กิจการทั้งหมดในเมืองหลวงพังทลายลงหมดสิ้น คำสั่งจับของตุลาการคงจะถูกแปะติดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยตั้งแต่เช้ามืดวันรุ่งขึ้น
บนแผ่นดินของอาณาจักรอินทิสในแง่ที่มองเห็นได้ ไม่เหลือที่ยืนให้พวกเขาอีกต่อไป
“ไปที่ทะเล” หลี่เทาตอบออกมาทันทีโดยไม่ลังเล
“พวกนักปลอมของอินทิสมันครองแผ่นดินใหญ่อยู่ ยุคนี้เราสู้แบบตัวต่อตัวไม่ไหว”
“เก็บข้าวของ เราไปหมู่เกาะลอสเด! ไปยังดินแดนไร้กฎไทยที่โจรสลัดครองเมืองนั่น!”
“เราจะสร้างโรงงานขึ้นที่นั่น หล่อปืนใหญ่! สร้างเรือเกราะเหล็กไอน้ำที่แท้จริง!”
“เมื่อวันที่กองเรือสร้างเสร็จ เราจะใช้เพลงปืนและปืนใหญ่หนัก เปิดประตูเมืองของอาทิตย์ชั่วนิรันดร์ด้วยหัวเราเอง!”
.............
ดวงอาทิตย์ขึ้นดวงจันทร์ลับฟ้า สายธารกาลเวลาไหลเอื่อยไปข้างหน้า
สายตาทะลุผ่านเมฆหนา ร่วงลงสู่อ่าวทะเลรกร้างแห่งหนึ่งในหมู่เกาะลอสเด
โรงงานตุรกรรมขนาดมโหฬารผุดขึ้นเรียงราย ครอบคลุมแนวชายฝั่งทั้งหมด
ปล่องอิฐแดงพ่นควันดำข้นครึ้มไม่หยุดหย่อนกลางวันกลางคืน ย้อมฟ้าเหนือผืนทะเลแถบนั้นให้กลายเป็นสีเทาตะกั่วอึมครึม
ลึกเข้าไปในตัวโรงงาน คลื่นลมร้อนม้วนมาเป็นระลอก
หลี่เทาเปลือยกายช่วงบนที่กล้ามเนื้องอกงาม กำยัดทั่วกายตวัดเต็มไปหมด เขาถือค้อนเหล็กกล้าขนาดมโหฬารนับร้อยเจินไว้ด้วยมือเดียว มิได้อาศัยเครื่องจักรใด ๆ ช่วย มิได้ใช้เวทมนตร์เหนือธรรมดาแม้แต่น้อย
ปัง!
ค้อนหนักอัดลงบนแท่งเหล็กที่เผาจนแดงก่ำ ประกายไฟกระจายเต็มท้องฟ้า
พลังกายมหึมาของอนารยชนปรากฏเด่นชัดเต็มที่ในขณะนั้น หลี่เทาใช้แรงกายล้วน ๆ ตอกแกนหลักของเครื่องจักรไอน้ำตัวแรกขึ้นด้วยมือของตนเอง