่านพี่หลูได้! หรือว่าจะเป็นศิษย์ของมหาปรมาจารย์ผู้หลบซ่อนจากโลก?”
ความคิดนี้ผ่านเข้ามาในสมองของเซียวเหยียนแวบเดียว แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าท่านพี่หลูจะเข้าถึงสิบอันดับแรกของเขตแข่งขันแห่งอาณาจักรอู๋ได้จริง ปากของเขาก็แทบยิ้มเบี้ยวทั้งหน้า
“นี่คือสามแสนเหรียญต้าเชียน! คราวนี้สุดท้ายก็มั่นคงเสียแล้ว!”
“ไอ้โง่ชางหมิงเจวี่ยนั่น ตอนนี้หน้ามันคงบูดเบี้ยวยิ่งกว่าคนที่พ่วงศพพ่ออีก! สามแสน! มันจะเอาหน้าไปจ่าย! ขายองครักษ์สิบสองคนของมันก็ยังไม่พอ!”
หลูหลินได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าเบา ๆ ขณะก้าวเข้าสู่ที่มั่น เอ่ยถามขึ้นพลางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“การเตรียมตัวสำหรับสังเวียนของเจ้าเป็นอย่างไรแล้ว?”
“เสี่ยวแห่งแดนดาราอันหยวน มรรคาเพิ่มพูน 35 เท่า ต่ำกว่าตู้หนานอยู่ช่วงหนึ่ง ข้าเปิดห้ามรรคาพร้อมกันทั้งหมด ชนะคงไม่ยาก” เซียวเหยียนหดเสียงหัวเราะลงบ้าง แล้วเดินตามเข้าไป