สายตาหลูหลินมั่นคงอยู่ที่ใจกลางแท่นบูชา
บรรจงตรงนั้น ร่างระหงหนึ่งถูกโซ่สีเลือดนับไม่ถ้วนที่แผ่ออกจากแท่นบูชา มัดตรึงแน่นกับเสาหินของแท่นบูชาเอาไว้
ฉลองพระองค์สาบมังกรสีเสวียนดำพังยับเยิน ปกคลุมไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง พลังมังกรอันสูงส่งที่เคยกุมขันธุระแผ่นดิน ครอบงำสรรพชีวิต บัดนี้อ่อนแรงจนแทบจะรับรู้ไม่ได้เสียแล้ว
ร่างกายถูกโซ่เจาะทะลุ แก่นกำลังแห่งชีวิตกำลังถูกแท่นบูชาดูดกลืนอยู่มิได้หยุด ดวงตาเวิ้งว้างไร้แสง สูญเสียความมีชีวิตชีวาทั้งปวง
จักรพรรดินีเจาหนิง!
เบื้องบนของแท่นบูชา เงาร่างหนึ่งประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนมองครอบงำทุกสิ่งเบื้องล่าง
สวมฉลองพระองค์สีเสวียนดำลวดลายมังกร ใบหน้างดงามแต่แปลกวิปริต
หลีหวงยิ้มมุมปาก สายตาเหลือบมองหลูหลิน
“หลูหลิน เห็นแล้วสินะ”
“นั่นคืออนาคตของเจ้าหลังจากพ่ายแพ้ ความพยายามทั้งหมดที่เจ้าทำมา เป็นได้แค่เครื่องเสวยเล็กน้อยไร้ค่าที่เติมเต็มเส้นทางเป็นอมตะของเจิ้นเท่านั้น”
“สิ่งที่เจ้าปกป้องทั้งหมด ย่อมถูกทำลาย สิ่งที่เจ้าหวงแหนทั้งปวง ย่อมกลายเป็นเครื่องบวงสรวงแห่งเจิ้น!”
หลูหลินอยากพุ่งเข้าไป แต่ร่างกายกลับขยับแม้เพียงนิดไม่ได้เลย
กลายเป็น “ผู้สังเกตการณ์” ที่ได้แต่มอง ได้แต่ฟัง แต่ทำอะไรไม่ได้อีกครั้งแล้ว!
ชั่วขณะนั้นเอง เบื้องใต้แท่นบูชา ในเงามืด เงาร่างหนึ่งก็เหินเดินออกมาอย่างช้า ๆ
ลมหายใจของหลูหลินสะดุดเล็กน้อยในตอนนั้น
คนนั้น…
ใบหน้าเดียวกัน ร่างกายเดียวกัน แม้แต่สัมผัสแห่งตราประจำจักรพรรดิมนุษย์บนกายก็เหมือนกันเป็นแบบพิมพ์!
นั่นคือ… ตัวเขาเอง?
ไม่!
ไม่ใช่!
“หลูหลิน” อีกคนนั้นดวงตาเวิ้งว้างง่วงเหงา ไร้วิญญาณ ทั่วร่างแผ่กลิ่นมรณะหนาเหนียว
เสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ชุดจรกาสีฟ้าคู่ใจของหลูหลิน แต่เป็นฉลองพระองค์สีเสวียนดำลวดลายมังกรแบบเดียวกับหลีหวง!
เบื้องบนศีรษะ ตราประจำจักรพรรดิมนุษย์ลอยนิ่งอยู่ แต่รอยประทับจักรพรรดิทั้งแปดเดิมนั้น บัดนี้ถูกสีเลือดอันข้นหนืดปนเปื้อน กลายเป็นอาถรรพ์และบิดเบี้ยว แผ่พลังบ้าคลั่งดุร้ายออกมา
หลีหวงมอง “หลูหลินแห่งอนาคต” นั้นอย่างพึงพอใจ หัวเราะก้อง
“ดูสิ นั่นคือจุดจบที่แท้จริงของเจ้า”